Hereditary (2018)

Ik begrijp waarom je dat vraagt, maar ik wilde deze film echt heel graag leuk vinden! Juist omdat het dieper leek te gaan dan gewoon de standaard horrortrash. Een verhaal over oma, de 'demons in the family' heb ik voorbij zien komen, ik had er helemaal zin in.

Normaal ga ik nooit naar dit soort films maar nu wel. Juist omdat het een paranormale film leek te zijn met de nadruk op drama. De sfeer vond ik heel mooi, en dat is dan ook de reden dat ik het geen 0,5 heb gegeven.
Op het moment dat die kop op de weg vloog en die moeder bijna letterlijk gek werd vond ik het écht heel erg naar voor haar. Zo absurd dat het bijna grappig werd, maar man, stel dat je dit allemaal meemaakt zeg, ik had echt met haar te doen. Tot hier was het erg overtuigend.
Maar daarna werd het gewoon een zootje. Het verhaal was ook gewoon niet interessant. Té veel horrorclichéscenes en te weinig op oma gefocust. Had juist meer dramafilm en minder horrorfilm (zeker aan het einde) gehoopt. Dat heeft de film echt genekt mijnsinziens. Ik was samen met mijn broertje, die ook niet bepaald de meest simpele ziel is (ik zeg het er maar even bij aangezien je dom schijnt te zijn als je deze film niet kunt waarderen), die had ook zoiets van: "Wat was dit in godsnaam?"
Nop, verder geen woorden meer aan vuil maken, het is het gewoon écht niet waard.

Eng? Niet echt. The Conjuring (2013) is enger. (en beter!)
Ongemakkelijk. Mwa. Rosemary's Baby (1968) is ongemakkelijker. (en beter!)

Zo, en het was weer eens zo ver. Het ging allemaal goed tot het laatste kwartier. Toen begonnen er mensen te lachen. En toen de film afgelopen was, riep er iemand heel hard: ''wat een kut film!''

Zelf vind ik het geen kut film, maar ook niet echt bovengemiddeld goed. Het begint allemaal als een overtuigend familiedrama. Nou ja, eigenlijk is het voor 90% een familiedrama. Erg traag, maar vanwege een goede soundtrack en sterk acteerwerk bleef het interessant. En ik vroeg mezelf regelmatig af wat er nou precies aan de hand is. Al ging ik er eigenlijk al meteen vanuit dat we hier met geesten/demonen te maken gaan krijgen. Dat we zogenaamd op het verkeerde been worden gezet vanwege psychologische problemen in de familie is ook maar van tijdelijke aard. Na een uur blijkt het dan toch weer een geestenfilmpje te zijn.

Wellicht zie ik wat over het hoofd, maar ik ben niet echt onder de indruk van deze film. Als ik hier sommige commentaren lees, dan nog ben ik niet overtuigd om dit een hoog cijfer te geven. Het is te traag en de climax vind ik eigenlijk maar een beetje suf ofzo. Uiteindelijk draait het allemaal om ene Paimon. 1 van de 8 koningen uit de hel. Paimon - deliriumsrealm.com

Niet goed genoeg. 3*

p.s. de rode draad in de film begrijp ik wel, maar toch is mij niet alles duidelijk.

Meer familiedrama dan eng.

Dat is niet erg, maar de superlatieven die aan deze film worden toegeschreven deel ik toch niet. Welke kant de film opging had ik halverwege wel door dus als mensen dat hebben gemist dan hebben ze echt zitten slapen. Of waren afgeleid door irritant bioscooppubliek.

Ik hou van slowburners maar deze kabbelde wel heel erg lang door. Ik zat niet op het puntje van mijn bioscoopstoel. De cast was echter overtuigend en uitstekend. De emoties van Toni gingen door merg en been en de scènes met de zoon waren heftig. Ik miste geen jumpscares, niet altijd nodig bij horror, maar miste zeker wel kippenvel creepyness.

Doordat deze film als de engste film van 2018 werd neer gezet, viel deze mij helaas enorm tegen. Er zaten zeker enge stukjes in, maar ik moet wel zeggen dat ik gewoon veel meer had verwacht.

Naast dit vond ik het verhaal ook een beetje moeilijk te volgen, en in ongeveer het eerste 1.5 uur gebeurt er eigenlijk vrij weinig. De spanning komt vooral in het laatste half uur en daarna wordt het gewoon een beetje een moeilijk verhaal met een afgeraffeld einde.

