Hereditary (2018)

Geweldige, sfeervolle en lekker suggestieve griezelfilm. Wat mooi dat op het moment dat je als filmliefhebber aardig uitgekeken bent op de tegenwoordige eenheidsworst en na-aperij, iets fris en origineels voorbijkomt van een beginnend regisseur die qua sfeer en inhoud weliswaar citeert van andere grote films, maar daar duidelijk wel een eigen signatuur aan weet te geven. Zoals dat grote cinema betaamt merk je al aan de vele, wisselende reacties hier dat Aster iets bijzonders heeft afgeleverd, iets wat je niet onberoerd laat. Hereditary is een prent die in de loop der jaren ongetwijfeld nog aan status en aanzien gaat winnen, en zal uitgroeien tot een instant klassieker. Jammer wel dat de laatste minuten wat over de top gaan en de uiteindelijke climax te veel lijkt op een goedkope Lucio Fulci productie, anders had ik dit meesterwerkje de volle vijf sterren mogen geven. Speciale vermelding voor mevrouw Collette die gespecialiseerd lijkt in rollen in naargeestige horrorfilms, en hier op de toppen van haar kunnen speelt. Haar woede uitbarsting bij het avondeten is huiveringwekkend goed, ongeëvenaard! Kippenvelfilm die je niet mag missen.

Wat een femomenale ,intense , onder je huid kruipende , pracht psychologische horror.

En dit is dan nog wel de eerste echte regie debuut van Aster . Dat beloofd wat .

Zulke prachtige subtiele beelden , en dan weer obscure , heftige .

Dit word in adem genoemd met rosmary’s baby en exorcist , en de tijd zal het leren .

Wat mij betreft mag ie rustig in dat rijtje . Omdat je er compleet door in word opgenomen .

Ook de soundtrack was geheel in de lijn van de film , namelijk geweldig , subtiel , en soms heftig .

Er zit wel sfeer in de film maar echt op het puntje van mijn stoel houden deed hij toch ook niet .
Het verhaal is wel goed opgebouwd maar zeker met het eind erbij gerekend bleef ik met een flink soort
onbevredigend gevoel achter .
Enkele goede plotwendingen voorkwamen dat ik de film saai zou gaan vinden , het verhaal zelf is in andere versies toch spannender verteld .
De laatste vergelijking in die richting lijkt me the skeleton key maar die heeft wel een flink andere meer popcorn thriller sfeer .

Ik was zeer onder de indruk van Hereditary. Buitengewoon beklemmend, is de enige juiste manier om mijn filmervaring samen te vatten. De spanningsopbouw is bijzonder traag, wat de wat eenvoudigere kijker (niet slecht bedoeld, maar ik weet het even niet anders te verwoorden) misschien zal afschrikken, maar Hereditary moet het vooral hebben van de constant latent aanwezige beklemmende spanning. Je weet ook tot het laatste moment niet wat er exact aan de hand is. Subliem gedaan. Zelfs voor het eerst in tijden dat ik een nieuwe horrorfilm -echt- goed vond. Overigens deels ook door het opvallend goede acteerwerk. De moeder kende ik persoonlijk nog niet als actrice, maar die rol was van een indrukwekkend niveau.

Voor mij een nieuw horrorklassiekertje, al moet ik nog even nadenken hoe het volgens coumi “uit kan groeien” tot een “instant” klassieker.

Zeer interessante film die begint als een drama maar zich langzaam ontwikkelt tot iets totaal anders. De verkenning van een familietragedie wordt op een zeer rustig(maar aangenaam) tempo ontvouwt. De cinematografie, het gevoel van plaats en ruimte en het geluid zit allemaal sterk in elkaar.

Holy shit!

Afgrijselijk en vreselijk en met vlagen akelig, het roept het roept gevoelens op van walging, verdriet, medelijden, en doet dit alles op een tergend laag tempo met een verstikkend sfeertje. I love it!

