Hereditary (2018)

De gemiddelde kijker boeit me helemaal niks. Ik waardeer de mening van echte filmliefhebbers. Niet van mensen die 1 keer in het jaar naar de bioscoop gaan en dan een nieuw account aanmaken als die film ze niet bevalt...

Laat me je uit de droom helpen, de mensen die 1 keer per jaar de naar de bios gaan en teleurgesteld zijn zijn niet de mensen die hier nu een account aanmaken.

Ik bedoel, mijn teleurgestelde moeder of neef gaat dat dus echt never nooit niet niet doen.

De mensen die hier nu een account aanmaken zijn wel degelijk filmliefhebbers die deze site al langer volgen en nu écht wilden laten weten wat ze hiervan vonden. Of ben ik toch niet genoeg filmliefhebber als ik deze film niks vind?

Fijn dat jij wel een echte filmliefhebber bent. Ik ga morgen zelf kijken en ik hoop dat ik het oneens kan zijn met je mening over de film. Fijne avond nog

Dat blijkt doorgaans dan niet uit de uiterst summiere en niet onderbouwde reacties, als je het mij vraagt.

Ik zie niet zo goed in hoe dat te linken is. Soms is een woord van 3 letters genoeg om een film te beoordelen Het eerste wat ik in de bios vroeg aan degene met wie ik was, was: "En, ga jij nog wat doen morgen?"

Ik zal je niet veel langer meer lastig vallen, maar vond je de film echt zo slecht? Het acteerwerk, de locaties, die beklemmende sfeer... niets gemerkt? Normaal zal ik denken dat je je van tevoren tegen jezelf zei: 'Vandaag ga ik deze film eens flink haten'

Toch hebben ze een punt. De meeste negatieve reacties zijn totaal niet onderbouwd, ik vind het dan altijd fijn om te lezen waarom iemand iets niet goed vond (of juist wel). Er zijn ook tal van voorbeelden te noemen waarbij gebruikers slechts één stem hebben, een 5 droppen met de reactie "mooi", "geweldig", "beste film ooit" etc. Dat is leuk dat ze dat vinden, maar waarom?

Bij deze film is het andersom. Dat betekent niet per definitie dat het geen filmliefhebbers zijn, maar ik vermoed over het algemeen mensen zoals ik. Die nogal teleurgesteld waren na alle geweldige verhalen. Of iemand speciaal daarvoor een account aanmaakt zal me een worst wezen eerlijk gezegd, maar je mening onderbouwen is wel net zo prettig. Ik begrijp in ieder geval het gevoel van de anderen wel, ik heb dat ook vaak met de voorbeelden die ik eerder noemde.

Sómmigen (lees: misschien 1 op de 10) die zich hier registreren om alleen een stem van 0,5* of 1* te geven bij deze film, of zoals vorig jaar ook precies hetzelfde geval was bij het meesterlijke mother!, zullen wellicht vast ook filmliefhebber zijn zoals jij HollandGermany, die ook al langer deze site bezoeken.

Maar als iemand de film beoordeelt met een drie-letterig woord of berichten van een handjevol zeurende zinnen schrijft die kant noch wal slaan, óf alleen een stem van 0,5 of 1 plaatst zónder enige onderbouwing, dan kun je naar mijn mening niet serieus genomen worden.

Zeker een nieuwe hype op Moviemeter nu? Mensen die even gal willen spuwen over Hereditary maken een eenmalig account aan?

Maarja, over de smaak valt niet te twisten, maar het ligt er echt aan hoe je het doet. Hersenloos vermaak is leuk, maar het lijkt erop alsof nu in het heden echt alles hersenloos moet zijn in de films, muziek of boeken.

Want ja, van een beetje nadenken of een metafoor (zoek maar op in de Dikke van Dale als datgene je is ontgaan) snappen... ja, phoe, dat koest teveel moeite hoor. Terug naar de Jump Scares, autotunes en die superleuke hippe boys als hoofdrolspelers.

Maarja, ik moet er maar mee leren leven.

Ik denk ook dat bij "Mother!" de meeste slechte recensies zijn gekomen vanwege mensen die hem simpelweg niet begrepen. Persoonlijk vond ik het een erg indrukwekkende en krachtige film.

Ja precies. Die werd ook erg op-gehyped in de media en op Facebook enzo, dat het een doodenge, verontrustende (horror)film was (wat het uiteraard ook is), maar dan totaal niet op de manier waarop de grote meerderheid het verwacht. Ze zien Jennifer Lawrence, die natuurlijk een enorme fanbase heeft, en denken; "Oh vet, dat moet ik gaan zien!"

Maar dan verwachten ze niet dat ze hier een totaal uniek en slow-burner project gekozen heeft (waar ik haar ontzettend voor prijs), en ze juist een hele onderdanige (nou, tot op bepaald moment ) rol neerzet, compleet tegenovergesteld van de strijdkrachtige rollen van een powervrouw zoals in The Hunger Games films en Joy, als voorbeelden.