Gevoelsmatig slingeren wij twee kanten op: enerzijds is het een heel goed drama, vooral in de eerste helft speelt dat voornamelijk en is de film niet echt eng te noemen. Ook wordt de trukendoos van de horrorfilms niet opengetrokken wat op zich pleit voor "Hereditary".

Anderzijds zat vooral ik te wachten op de horror, de enge scènes en dat was even doorbijten. In de pauze vroeg ik vriendin of we niet de verkeerde zaal waren ingelopen. Bleek dus niet het geval te zijn en het tweede deel bestond dan ook uit het voortzetten van het drama en de bijkomende griezelscènes.

Maar om te zeggen dat dit de engste film ooit was die ik gezien had, nee, dan zou ik fantaseren en tegen het liegen aanzitten.

Toch een prima film en deze krijgt van ons een 7,5!

Believe the hype!

Na al het oppervlakkige blockbuster geweld is het heerlijk om een dergelijke titel zoals Hereditary te zien die wat meer inhoud heeft. Als liefhebber van het genre heb ik genoten en me meermaals ongemakkelijk gevoeld. Het feit dat de regisseur in de laatste momenten een beetje uit de bocht vliegt neem ik hem dan ook graag voor lief. Buiten deze smet heeft Hereditary namelijk een enorme kans om daadwerkelijk engste film van het jaar genoemd te worden. En zeg nu zelf; hoe vaak blijkt deze uitspraak nu eigenlijk te kloppen?

Het antwoord is niet vaak, want veel enge films die echt bijblijven zijn er niet veel te vinden. Wat regisseur Ari Aster hier zo goed doet is een naargeestige en onderhuidse spanning neerzetten die al vanaf het eerste shot langzaam begint met op te bouwen. Ook valt met name de eerste helft meer te kwalificeren als drama waardoor je voor de verandering een keer niet het idee dat hebt dat je naar bordkartonnen personages zit te kijken. Ik heb veel negatieve geluiden over de marketing gehoord maar juist het toegevoegde drama brengt hier extra diepgang en is een van de elementen die Hereditary zo sterk maken. En dit niet alleen door het fantastische acteerwerk van Toni Collette, ook Milly Shapiro sprong er echt uit voor mij. Van mij mogen daarnaast ook credits uitgaan naar het feit dat de trailer voor mij positief misleidend werkte. Ik had nameijk het idee dat de overleden grootmoeder veel prominenter aanwezig zou zijn geweest. Des te groter was de verassing dat de jonge Charlie al zo vroeg in de film omkomt en dat juist haar dood een enorm grote rol gaat spelen. Ook al blijft het in het grote plaatje nog wel om de dood van de grootmoeder draaien, had ik deze invulling niet aan zien komen.

Hereditary deed mij meermaals terugdenken aan het Franse Raw. Hoewel de titels buiten hun genre niet te vergelijken zijn, speelde drama hier naast de horror ook al zo'n belangrijke rol. Hoewel Hereditary wel meer naar de horrorkant verschuift dan dat bij Raw het geval was, verwacht ik wel dat liefhebbers van die film, deze titel ook sterk zullen waarderen.

Waarom na al deze lofzang toch niet de volle mep? Dit komt toch (zoals eerder aangehaald) omdat de film in zijn laatste momenten toch een beetje de bocht uit vliegt. Dit is vanaf het moment dat Peter uit het raam gesprongen is, er een stel naakte freaks net iets te prominent aan de rand van het bos komen staan, het zwevende lichaam naar de boomhut en het wazige tafereel wat zich hier vervolgens afspeelt. Hierbij wordt alles nét iets te prominent in beed gebacht, zelfs al hoor je de grootmoeder hier alleen praten en zie je haar niet daadwerkelijk in beeld.

Buiten deze kleine aandachtspuntjes heb ik niks dan lof voor de eerste avondvullende speelfilm van Ari Aster over. Je kan de hype geloven zolang je maar geen film vol met goedkope jumpscares verwacht. In dit geval kun je beter de overgewaardeerde It remake van vorig jaar opzetten.

4,5*

Een cinematografische ontgoocheling.

Ik kijk bewust geen trailers, geloof niet in geboetseerde hype, versnipper verwachtingen en nestel me bij ieder bioscoopbezoek blanco in mijn stoel. Zo ook bij Hereditary, die overigens sterk opent. De eerlijke toespraak van Annie (Colette) tijdens haar moeders uitvaart onthult de bittere moeder-dochter relatie zonder vals sentiment.