Het doet me af en toe denken aan een Carpenter film. Hereditary heeft een originele mythologie die niet ten overvloedde wordt uitgelegd of benadrukt, maar is geen overdreven intelectuele film. Het kijkt allemaal heel makkelijk weg. De liefhebbers onder ons met het concentratievermogen van een goudvis gaan het einde van de film helaas niet redden...

...Je moet echt stil zitten, de stereo opendraaien en het licht uit doen.

Ik vind het bijzonder om te lezen dat de meningen over deze film zó enorm uiteenlopen..

Persoonlijk vond ik het een heerlijke film. De opbouw is zóóó ongelofelijk traag, waardoor ik me ergens wel kan voorstellen dat mensen er niet in kunnen komen (en het misschien zelfs saai vinden). Vooral wanneer je door de media ingeprent hebt gekregen dat het 'de engste film ooit' is. De meeste kijkers hebben dan toch andere verwachtingen. Voor mij werkte het tempo van de film juist enorm goed. Ik werd oprecht meegesleept in de beklemmende sfeer en had op sommige momenten écht kippenvel. Tot heel laat in de film, tot ongeveer het moment dat de vader overlijdt, zat ik in twijfel of het ging om occulte rituelen/demons of een uiting van de psychiatrische problemen van moeder. Er zijn weinig films waarbij ik me tot het laatste kwartier zo heb afgevraagd welke kant het op zou gaan.

Als je deze film gaat kijken moet je er echt voor open staan om je mee te laten slepen in de verstikkende sfeer. Laat je meenemen in het verdriet, de woede, de walging, het psychologische aspect en uiteindelijk de ontknoping van de film. Verwacht geen standaard, luchtig, schrikkerig horrorfilmpje.

Jammer dat je hier door sommige als een “wat eenvoudigere kijker” o.i.d wordt weggezet als je deze film niks aan vindt. En ook heb ik niet , zoals hierboven ook wordt gesuggereerd , het “ concentratie vermogen van een goudvis” want ik heb de film keurig uitgezeten. Maar i.m.o is dit een volkomen kut film en het zal me worst wezen of ik de boodschap wel of niet begrijp of de symboliek ervan. Voor mij is het een film die zwaar over hyped is , net zoals het eerdere “Mother”. En toch is er niks mis met mijn intelligentie. Kwestie van smaak misschien?

Heerlijk. Eindelijk weer even wat anders dan de gebruikelijke popcorn horror.

Dit ligt qua stijl een stuk meer in het verlengde van bepaalde klassiekers uit de jaren 60 en 70 (Rosemary's Baby, Don't Look Now, The Wicker Man, etc).

Geniaal geluid ook vooral. Dat indringende gebons... perfect.

En dan dat einde.

Enige minpuntje is dat de familie misschien iets beter gepresenteerd had mogen worden, zodat je er wat meer bij betrokken raakt.

Apart dat deze film zoveel verdeeldheid oproept. Ik denk dat dat door twee dingen komt: verkeerde marketing (slechte trailers, verkeerde bioscopen) waardoor het publiek verkeerde verwachtingen heeft, en een 'engste film ooit'-hype die dankzij social media al heel snel kan omslaan in verdeeldheid, waardoor mensen niet meer onbevangen aan de film beginnen. Je ziet het bij veelbesproken recente films als Mother! en La La Land, (die op zichzelf echt niet zo slecht zijn als sommige mensen beweren). Mensen delen dan met gemak 0,5* uit alsof iets 'de slechtste film ooit' is, wat natuurlijk onzin is.

Om Hereditary af te straffen op slechte marketing en een overtrokken hype is gewoon niet eerlijk. Het is een prima psychologisch drama -met een occulte en horrorachtige climax- die dankzij een beklemmende sfeer toch wel een spannende kijkervaring oplevert. Als je de film kijkt in een drukke Pathé-zaal vol 16-jarigen (dat is al horror opzich) word je constant afgeleid en uit je kijkervaring getrokken, maar kijk je de film in je eentje in een donkere kamer, dan komt Hereditary prima tot zijn recht.