En die mensen die namen zich dan hoogstwaarschijnlijk ook geen enkele moeite om zich naderhand even in te lezen, wat op te zoeken en zich bekend te maken met de onderliggende boodschappen en vele manieren hoe mother! geïnterpreteerd kon/kan worden.

Lang niet het stuk pure terreur zoals de film gepromoot werd, wél een ijzersterke beklemmende sfeer door een prachtige samenkomst van strak camerawerk, muziek en cast.

Ik keek erg uit naar deze film, maar toen ik over de vergelijkingen met Babadook en The Witch hoorde, bekroop mij al het gevoel dat het wel mee zou gaan vallen met de angstfactor. En dat klopte ook wel, net als die twee films vond ik ‘m niet echt eng, maar gelukkig wel een stuk beter dan die films.

Wel heb ik gedurende een aantal scenes vol spanning zitten kijken, en toegegeven: het stuk dat de moeder in de hoek van het beeld, aan het plafond genageld is, was goed creepy. Helaas vloog deze film net wat uit de bocht bij de laatste scene in de boomhut. Ik kreeg daar, hoe gek ook, een enorm Insidious gevoel van. En die film heb ik jaren terug 1x gezien en beviel totaal niet. Ik bedoel: dan heb je zo’n subtiel opgebouwde horrorfilm, en dan eindigt het toch weer zo lomp met zo’n absurde surrealistische eindscene.

Dat valt heel goed te linken. Heeft alles te maken met niveau en inhoud. Laten we het beestje maar gewoon bij de naam noemen. Misschien hou jij meer van de scream reeks of I know what you did, als het maar niet teveel diepgang heeft. Het moet allemaal makkelijk te behappen zijn. Dat geeft helemaal niets. Er zijn ook heel veel mensen die van 'de Toppers' houden. Je kunt je afvragen of je dan een echte muziekliefhebber bent.

3 letters zijn nooit genoeg om een film te beoordelen. Een heel zwak argument voor iemand die niet goed uit zijn woorden kan komen. En zo heeft het dus alles te maken met inhoud en niveau. Vooral het gebrek eraan. Vanavond Dante's Peak op Net5, aanrader voor jou.

Hier iemand die zich juist wilde aanmelden (oké, ik had blijkbaar al een account) omdat deze film zoveel indruk maakte. Hoe kun je deze film maar een halve ster geven? Het acteerwerk was geweldig, prachtig geschoten scènes en de verschillende thema's van verlies, rouw, geestelijke instabiliteit waren zo goed in beeld gebracht.

Zelfs als je teleurgesteld bent omdat je een bepaald type horror verwachtte (ik vind de thema's hierboven overigens ook al horror genoeg), dan kun je de film alsnog waarderen op het drama gehalte. Ik kan me voorstellen dat het tempo van de film en het einde niet iedereen aanspreken. Maar om alles aan deze film slecht te vinden? Dat gaat er bij mij niet in. Ik kan niet wachten op meer werk van aster. Ps: hebben jullie ook zijn short gekeken 'The strange thing about the Johnsons'?

Ik geef wel toe dat ik het na afloop ook een verwarrende film vond. Toen ik later meer ging op zoeken en meer over de boodschap te weten kwam vond ik hem zeer krachtig en indrukwekkend worden. Ook wel tof dat Aronofsky toen weer een origineel product durfde te regiseren, dat een keer iets anders is dan die normale horror meuk.

Kom maar, laat maar zien hoe verheven je bent boven het gewone filmpubliek. Dat zijn tenslotte maar een stel domme jumpscarelovers met de verkeerde mening, toch Doido?

(Lees anders even mijn eerste review terug, dan hoef je al die gokjes over waar ik wel van houd niet te maken.)

Ik begrijp waarom je dat vraagt, maar ik wilde deze film echt heel graag leuk vinden! Juist omdat het dieper leek te gaan dan gewoon de standaard horrortrash. Een verhaal over oma, de 'demons in the family' heb ik voorbij zien komen, ik had er helemaal zin in.

Normaal ga ik nooit naar dit soort films maar nu wel. Juist omdat het een paranormale film leek te zijn met de nadruk op drama. De sfeer vond ik heel mooi, en dat is dan ook de reden dat ik het geen 0,5 heb gegeven.
Op het moment dat die kop op de weg vloog en die moeder bijna letterlijk gek werd vond ik het écht heel erg naar voor haar. Zo absurd dat het bijna grappig werd, maar man, stel dat je dit allemaal meemaakt zeg, ik had echt met haar te doen. Tot hier was het erg overtuigend.
Maar daarna werd het gewoon een zootje. Het verhaal was ook gewoon niet interessant. Té veel horrorclichéscenes en te weinig op oma gefocust. Had juist meer dramafilm en minder horrorfilm (zeker aan het einde) gehoopt. Dat heeft de film echt genekt mijnsinziens. Ik was samen met mijn broertje, die ook niet bepaald de meest simpele ziel is (ik zeg het er maar even bij aangezien je dom schijnt te zijn als je deze film niet kunt waarderen), die had ook zoiets van: "Wat was dit in godsnaam?"
Nop, verder geen woorden meer aan vuil maken, het is het gewoon écht niet waard.