Het rouwproces - of feitelijk: het ontbreken ervan - wordt subtiel in beeld gebracht. Bij het zwaardere, snel opeenvolgende drama komen de emoties levensecht uit de verf (pluim voor Colette!). De onderlinge stroefheid en de onuitgesproken doch onmiskenbare gevoelens waarmee het gezin worstelt, worden prima uitgediept, met hier en daar een verwijzing dat er meer aan de hand is.

Less is more. De combinatie van psychologisch drama en horror oogde voor mij als een ongebalanceerde koorddans op een transparant touw. Zonder twijfel voldoet Hereditary aan het eerstgenoemde, maar als potentiële horror schiet hij zelfs zonder verwachtingen tekort.

Vergelijkingen met The Exorcist, Rosemary's Baby en het recentere Mother! vind ik persoonlijk raadselachtig. Deze stukjes cinema zijn magistraal tot het aan de end credits toe, terwijl Hereditary zich schmierend vergaloppeerd aan een pompeus, kitscherig einde dat de hele film onderuithaalt (ik kreeg spontaan een Paranormal Activity flashback). Voor mij vloog het geheel uit de bocht en ja, ik begrijp waarover het gaat en ben me bewust van de achterliggende gedachten - die echter niets aan mijn beleving toevoegen.

Jammer dat ik het dit keer oneens moet zijn met de gebruikers waarmee ik meestal op een lijn zit. Ik kan er gevoelsmatig echter niets anders van maken dan een zure anticlimax.

Allereerst na enige discussie hier gelezen te hebben, heb ik heel lang een account en kijk en lees zeer regelmatig de meningen.

Ik heb de film vanavond gezien en ben juist blij dat ik van te voren het een en ander gelezen had. Want eng.... nee, huilen... nee, had meer zoiets als akelig en bizar. Acteer werk en sfeer helemaal goed! De hints en hoe wat waarom waren mij best vrij snel duidelijk. De onderhuidse spanning voelde ik niet zo. Het had wat mij betreft toch wat spannender gemogen, iets meer snelheid. Maar al met al zet deze film mij wel aan het denken daarna en daar hou ik van. Ik denk door de vele huiverige stiltes dat ik m liever alleen op de bank had gekeken. Ipv een zaal vol popcorn etende mensen wat dan toch irriteert En je beetje uit de film haalt. Het einde zat ik zowat met open mond naar te kijken haha toch wel verward met WTF is dit allemaal. Maar ook wel weer daarom juist creepy. Ik heb mij uitstekend vermaakt met deze film, maar verwacht niet dat je continue op t puntje van je stoel zit. Een echte horror nee ik vind van niet. Even verder kijken dan dat en dan is t gewoon een film wat goed in elkaar zit!

Een intrigerende en beklemmende film, laverend tussen drama en horror. De spanning is direct bij de openingsscene al voelbaar en die wordt vervolgens knap opgebouwd en laat je dan ook zelden los, waardoor de film continu op de zenuwen werkt. De (wat industrieel aandoende) score van Colin Stetson vind ik zeer treffend en draagt absoluut bij aan dat continue gevoel van onheil. Dat geldt ook voor de belichting, de cameravoering, de grimage en de onveranderd gekwelde gezichtsuitdrukking van de hoofdpersonages, die, alles bij elkaar, het duistere karakter van de film onderstrepen. Dit is geen film, zoals al veel is gezegd, waarin wordt gestrooid met zogeheten jumpscares. Als dat dan toch een keer gebeurt, is het wel meteen raak en zit de schrik er goed in.

De film begint aanvankelijk als een verstikkend gezinsdrama, waarin traumatische ervaringen en rouw centraal staan, maar gaandeweg neemt de horror het over van het drama, of, beter gezegd, vloeien ze schijnbaar moeiteloos samen. Het is knap hoe de regisseur je daarbij steeds op het verkeerde been weet te zetten.

Hereditary is geen makkelijke film, ook omdat de regisseur de interpretatie van wat er op het scherm gebeurt nadrukkelijk aan de kijker overlaat. Persoonlijk geldt dat ik geen idee heb van wat ik uiteindelijk precies heb gezien en hoe ik hetgeen ik heb gezien moet interpreteren. Dit is wat dat betreft ook een film die erom vraagt meerdere keren bekeken te worden. Maar dat doet niets af aan het feit dat ik naar een goede film heb gekeken.

Film is niet slecht, maar was zeker niet eng, hooguit zeer zelden wat spannend. Kan me weinig scenes herinneren die echt als eng kunnen overkomen om eerlijk te zijn. De film laat je wel nadenken achteraf, het blijft wat naspoken.