Het acteerwerk was uitstekend, Toni Collette -niet mijn favoriete actrice- zet een uitstekende rol neer als flippende moeder, Haar Jesse Klaver-lookalike zoon doet het ook uitstekend. Gabriel Byrne vond ik weinig aan; opzich een goede acteur, maar zijn rol was vrij vlak.

Het laatste half uur voltrekt er zich een horrorfinale waarin alle registers worden opengetrokken. Op zich wel lekker creepy horror, maar de climax was over the top en niet heel bevredigend. Voor mij had het occulte en sektarische plotelement niet gehoeven, want het ging daarmee een richting in die mij niet echt aansprak.

“You okay, Mom?”

IJzersterke horrorfilm. Een rustige opbouw, een onderhuidse en ijzingwekkende spanning die tot in het diepste van je vezels weet door te dringen, geweldig acteerwerk, gruwelijke scènes, en een climax die ook weet te overtuigen. En dan heb ik de regie van Ari Aster, en de geweldige score, nog niet genoemd.

Hereditary is geen bloederige horrorfilm, maar het is meer een psychologische horror met een gezin dat te maken krijgt met bovennatuurlijke krachten, maar ook gewoon met menselijke trauma’s. En dat zijn meestal de beste horrorfilms. Collette is weergaloos en ook Alex Wolff verdient de credits. Een bepaalde scene in het begin, met Wolff en de jonge Milly Shapiro in een auto, snijdt dwars door je ziel. Hereditary vereist zeker een herziening, en ik kan niet wachten om allerlei nieuwe dingen te ontdekken.

Vreemde, maar echt sterke horrorfilm die het meer moet hebben van de geweldige beklemmende sfeer en het uitmuntende acteerwerk van Toni Collette dan van de schrikmomenten. Ook de sound is opvallend bijzonder en draagt bij tot die nare sfeer. Het verhaal wordt prima opgebouwd naar de climax die wel een steekje laat vallen. Deze rare climax is wat te overdreven en vaag uitgewerkt waarbij je een neutraal gevoel krijgt op het einde van de film ondanks de vele positieve punten tijdens de film. Misschien een tweede kijkbeurt op zijn plaats ? Zonder meer een bijzondere kijkervaring ! 8/10

Damn, creepy filmpje zeg.

De 2de helft begon de film mn interesse wat te verliezen want al dat paranormale geneuzel kennen we nou wel.
Maar het laatste kwartier maakte dat meer dan goed.
Ge-weldige muziek score ook en Toni Collette moet hier eigenlijk een Oscar voor krijgen, al zal dat nooit gebeuren voor zo'n film als dit.

Haha, eindelijk weer eens een USA horror die niet van plastic is (Aan elkaar hangt van jumpscares, paukenslagen en toeters en bellen). Nachtmerrie vermomd als bijna-real-time drama. Toni Collette speelt de sterren van de hemel. Sehr unheimlich.

Een vrij aparte horrorfilm die het weer eens over een andere boeg gooit qua verhaal. De film bouwt rustig op en door middel van een paar goede twists halverwege en op het laatst wordt je op het verkeerde been gezet, Het einde van de film was totaal anders dan ik verwacht had. De film weet een fijne creepy sfeer neer te zetten en bevat allerlei verschillende horrorelementen (demonen, geestverschijningen, bezeten door demonen, cultleden, duistere rituelen, onthoofdingen enz.) Zeker een film die ik nog eens ga kijken, ik denk dat je na één keer kijken toch bepaalde details mist die het verhaal alleen maar beter maken. Zeker aan te bevelen deze titel als je eens wat anders wil kijken dan de standaard horrorfilms van de laatste tijd!

De hype-machine draaide overuren .... kotsend en gillend de zaal uitrennen om vervolgens genadeloos je bewustzijn te verliezen, de engste horrorfilm ooit vertoond!! Met als gevolg nou een hoop teleurgestelde kijkers die ruim twee uur een familiedrama zagen met wat horrortoestanden en zo'n beetje helemaal zonder jump scares ... dus dan is het helemaal niet eng.