Laat dat glimlachje maar weg, want je hebt het aardig begrepen, behalve dat ik me verheven voel boven anderen. Dat zeg ik nergens.

Nee dank je. Zonde van mijn tijd.

Je denkt écht dat het klopt wat je zegt hè? En dat ik heus wel heb 'begrepen' wat je bedoelt.

Ik ga er niet eens op in, nogmaals, lees mijn eerdere review en je ziet dat er geen moer van klopt.

Of blijf in je bubbel, ook een optie.

Overigens ook leuk om te zien dat mijn domme tokkiefilm Interstellar het ook goed doet bij de hoger opgeleiden zoals jij! Hebben we toch nog wat gemeen.

Bingo! Ik zat al de hele tijd te denken op wie lijkt die gast nou....

Tsja voor mij is dit geen meesterwerk. Mystery/Drama met klein beetje Horror. Wel wat leuke cinematografische elementen (schaalmodellen/poppenhuizen). Eigenlijk vond ik de "stand-off" aan de eettafel tussen Annie en "Jesse Klaver" (over schuld mbt de dood van Charlie) nog het sterkst.

Probleem met dit soort films is dat het vaak (lang) stil is -of een quasi spanning opwekkende soundtrack minimaal aanwezig is- en dat ieder geritsel in de zaal gaat opvallen. Dan kijken Star Wars of Jurassic-achtige blockbusters met zeeën van geluid toch soepeler weg als je je zo min mogelijk wilt storen aan medebezoekers.

De film duurde mij ook echt te lang. Eigenlijk ben ik gewoon meer fan van wat meer recht toe recht aan horrors met jump scares van 80 minuten of zo. [Rec] (2007) schiet mij hier te binnen als goed voorbeeld.

Een krappe voldoende dan maar.

Eng? Niet echt. The Conjuring (2013) is enger. (en beter!)
Ongemakkelijk. Mwa. Rosemary's Baby (1968) is ongemakkelijker. (en beter!)

Zo, en het was weer eens zo ver. Het ging allemaal goed tot het laatste kwartier. Toen begonnen er mensen te lachen. En toen de film afgelopen was, riep er iemand heel hard: ''wat een kut film!''

Zelf vind ik het geen kut film, maar ook niet echt bovengemiddeld goed. Het begint allemaal als een overtuigend familiedrama. Nou ja, eigenlijk is het voor 90% een familiedrama. Erg traag, maar vanwege een goede soundtrack en sterk acteerwerk bleef het interessant. En ik vroeg mezelf regelmatig af wat er nou precies aan de hand is. Al ging ik er eigenlijk al meteen vanuit dat we hier met geesten/demonen te maken gaan krijgen. Dat we zogenaamd op het verkeerde been worden gezet vanwege psychologische problemen in de familie is ook maar van tijdelijke aard. Na een uur blijkt het dan toch weer een geestenfilmpje te zijn.

Wellicht zie ik wat over het hoofd, maar ik ben niet echt onder de indruk van deze film. Als ik hier sommige commentaren lees, dan nog ben ik niet overtuigd om dit een hoog cijfer te geven. Het is te traag en de climax vind ik eigenlijk maar een beetje suf ofzo. Uiteindelijk draait het allemaal om ene Paimon. 1 van de 8 koningen uit de hel. Paimon - deliriumsrealm.com

Niet goed genoeg. 3*

p.s. de rode draad in de film begrijp ik wel, maar toch is mij niet alles duidelijk.

Meer familiedrama dan eng.

Dat is niet erg, maar de superlatieven die aan deze film worden toegeschreven deel ik toch niet. Welke kant de film opging had ik halverwege wel door dus als mensen dat hebben gemist dan hebben ze echt zitten slapen. Of waren afgeleid door irritant bioscooppubliek.

Ik hou van slowburners maar deze kabbelde wel heel erg lang door. Ik zat niet op het puntje van mijn bioscoopstoel. De cast was echter overtuigend en uitstekend. De emoties van Toni gingen door merg en been en de scènes met de zoon waren heftig. Ik miste geen jumpscares, niet altijd nodig bij horror, maar miste zeker wel kippenvel creepyness.