Wat me meer intrigeert zijn de mensen die zeggen dat dit de engste film is die ze ooit gezien hebben. Hoe zien ze eruit en wat houdt hen bezig in dit leven? Kijken ze weinig horror? Weinig meegemaakt in het leven of juist veel meegemaakt? Onverwerkte trauma's die terug boven komen? Theatrale persoonlijkheden die "ooh my god" op alles schreeuwen en roepen? Missen ze spanning in eigen leven en komt dan alles wat ze op het witte doek zien 10x krachtiger over dan dat de bedoeling is? Wie zijn die mensen toch die de engheid van deze film zo overhypen? Worden ze betaald hiervoor en hoeveel? Is hun favoriete emoticon het schreeuwend mannetje? ? Doen ze bureaujobs?

Ik wil gezichten zien, zeer intrigerend dit. Hier lig ik meer wakker van, dan van de film zelf. Zou een leuke masterthesis zijn voor een student in opleiding.

Tegenvaller.

Maar dat zijn zowat al die gehypte horrorfilms. Vaak wil het gewoon zeggen dat de film zichzelf wat serieuzer neemt, of althans zo neergezet wordt. Dat is hier niet anders, jammer genoeg is de horror zelf daar weer het slachtoffer van.

Het eerste uur is eigenlijk gewoon een rouwdrama. Maar dan wel erg dik aangezet. Geen idee wat ze Toni Collette te eten hebben gegeven, maar die haar acteervolume staat constant op 20. Amper uit te staan. Verder wat muzikale cues die voor spanning moeten zorgen, gekoppeld aan traag en observerend camerawerk, maar dat trucje kunnen we ook ondertussen. En het wordt niet eens zo heel goed uitgevoerd.

Zit je daar een uur naar te kijken, krijg je uiteindelijk weer een zoveelste bezeten persoon voorgeschoteld. Met wat seance onzin erbij en een cult-einde om het zogenaamd interessanter te maken, maar veel baat het niet. De uitwerking hiervan is gewoon banaal en saai. Een jump scare is dan ten minste nog op de meest rudimentaire manier effectief, dit was gewoon flauw.

Deze horror film probeert teveel op andere zaken te steunen. Drama, stilering, weirde twistjes, maar niks werkt echt. Het lijken ideetjes gekopieerd van andere films die duidelijk een betere regisseur aan het roer hadden staan. Duurt ook nog eens veel te lang.

Het is een moedige poging van Aster, maar hij heeft nog een lange weg te gaan alvorens hij iets degelijks kan afleveren. Dit is maar een tamme bedoening.

2.5*

Super slechte film. Erg slecht. Hereditary is Niks HORROR. Meer een gestoorde drama. De mensen die deze film meer dan 1 ster hebben gegeven zijn of betaald of ze hebben geen flauw verstand van horror films.

Net thuis. MMM lastig deze. Hij is raar, en wat gezocht cliché einde, maar kom me toch tot het einde boeien. Een welkome rust binnen al het blockbuster geweld van de laatste weken. Als eerste film van de regisseur belooft dit wat voor de toekomst. Eng nee niet echt, maar wel af en toe zo'n unheimlich gevoel wat voor mij staat voor wat zo'n film moet doen. Het is een echte spirituele film die volgens mij een beetje verkeerd gehyped is. Termen als engste ooit zijn waarschijnlijk puur uit marketing overwegingen de wereld in geslingerd, maar doen de film alleen maar afbreuk. Heeft hij niet nodig. Een rouwende familie die in een emotionele achtbaan zit en waar ik als kijker helemaal in mee ga. Kijk nu al uit naar Ari Aster zijn 2e film.

Aangezien er beduidend veel nieuwe accounts aangemaakt zijn om enkel deze film de grond in te boren (en ik een dagelijkse, verlegen bezoeker van dit forum ben), vond ik het maar eens tijd om dan ook eindelijk een account aan te maken.

Ik ging met gemengde gevoelens de bioscoopzaal in: aan de ene kant een tikkie nerveus, wetend dat de film bekend werd gemaakt als "de engste horrorfilm in tijden" en aan de andere kant benieuwd, na het lezen van de vooral negatieve reviews op moviemeter.

De film begint vrij langzaam. Je krijgt genoeg tijd om de personages (en dan vooral de moeder Annie) te leren kennen voordat de hel losbreekt. De enge aspecten van de film komen stapsgewijs, maar het grootste deel van de film krijgt de dramatische, emotionele kant van de film de volledige ruimte. Dit lijkt me ook een van de redenen dat veel "horrorliefhebbers" die genieten van films als Saw of The Human Centipede , deze film als 'niet eng' of zelfs 'saai' bestempelen. Voor ieder zijn ding!