Deze kijkers wil ik best een aantal fijne griezelfilms aanbevelen waar je aan je trekken komt qua blood, gore en splatter. Jump scares zijn vervelend .... enge crescendo muziek .... oh nee de poes .... weer enge crescendo muziek .... oh nee de buurman .... zo dan gaan we nu ...ieks een enge killer met een groot mes!!!!

Gaat hier allemaal iets subtieler, maar eng wordt het wel degelijk, beetje lastig te plaatsen in welk subgenre het nu thuis hoort, mooi gefilmd, goed gespeeld, goed plot ... ook wel eens fijn bij een horrorfilm.

Had zelfs een meesterwerk kunnen zijn, alleen gaat het de laatste 10 minuten net mis.

Desalniettemin beste horrorfilm sinds 2014.

Goeie film waarin een gezin krijgt te maken met rouwverwerking. Een plot waarover niet te veel gezegd kan worden. Traag en mooi opgebouwd, en ook een aantal mooie shots. Toni Collette zet hier haar meest intense rol neer en draagt de film dan ook met gemak. Als regiedebuut van Ari Aster meer dan geslaagd, maar vanwege het einde dat iets te veel in contrast staat met de rest van de film net geen 4.0 sterren.

Horror hoeft niet alleen om bloed en jumpscares te draaien. Anders heb je wel een heel enge kijk op het genre. Hereditary mikt op de luguber aanvoelende sfeer en die is hoogst genietbaar. Een op het oog doodnormaal gezin begint langzaamaan in een bizarre nachtmerrie te belanden. Het trage tempo vond ik hier net een noodzaak. Het moet binnenkruipen. Er worden enkele clues gegeven: je raadt al snel dat de overleden oma iets met een cultus of sekte te maken had. Maar dat is niet genoeg om alles te kunnen voorspellen en uitleggen. De dochter die de kop van een dode duif doorknipt, de mysterieuze lichtflitsen, .. het is eng dat al die zaken gebeuren en dat je het grotere verhaal achter al die gebeurtenissen niet kan zien. Dus ergens toch wel een knappe film. Spannend vond ik het niet echt, wel erg beklemmend en duister. Zoals in VVitch : A New England Folkstale bijvoorbeeld. Het acteerwerk van Byrne (stelt weinig voor) en die zoon (stuntelig) vielen me tegen, maar de moeder is hier wel fantastisch bezig: ze heeft ook wel gezichtsuitdrukkingen die in dit soort films passen.

Bovennatuurlijk.

Belangrijk weetje vooraf voor degenen die, net als ik, daar niets mee hebben en daar dus ook niet van onder de indruk zijn.

De plot is die van de gemiddelde haunted tale met Rosemary's Baby-achtige motivatie. Zeg ik daarmee te veel? Nee, want als ik dat van tevoren had geweten had ik me deze 2 uur en 7 minuten durende zit bespaard.

Alles aan Hereditary is matig tot slecht. Het uitgangspunt is 13-in-een-dozijn, het gespook is een slap aftreksel van 100 jaar Hollywood-geschiedenis, de score is irritant en allesoverheersend van begin tot eind, de dialogen dienen het plot en beslist niet meer (m.a.w.: vehikelkwaliteit script, een JCVD-film zou erom afgezeken worden), het acteerwerk is waardeloos en de cameravoering is het typische hollywood-cliché pan-hier en close-up daar.

Is mijn review biased omdat ik vooraf al aangeef dit bovennatuurlijke genre ergerlijk saai te vinden? Nee, want recent nog hebben films als Get Out en It Follow bewezen dat een bovennatuurlijk element originaliteit en daardoor verrassing niet in de weg hoeft te staan. Hereditary daarentegen is gewoon oude meuk, opgediend als slecht geacteerd en slecht uigediept familiedrama en uitgesmeerd over een tergende 127 minuten. Vermijd 't bitte!

1.5*

Een film waarbij het meest opvallende de titel is. Ik vraag me nog steeds af hoe je die moet uitspreken.