Geweldig. Ik hou van horror, films die je op het verkeerde been zetten, het occulte en psychologische drama's. Deze film bevat al deze aspecten inclusief sterk acteerwerk en een zeer beklemmende sfeer.

Ik snap wel heel goed dat mensen deze film vinden tegenvallen, maar dat komt vooral door de verkeerde verwachtingen en doordat mensen de film niet begrijpen.

Ik hou niet van vooroordelen en plaats mensen niet graag in hokjes, maar laten we eerlijk, het speelt wel degelijk een rol bij de beoordelingen van deze film.

Deze film ga ik zeer snel nog een keer bekijken om alle hints en aanwijzingen te kunnen ontdekken. Nu al zin in!

Zoals ik in mijn review aangeef, is de rode draad mij duidelijk. Maar er zitten volop vreemde zaken in de film die ik niet echt kan verklaren. Dit zijn slechts details en ik vraag mij af of deze het verschil gaan maken wanneer ik ze wel begrijp. Wellicht komt er een halfje bij. Ik ga de film morgenavond ook nog een keertje kijken.

Sowieso alles rondom Charlie vind ik maar vaag. Waarom knipt ze de kop van een duif eraf? En wie is die rare vrouw die vreemde gebaren naar haar maakt en naar haar lacht? Wat is überhaupt het punt met al die onthoofdingen? Wie zijn al die naakte mensen op een gegeven moment? En waarom/hoe raakt Annie (de moeder) opeens bezeten? Ik hoop niet dat sommige zaken slechts interessant doen is zonder enige betekenis.

Trouwens, de film is wel wat ik ervan verwacht had. Althans, in grote lijnen. Meer psychologisch drama dan horror. Er zitten absoluut horrorelementen in, maar daar moet deze film het niet van hebben. Ik had alleen niet verwacht dat het zo enorm traag zou zijn.

Charlies oma zit bij een cult die een demon op willen roepen. Daarvoor hebben ze een "vessel" nodig. Het liefst zou dat een man moeten zijn - dat vindt de demon fijn -, maar omdat Annie haar zoon koste wat kost weg wilde houden van haar moeder, zat dat er niet in. Oma moest dus voor de tweede beste optie kiezen: de dochter als tussenoplossing. De precieze werkingen van de cult worden nooit duidelijk gemaakt, omdat je het verhaal meemaakt vanuit hun slachtoffers, maar het valt aan te nemen dat onthoofdingen een rol spelen bij hun satanische rituelen. Bewust of onbewust zal Charlie zoiets wel meegekregen hebben van haar oma, en dit is een manier om met die ervaringen om te gaan.

Lid van de cult waar oma bij hoorde.

Zoals gezegd, ik neem aan dat dit op de een of andere manier een rol speelt bij het oproepen van de demon.

Leden van de cult waar oma bij hoorde.

Deze zou ik niet durven beantwoorden. In mijn herinnering was ze ook ineens bezeten zonder dat ik daar een echt goede aanleiding voor kon vinden. Iemand anders, misschien? Effectieve scares, dat wel.

Dat is voor mij ook de enige vraag van Jaco Baco die ik niet kan beantwoorden. Ik heb ook geen aanwijsbare reden gevonden hoe en wanneer Annie bezeten is geworden.

Wellicht omdat ze het boek verbrandde? Daarbij lijken de onthoofdingen voort te komen uit het thematische, namelijk iemands lichaam overnemen. Doordat Charlie onthoofd werd, kwam de geest van Paimon vrij. Iets in die richting....

Ze raakt bezeten als haar man in brand vliegt. Ze dacht door het boek in het vuur te gooien zelf te verbranden maar Paimon laat dit juist niet gebeuren zodat haar lichaam kwetsbaar wordt als ze haar man dood ziet gaan, (Paimon kan alleen een kwetsbaar lichaam in bezit nemen). Daarom raakt Annie bezeten zodat Paimon haar zoon zijn lichaam kwetsbaar kan maken door zichzelf (in Annie's lichaam) te onthoofden wat hem allemaal te veel wordt, waardoor hij juist weer bezeten raakt.

Is dit zo'n werkje als IT COMES AT NIGHT. Of is het nog trager want veel van de mensen snaptte het plot niet van IT COMES AT NIGHT . Is dat hier ook het geval ?

Ik ga alleen reageren op deze, omdat de rest al aardig beantwoordt lijkt. Tijdens mijn google-search over deze film ben ik tegen gekomen dat in de occulte praktijken een onthoofding wordt gezien als losbreken van je eigen ego/persoonlijkheid en je daardoor overgeven aan/vrijmaken voor de demon die bezit van je wil nemen. Dit kan je 'zelf/vrijwillig' doen (zoals met Annie gebeurt aan het einde van de film wanneer zij zichzelf onthoofdt in haar bezetenheid) of dat gebeurt met je (zoals in het geval van Charlie's ongeluk).