Het laatste half uur krijgt de film echter een andere wending. Vreemd, chaotisch en ongemakkelijk zijn de eerste drie woorden die bij me opkomen als ik eraan denk. Maar het werkt. De reden dat dit bizarre einde door mij (als een van de weinigen in de zaal) geniaal gevonden werd, is ten eerste de symboliek.
Het hele demonische Paimon verhaal kwam als een totale verrassing en maakte veel indruk. Ten tweede had ik veel medelijden met de zoon Peter. Hier werd de invloed van de "saaie" eerste helft vol familiedrama duidelijk. De reactie van Peter op het ongeluk, de ruzie aan de eettafel en het in huilen uitbarsten nadat zijn moeder contact probeert te leggen met Charlie hebben allemaal ervoor gezorgd dat je een soort emotionele connectie met Peter ontwikkelt en hem eigenlijk alleen maar zielig kan vinden. Hierdoor kwam het einde voor mij extra hard aan omdat ik ontzettend met die jongen meeleefde.

Het acteerwerk vond ik super. Vooral Toni Colette (Annie) en Alex Wolff (Peter) maakten indruk. De reacties op de gebeurtenissen in de film waren dan ook zeer realistisch. Dat is namelijk iets waar ik me zeer aan kan storen in horrorfilms. Personages die hun vriend op een gruwelijke manier dood zien gaan, heel even gillen en vervolgens weer rustig op straat lopen of naar bed gaan alsof er niks is gebeurd. ]Ik vond de reacties van de zoon en moeder op het ongeluk van Charlie dan ook bijzonder goed.


Zoals veel bezoekers van deze film heb ik me vaak geërgerd aan rumoerige, lachende mensen. In mijn geval waren het daarentegen geen tieners, maar volwassen. Mijn vriendinnen en ik (alledrie 18) en de tienerjongens naast en voor ons waren allemaal muisstil. Achterin de zaal zat helaas een groep dames van middelbare leeftijd die al gierend de zaal binnenkwam, de hele film heeft zitten kletsen en lachen en vervolgens nog even "WAT EEN FLUTFILM" riep. Verder waren er nog veel lachende mensen en een handjevol mensen was weggelopen voordat de film was afgelopen.
Het is inderdaad een vreemde film die niet iedereen zal aanspreken. Maar wees alsjeblieft respectvol naar de mensen die wel serieus de film willen bekijken. Zonde...

Kortom, deze film is niet voor iedereen. Het gaf me hevige flashbacks naar Aronofsky's Mother! , die ik fantastisch vond. Jammer dat deze film het verkeerde publiek aantrekt met de "engste horrorfilm in tijden" headline. Ik heb erg van de film genoten.

Prachtig om te lezen, al die verschillende meningen. Ook mooi om de verschillen in argumentatie te lezen. Als ze er al zijn

Hereditary is een horrorfilm die meer op het psychologische zit, dan op het slasher-deel. Het is maar waar je van houdt, en ik merkte dat het publiek erg wisselend reageerde op de film. Zelf zat zat ik twee uur lang in spanning te kijken, en was echt benieuwd hoe het allemaal zou eindigen. Hoewel ik dat betreffende einde even moest laten bezinken, ging ik tevreden naar huis.
Deze film doet wat een goede psychologische horrorfilm moet doen: onder je huid kruipen, en je nog even bijblijven. Dat constante gevoel van dat er iets mis kan gaan maakt de film erg ongemakkelijk, en de onvermijdelijke ondergang van het gezin is vrijwel vanaf scene 1 voelbaar. In dat opzicht zou de film naast The Shining gezet kunnen worden, waar een soortgelijke spanning wordt neergezet, hoewel The Shining het tot in perfectie heeft uitgevoerd, en het hier af en toe wat rammelt. Zo kwam het verhaal van de sekte nogal uit de lucht vallen.

Tijdens de film merkte ik dat sommigen lachten om momenten die ik ronduit schokkend vond. Het ongeluk van het meisje kwam als bijzonder naar over, vooral ook de emotionele reactie van de broer die minutenlang wezenloos voor zich uit blijft staren. Fantastische scene, bijzonder gruwelijk. Horror op zijn best. Maar voor mij zaten mensen te lachen en te juichen... die reactie op een film als deze snap ik werkelijk niet.
Bij een slasher is dat normaal, of zelfs de reden om naar de bios te gaan. Bij pulp als Planet Terror lag ik zelf dubbel om elke dode die viel, omdat het zo over de top is. Maar Hereditary is ondanks het bovennatuurlijke verhaal een verhaal over echte mensen, een echt gezin dat langzaamaan verscheurd wordt. En wie daarom lacht, heeft misschien niet begrepen wat voor film dit is.