Deze film werd toch wel wat gehypte als de volgende horrorfilm die te erg was voor het publiek. Anno 2018 waarin we denken alles te hebben gehad, ligt de lat toch vrij hoog. Na een tijd waarin mensen niet meer wilden zwemmen na Jaws, in het bos durfden wandelen na Blair Witch Project, geen video durfden bekijken na The Ring, Clowns geen kindervrienden waren na It en iemand anderhalf uur gemarteld werd in Martyrs. De film draait rond het zoveelste gezin met een labiele moeder en een vader die praktisch niets door heeft van wat er met de rest van het gezin gebeurt. En dan nog 2 kinderen met een eigen leefwereld.

De film is niet slecht gemaakt en past mooi binnen het genre. Er zijn voldoende schrikmomenten en het neemt de tijd om wat sfeer neer te zetten. Het einde is dan weer belachelijk. De film was toch wel een teleurstelling, gezien de positieve commentaren voordien. Blijkbaar weer overgehypet.

Ik had deze film al aardig hoog op mijn kijklijst staan maar dankzij de horror challenge toch in een versnelde circuit terecht gekomen waardoor we hem gisteren maar hebben aangezet. En hoewel mijn kameraad er nou niet bepaald van onder de indruk was, was ik dat wel wat meer. Ik snap best dat de film bij sommigen helemaal niet in de smaak weet te vallen, aangezien men denkt op een ‘harde’ horror film met veel bloed en jump scares. Denk er bij deze film nog maar even over na, het is meer een bepaalde sfeer die de film weet te maken en over te brengen waar je toch soms wat stil van word, en dan word de film al gauw horror genoeg, kijk maar vooral rond het slotstuk dan gaat Ari Aster te keer met gewelddadige en mooie scénes waar ook het nodige bloed in gebruik word genomen.

Maar de stempel ‘vreemd’ kan de film soms best binnen slepen, want soms keek je naar de film alsof je niet wist wat er aan de hand was en dat had ik ook wel op sommige momenten. De film springt graag van de hak op de tak, met een erg lange introductie en pas na zo’n vijftig minuten komt er wat schot in de zaak, begint de film wat spannender te worden en word hij ook wat meer horror.

Ik zelf ben wel klein beetje fan geworden van de stijl die Ari naar buiten weet te drukken en dan voornamelijk op de manier hoe hij zijn jump scares verwerkt. Alles is héél strak geschoten, zag er ontzettend realistisch uit tot een zeker moment en voelde ook best echt aan. Bijvoorbeeld het moment wanneer wanneer Peter in het auto-ongeluk terecht komt waarbij zijn zusje Charlie waarbij Charlie om het leven komt. Het hoofd wat er af geslagen werd bij het ongeluk, en daarna naast de weg lag zag er werkelijk best goed uit. Of wanneer de kaarsen zelfstandig vuur begonnen te spugen en noem maar op, best vet gedaan allemaal. Maar ook het beeld was heel helder waardoor mijn TV goed benut werd ?.

Acteer werk van Toni Collette vond ik erg strak, die toch wel het nodige in de film wist te brengen. Echter werd mijn positiviteit een beetje weg geveegd door de vele familiedrama’s, gehuil en noem zo maar op. Natuurlijk snap ik een zekere rouwverwerking maar bijvoorbeeld zo’n toespraak aan bij de etenstafel, daar ben ik nooit zo’n fan van en soms word dit best overdreven gebracht. Ook ‘Hereditary’ wist mij hierin niet te overtuigen.

Goed, het verhaal was prima en het concept kennen we al wel een beetje maar blijft toch wel erg leuk zeker als het op een manier als deze gebracht werd. Het verhaal in het kort is vrij simpel uit te leggen. De familie was al bezig met een rouwverwerking van hun moeder / oma die overlijd. Vlak daarna komen Peter en Charlie in een auto ongeluk terecht als Charlie om onwetende wijze begint te stikken. Charlie overlijd na een frontale botsing tegen een verkeersbord waarna haar hoofd gescheiden word van haar romp. Annie komt nu in een nog grotere rouwverwerking en begint haar zoon nu goed te minachten. Ze komt een vriendin tegen die haar verteld over het oproepen van geesten en overledenen. Ze gaat dit ook proberen bij Charlie met de familie maar na een gegeven moment blijkt het dat de desbetreffende geest (misschien dat het Charlie wel was dat weet ik niet) slechte bedoelingen heeft en de familie komt na elkaar te overlijden op vaak wel gruwelijke manieren. Allemaal erg leuk maar héél bijzonder was het niet.

Ja, ‘Hereditary’ heeft me zeker vermaakt maar voor mij was het nou niet dé topper van dit jaar en van horrorwereld. Soms vrij basic maar wel met onderhouden momenten weet de film vrij snel door de twee uur te komen, alhoewel dat lieg ik een beetje want de eerste vijftig minuten vond ik wat stroef.

3.5*

Ik ben de film gaan bekijken vanwege de hoge positie in de top 10 van 2018.

Horror is niet echt mijn ding. Maar toch eens een poging gewaagd.

Na een hele lange inleiding kwam de aap uit de mouw. 2 uur is te lang voor zo'n film.

Als Charlie een irritant gestoord kind moest voorstellen dan is ze daarin geslaagd.

Zoonlief leek eerder verwekt te zijn door de melkboer. Waarschijnlijk was dat ook de bedoeling.

De speciale effecten waren armoedig en slecht.

Alleen de Toni Collette speelt goeden heeft zich goed ingeleefd om intens hysterisch te zijn.

Op het eind ontspoort de film helemaal.

Ik ga mij binnenkort ook nog wagen aan "A Quiet Place' . Ook horror/drama. Ben benieuwd.

Een B-horror-film met een A-cast. Begrijpelijk dat Toni Collette getipt werd voor een Oscarnominatie (en zij is ook zó'n fantastische actrice dat ze er eigenlijk allang eentje verdiend heeft), maar na afloop overheerste bij mij toch het gevoel van "was dit nou alles?" Mooie effecten, een knap tempo en een zorgvuldige opbouw naar de schokmomenten, maar echt onder de indruk was ik toch maar zelden (hoogstens wanneer Collette plotseling aan het plafond geplakt zit), en voor het motief van een heksenkring loop ik ook niet echt warm, zodat het voor mij uiteindelijk veel geschreeuw en weinig wol is. Overigens wel knap gefilmd, met de ruimtelijkheid van die woonkamer en het inpassen van die sprookjesachtige miniaturen.

If you could have just said, "I'm sorry", or faced up to what happened.

Maybe then we could do something with this.

But you can’t take responsibility for anything!

So now I can't accept... And I can't forgive because...

Because nobody admits anything they've done!

“Hereditary”. Een film waar ik eigenlijk wel enorm naar uitkeek en veel van verwachtte. Spijtig genoeg was het een klein beetje een ontgoocheling. Hadden ze er een psychologisch drama van gemaakt met als hoofdthema het traumatiserend effect na het verlies van een familielid met een labiele moeder tot gevolg, dan had ik het nog begrepen. Dat Annie (Toni Colette) voorbestemd was om niet echt over een stabiele en gezonde geest te beschikken, is eigenlijk niet zo verwonderlijk. Niet met een psychotisch depressieve vader die zichzelf verhongerde. Een schizofrene broer die zich ophing. En een dominante moederfiguur die volgens mij ook niet goed snik was. Dat Annie’s moeder niet echt helder van geest is, blijkt uit de maquette waar Annie haar dochtertje de borst geeft. Tenminste als deze maquette waarheidsgetrouw is. En dat zijn ze over het algemeen. Een mens zou voor minder knettergek worden.