Wat een film. Ik kan er gewoon niet van slapen. Als je de film niet begrijpt snap ik dat je het een slechte film vindt. Het is ook best een lastig verhaal en ik heb ook veel dingen aan mijn vriendin moeten uitleggen, omdat ze het niet snapte.

Ik snapte hem wel en heb heel de film de spanning die er hing gevoeld. Het laatste half uur was die spanning zo erg dat ik geneigd was om weg te gaan, zo eng vond ik het. In de auto moest ik ook echt even bijkomen.

Het engste stuk vond ik de moeder die in de hoek van de kamer hing . Toen wist ik echt niet waar ik het zoeken moest.

Nu ga ik slapen met mijn nachtlampje aan en een muziekje op.

De film heeft enerzijds last van het eigen campagneteam: het is geen mainstream film, maar ze probeert dat wel bij voorbaat uit te schijnen om meer publiek aan te trekken.

Anderzijds wordt de film ook afgerekend op het gegeven dat de meeste mensen weinig tot niks van mentale aandoeningen zoals psychosen kennen. De film is één grote psychotische beleving, centraal staat daarbij de erfelijkheid van deze aandoening. De moeder neemt het de grootmoeder kwalijk dat zij hier last van heeft, net zoals ook de broer daar last van heeft. De broer springt uit het raam en is dood. De moeder beeldt zich in dat de broer in de hut tot 'koning van de onderwereld' wordt gekroond. Natuurlijk is het einde gek en onbegrijpelijk, zo zitten de gedachten van een psychotisch iemand in elkaar. De vader fungeert als 'normaal' figuur en baken van rust, die heeft de familiale belasting voor psychoticisme immers niet in het bloed.

Wie psychosen en de onderliggende mechanismen kent, vindt deze film bloedeng. Die weet dat familiedrama's daar het gevolg van kunnen zijn, en die weet ook dat er hier geen sprake is van geesten noch een reële bovennatuurlijke dreiging. Ik heb ooit een cliënt gehad die dacht dat hij een aardappel was die zo snel mogelijk geschild moest worden. Je kunt je het pijnlijke gevolg daarvan ongetwijfeld inbeelden. Wie psychosen niet begrijpt, probeert tevergeefs uit te vogelen hoe het nu eigenlijk zit met die geesten en wat hun drijfveren zijn. Als je de opzet van de film niet begrijpt (of kunt begrijpen), lijkt het een heel onlogische, niet goed opgebouwde film te zijn. Vandaar ook de veelvuldige reacties van onbegrip hier over 'domme mensen'. Zulke mensen zijn niet dom, maar onwetend en niet goed ingelicht.

De grootmoeder ligt onthoofd op zolder, net zoals de dochter. Geen geesten, geen reële schrikeffecten, maar een inzicht in het engste wezen op aarde: de mens. Zaken zoals exorcisme zijn eigenlijk gebaseerd op mensen die psychosen hadden en het onbegrip van de omgeving. Men denkt dat een psychotisch iemand bezeten is door de duivel (en andere soortgelijke figuren), bij gebrek aan een beter verklaringsmodel.

Een goeie film die de middelmaat ontstijgt, zeer eng want ook zeer reëel (familiedrama's zijn niet zelden het gevolg van zulke psychosen). 4*.

Zeer teleurstellende film.

Ik vraag me nog steeds of waarom er mensen schreeuwend de zaal uitliepen?

Ik was bijna in slaap gevallen en dat zegt veel.

Helemaal niet eng en heel lang moeten wachten op een beetje actie.

Overroepen film!

Héél bijzonder filmpje. Typisch een gevalletje you love it or you hate it aan de reacties hier op het forum en in de bios te zien. Ik behoor toch tot de 1e categorie, hoewel mijn vriendin er niet veel aan vond.

Het is naar mijn mening, niet echt een klassieke horror film met veel "slash" momenten, (mensen die daar voor naar de bios komen zullen inderdaad teleurgesteld worden) maar meer een psychologische thriller/drama.