En Annie gaat ook volledig door het lint na het vreselijke ongeval dat haar dochtertje Charlie (Milly Shapiro) overkomt. Een zonderling meisje met een bevreemdend uiterlijk. Een spijtig en hallucinant ongeval. En broer Peter (Alex Wolff) kan je moeilijk iets verwijten. Misschien had hij Charlie op dat avondje uit niet zo aan haar lot moeten overlaten. Haar links laten liggen om samen met het leukste meisje van de klas een beetje wiet te gaan roken, is niet alleen slecht voor zijn gezondheid. Het heeft ook een naargeestig ongeval tot gevolg. Een impressionant acteermoment en tegelijkertijd een zwaar emotionele gebeurtenis die je niet onberoerd laat. Neen, deze film moet het niet hoofdzakelijk van enge en bloedstollende scenes hebben. Initieel toch niet. Het zijn de beelden van verdriet om diegene die weggevallen is, die het meeste indruk maken. Een ongemakkelijk gevoel maakt je van je meester als je het door merg en been gaande gehuil en gejammer van Annie hoort. En onmetelijk veel medelijden krijg je met Peter die met zijn verdriet geen blijf weet.

“Hereditary” is geen gemakkelijke film. Emotioneel wordt men heen en weer geslingerd. Net zoals de leden uit de familie Graham. Een moeder die getraumatiseerd is door haar verleden. De echtgenoot Steve (Gabriel Byrne) die alles gelaten bekijkt en soms niet weet hoe hij met de situatie om moet gaan. En de zoon Peter, wiens band met zijn moeder redelijk verstoord overkomt en zijn frustratie tracht te verzachten door het gebruik van geestverruimende middelen. En tenslotte Charlie. Een opgroeiend meisje dat duidelijk in een eigen universum leeft. En boven deze ontwrichtte familie zweeft de geest (Niet letterlijk! Of toch wel?) van de schijnbaar tirannieke en dominerende grootmoeder, die ook nog eens een ongezonde interesse had voor het occulte.

“Hereditary” weet wel op een slimme manier de suspense hoog te houden en het te voorzien van een zweem van mysterie en het ongemakkelijk gevoel dat je ervan krijgt. Het is dan ook nog eens een vreselijk trage film met een enerverende soundtrack die constant op de achtergrond aanwezig is. Op een bepaald moment weet je zelfs niet wat er op je zenuwen werkt. De gehele sfeer of de slepende traagheid. Waar ik wel een enorme hekel aan heb, is het overdreven hypen van een film. Zo ook bij deze film. Dit zou volgens hun geslepen marketingafdeling de meest angstaanjagende horrorfilm van het jaar zijn. Nog enger dan “The exorcist” naar het schijnt. En de verschenen persberichten beamen dit. Flauwvallende mensen en een publiek dat massaal de zalen verlaat vanwege te eng. Vreselijk overdreven natuurlijk. Misschien dat dit ervoor zorgde dat de spanning er al in zat voordat de film goed en wel was begonnen. Geloof me vrij. Buiten enkele grafisch shots is het allemaal redelijk suggestief. “Hereditary” is weer zo’n horror met een dubbele bodem. Zo eentje dat je gevoel een bepaalde richting induwt en er tenslotte zo’n draai aan geeft dat je totaal de kluts kwijt bent. Een film die gewoonweg smeekt voor een herkijkbeurt zodanig dat je gemiste hints misschien toch nog oppikt. Laat dit net iets zijn wat ik nooit doe en niet intendeer om in de toekomst te doen.

Begrijp me niet verkeerd. Op cinematografisch en acteervlak is dit een pareltje. De manier waarop alles in beeld is gebracht is soms gewoonweg fantastisch. Soms misschien ietwat overdreven waardoor men een veelvoud aan tergend langzaam inzoomende camerabeelden krijgt. Maar over het algemeen is het echt genieten en is het een voortzetting van de wonderbaarlijke shot uit de intro. Toni Colette speelt een enorme sterke rol in deze film (met als hoogtepunt de scène tijdens het avondeten). Het is zeker niet eenvoudig om zo’n geteisterde en getormenteerde ziel te spelen. Een prachtprestatie geleverd door deze actrice (ook al had ze me al overtuigd van haar acteertalent in “Miss you already” en “Please stand by”). En het bleef raadselachtig en onheilspellend totdat het op een bepaald moment volledig escaleerde en het evolueerde in een soortement “The Lords of Salem”. En als je dan de uitkomst bekijkt is het inderdaad raadzaam om de film nog eens te bekijken zodanig dat je bepaalde aanwijzingen kan herontdekken. Maar zoals gezegd, dat is nu eens iets wat niet aan mij besteed is.

2.5*

Pfffffff.

Toch wel een zeer goede film. Iedereen acteert geweldig met als top natuurlijk Toni Collette. Ik vind haar altijd zo 'echt en natuurlijk' overkomen in al haar films. Superwijf!!!!

De sfeer in deze film is héél beklemmend en akelig. Ik kreeg af en toe echt kippenvel bij bepaalde scene's. Vooral het geklik van de dochter met haar keel. Wat regelmatig terugkwam. De muziek en het camerawerk, fantastisch.

Minpuntjes zijn de lengte van de film. En dat je soms niet weet of het een hallucinatie is of dat het werkelijkheid is. Daardoor blijft de film wel wat 'vaag'. Maar misschien is dat juist ook de bedoeling. Dat je uiteindelijk niet goed weet wat er nou werkelijk is gebeurd en wat nou fantasie/droom/hallucinatie is bij het gezin. Zeker de moeite waard om te kijken. De film valt niet echt alleen onder horror. Dat moet je meenemen als je hem gaat kijken.

Naar deze keek ik al een tijdje uit, aangezien deze toch in heel wat lijstjes voorkwam.

Hm, het was toch minder m'n ding. Ik vond het nochtans goed starten, maar na de gebeurtenis met de broer en de zus vond ik het toch minder. De cast deed het niet slecht en verder zag het er wel goed uit.

De film had niet het snelste tempo, maar storend vond ik het niet, alleen naar het einde ging het tempo dan weer heel snel.

'k had er toch wel meer van verwacht.

De sfeer in deze film was goed, lekker mysterieus kwa setting en geluidseffecten.

Continu het dreigende dat er iets kan gaan gebeuren.

De scène dat moeder Annie tegen haar zoon Peter al haar opgekropte woede en verdenkingen uitte aan de eettafel was erg indrukwekkend.

Ik denk dat als het toch wat afgeraffelde en ongeloofwaardige einde van de film weggelaten was het echt een topper was geweest!

Helaas is het nu voor mij blijven hangen in de categorie subtopper.

3.5 ster.

Beetje een gekke film maar misschien ga ik deze avond naar Midsommar dus wou ik Hereditary toch even gezien hebben. Naargeestig filmpje het moet gezegd worden. Niet voor iedereen geschikt want er zitten een aantal ongemakkelijkere scènes in, zeker die onthoofding van die moeder holy moley!

Hereditary was ik eerder even begonnen (slechts de openingsscène en ik dacht dit ziet er ongewoon uit). Ik was toen ook met vrienden een film aan het zoeken en we hebben dan voor een iets toegankelijkere film gekozen. Anyway, was ik nu wel getriggerd om de film te bekijken want ook Midsommar lijkt veelbelovend te zijn.

Hereditary begon sterk maar verschuift daarna helaas wat veel naar de drama kant terwijl dit nou net het zwakke punt is van de film. Het is moeilijk om met dit vreemde gezin mee te leven. Hierdoor kakt de film wel wat in en is het wachten tot het einde waar de horror weer de bovenhand neemt en hoe. Het hele verhaal omtrent koning Paimon geeft de film een extra bovennatuurlijke, demonische laag en geeft de film ook een veel grote herzieningswaarde. Ondanks dat ik wel (min of meer) begrijp hoe het verhaal in elkaar zit, zijn er ongetwijfeld heel wat details om me heen gegaan.

Wat een hele rare film.. Je wordt heen en weer geslingerd in de verhaallijn.wat een bizarre familie. NEE geen film voor mij?