Er waren een aantal scenes die ik ijzersterk vond, zoals de onverwachte dood van het meisje (dat hoofd onder de mieren brrr!), de manier waarop de broer er mee omgaat, de reactie van de moeder (die je alleen hoort) als ze het lijk ontdekt ging door merg en been (bij mij in elk geval) en later in de film als de moeder boven het bed van haar zoon hangt brrr.

Ook bij mij in de zaal veel wisselende geluiden. Mensen die hun mobieltje er bij pakten of gingen kletsen. Iemand riep "wat nep" De bekende spider walk scene in the Exorcist, is toch ook niet de meeste realistische scene ooit, maar toch niet minder huiveringwekkend. Als je nergens voor open staat kun je 90% van de films wel als nep afschilderen denk ik dan.

Voor mij een film die nog lang blijft hangen.

3,5*

Veel van verwacht, maar wat een teleurstelling ! Dacht dat het heel spannend ging worden, maar bij het laatste deel heb ik meer gelachen dan gegriezeld. Het begon nog redelijk goed, maar de plot was er echt bijgesleurd.

Ik was eigenlijk niet van plan om naar Hereditary te gaan kijken, maar omdat ik twee vrijkaarten had en mijn maat wel tuk is op horrorfilms toch overstag gegaan. Ik ben vrij blank de film ingegaan uitgezonderd van het feit dat ik iets had horen waaien van “meest enge film ooit/van 2018”. Hereditary speelde eveneens in Kinepolis, maar net als bij A Quiet Place (2018) , You Were Never Really Here (2017) en Mother! (2017) bijvoorbeeld geef ik de voorkeur aan een alternatieve kleine bioscoop omdat dit soort genre films niet altijd een doorsnee publiek aanvaarden. Zo te lezen hier hebben sommigen onder ons hier toch last van gehad.

Supereng zou je Hereditary inderdaad niet omschrijven. Beetje horror dat wel, maar allemaal binnen de perken. Wel ging er een constante dreiging uit van de film met onheilspellende muziek, zelfs op momenten waar het eigenlijk niet nodig was. De scary momenten waren ook beperkt, zeker tijdens het eerste uur van de film dat meer leek op een rouwdrama dan een horrorprent. Vanaf de séance werd het iets dreigender hoewel het mysterieuze steeds over de film hangt.

Uitstekende sfeerschepping ook met een typisch grote verouderde villa met vele kamertjes en donkere hoekjes. Hier en daar een leuk camerashot, prima montage en goede close-ups van de angstige gezichten. Bovenal echter uitstekende acteerprestaties van sowieso Toni Collette die mooi gestalte gaf als hysterische moeder, Gabriel Byrne als de meer serene echtgenoot en Alex Wolff deed het ook erg goed als verschrikte teenager. Op technisch vlak zeker een erg knap debuut van Ari Aster.

Het was wat zoeken waarover de film precies gaat en de aanloop is lang. Dat heeft zo zijn voordelen, maar de verwachtingen voor de meest enge film lagen elders. Dat er een hoek af was bij deze familie werd wel heel snel duidelijk. De titel verklaart veel en deze psychosen worden in de loop van de film alleen maar erger bij de gezinsleden. Enkel de vader is genetisch gezien gevrijwaard van dit onhebbelijk familietrekje. Het einde was voor mij abrupt en totaal verrassend, beetje teleurstellend ook, maar na een nachtje slapen het toch iets beter kunnen plaatsen onder het mom van de psychose. De jongen sterft door de val, maar de moeder ziet hem als de nieuwe onderkoning. De sekteleden werden onthoofd afgebeeld compleet volgens de point of view van de labiele moeder.

Blij Hereditary gezien te hebben, ruim voldoende zeker omwille van de technische aspecten. Qua verhaal verwacht ik net dat tikkeltje meer, maar was zeker ok. Een mooie 3,5* dus!

Heerlijke horror, wat mij betreft dé horror van dit jaar. Een goede spanningsopbouw met een aantal lekkere creepy momenten en een prima spelende cast. Vooral Colette doet het werkelijk waar fantastisch. Het einde vond ik helaas niet zo heel sterk maar over het geheel genomen toch wel een goede film hoor.

Dit is dus die film met hun fantastische marketing à la engste film, huilende bioscoopgangers, ooglapjes voor de mensen, licht niet volledig uit in de zaal cet...Soit, ik heb deze film opgezet met de gedachte, naar een donker, psychologisch drama te gaan kijken en niet naar horror pur sang. Hij laat me in eerste instantie wat ontredderd achter, wat zeker niet negatief hoeft te zijn, hij blijft hangen en dan is een film al deels geslaagd. Nu mijn belevenis doorheen de film, de sfeer zat er van in het begin boenk op en de personages trokken me volledig mee in de film, met name Annie, top neergezet en kreeg er de kiekeboebels van Ik verveelde me geen enkel moment en neen ik was niet gans de tijd op schrikmomenten aan het wachten, zoals velen hier wel blijkbaar. Elke film zn noden en sterktes en deze film is subliem op zijn manier, een psychologisch drama die blijft nazinderen en die ik zeker nog eens zal kijken als ik deze eerste rit heb laten bezinken. 9/10

Wat in hemelsnaam heb ik naar gekeken!?

Oh ja...naar een fucked up psychologisch drama, want een horror movie kan je dit absoluut niet noemen.

Zinloze discussies, geen leidraad, geen samenhang, overacting, enz...

Dit is werkelijk na "The Cabin in the Woods" de slechtste film die ik ooit gezien heb.

De beste horror film die ik dit jaar heb gezien is ongetwijfeld "A Quiet Place" en die kan maar door 1 film

nog overtroffen worden dit jaar..en dat is door "The Nun"..dat zijn teninste films die spanning, huiveringen en schrikelementen bezitten.

Nu besef ik waarom mensen bij Hereditary uit de zaal gelopen zijn...uit saaiheid en verveling natuurlijk!

De reden dat deze film zo erg gehyped werd op film festivals is omdat er eindelijk weer eens een horror voorbij kwam die het moet hebben van onderhuidse spanning en sfeer inplaats van een film vol schrikeffecten zonder verhaal eromheen. Blijkbaar is een film over een cult dat een gezin manipuleert om hun lichamen te gebruiken voor een ritueel geen horror volgens sommige mensen hier? Ik vraag me af wat dan wel horror is. Mensen die alleen naar horrorfilms kijken voor jumpscares moeten deze film inderdaad maar overslaan ja, want iemand die op je schouder tikt met een keihard geluid erbij is gelukkig wel echte horror.

Redelijk sterke horror drama. Het verhaal is best aardig en lange tijd weet je als kijker niet precies waar het naar toe gaat. Vanaf het begin wordt een bepaalde spanning en sfeer neergezet die de rest van de film blijft en alleen maar meer wordt. Tussendoor volgen een aantal memorabele scenes. Halverwege lijkt de film iets in kracht af te nemen, maar de draad wordt al snel weer verder opgepakt. Het acteerwerk is erg sterk en tilt de film op een nog hoger niveau. Visueel is de film passend bij verhaal en de ijzersterke soundtrack maakt het geheel af. Topper. 4.0/4.5

Rustig opgebouwde, langzaam escalerende intense horrorfilm, visueel zeer fraai en voorzien van een groot aantal bijzonder verontrustende scenes, die ik niet snel zal vergeten. Geweldige rol ook van Toni Collette, die ik altijd al hoog heb zitten maar hier werkelijk fenomenaal goed is. Het duurt even voor je als kijker betrokken raakt bij de personages en niet iedereen zal het geduld kunnen opbrengen dat de film eist, maar het resultaat mag er absoluut zijn. Een vrij uitputtende kijkervaring, dat wel, maar regisseur Ari Aster weet het bedriegelijk simpele en ogenschijnlijk voorspelbare gegeven om te bouwen tot iets heel speciaals.

Ik had er veel meer van verwacht..

Ik vond hem niet eng en ook geen schik momenten.

Nee.. Ik zou niet daarvoor naar de bioscoop zijn geweest.

Tip voor de "horrorliefhebbers": verwacht van deze film geen jumpscare of slasher movie. Dan kom je van een koude kermis thuis. Ik vond hem zelf wel eng. Het plot is niet eens zo origineel, maar het hele aspect van verlies gepaard met geestesziekten vind ik een erg sterke insteek. Dit maakt de film misschien voor sommigen "saai". Is hier wellicht wat meer levenservaring voor nodig om deze film te waarderen? Ik zou anders niet weten hoe je deze film maar een halve ster kunt geven.

De film geeft knipoogjes naar andere horrorfilms door steeds het genre anders te benaderen. De trauma’s van de personages – met uitzondering van de vader –worden vermengd met veel dreigende klanken en muziek en die hebben hun effect. Eigenaardig einde van de film waar de moeder plots niet de hoofdfiguur is maar Peter, de zoon. Toch een sfeervolle film die veel interpretatiemogelijkheden geeft aan de kijker. Stof genoeg om na te praten. een 3-ster.