Amityville: The Awakening (2017)

Aardig maar niet geweldig.

De sfeer is oke en er zit wel wat potentie in het verhaal wat er gebracht word...doormiddel van de broer die in coma ligt,daardoor heeft de film best hier en daar wat freaky momenten.

Tis alleen jammer dat hier weer gebruik word gemaakt van een te duidelijke zichtbare cgi....dat haalt de film(net als vele horrors)naar beneden.

De film blijft ook verder te braaf en binnen de lijntjes....jammer want hij had potentie.

En Thorne....is iedereen daar zo weg van?

Ik ben niet overtuigt sorry.

Onvoldoende. Van de vijf Amityville films die ik heb gezien(de trilogie uit de vorige eeuw, en de remake van de eerste uit 2005), was alleen de laatstgenoemde enigszins scherp en griezelig, de andere matig tot slecht. Ook deze is echt te flauw, anno 2017 word het publiek niet meer koud of warm van zogenaamde schrikeffecten als dichtslaande ramen, knipperende lampjes en meer van dit soort kul. Tegen het einde word het nog even heftig en komt er eindelijk wat spanning, bloed en verderf in het verhaal, maar dikke kans dat je dan al mentaal bent afgehaakt. Lijkt nog het meest op Amityville:The Possession(1982), ook hier raakt iemand op één of andere manier bezeten door dit huis. En dan is deze nieuwe versie weliswaar iets beter dan die afschuwelijke film, maar ook van deze krijg je niet bepaald zweethandjes. Een lichtgewicht horrorfilm dus waar je ook de kinderen gerust naar kan laten kijken(op het journaal zien ze meer echt geweld en griezel dan deze opzichtige nep). Ook acteerwerk is trouwens onder de maat: mevrouw Thorne is adembenemend mooi maar lijkt meer te slaapwandelen dan dat ze doodsangst kan overbrengen. En Leigh maakt het helemaal bont met haar bekende typetje van rare vrouw, een wel erg milde versie ditmaal van wat ze al eerder in The Hateful Eight liet zien.

Zeer matig.

Nooit echt een groot liefhebber van de Amityville films geweest, ik weet ook niet welke delen nu wel of niet tot de officiële reeks behoren. Dit Blumhouse project is in ieder geval wel een iets duurder project, dus dit lijkt me wel weer iets officieels.

Maar verder heeft het niet zoveel met de originele films te maken, behalve het huis dan. We zijn 40 jaar later, er wordt een comateuze zoon bijgesleept en de poppen gaan alweer aan het dansen. Al wordt er niet zo heel veel gedanst. Weinig typische haunted house momenten moet ik zeggen, de focus ligt echt op de zoon die langzaam beter lijkt te worden. Als kijker heb je er echter geen tekeningetje bij nodig.

Film oogt af en toe iets te donker. Verder wordt er wel aardig geacteerd, maar echt spannend of eng wil het maar moeilijk worden. Botet zal het wel te druk hebben gehad, anders was dit een typische rol voor hem geweest, verder probeert de film op spanning te mikken, maar slaagt daar niet al te best in.

Niet zo verwonderlijk dat deze uitgebracht wordt op een moment dat iedereen zit te snakken naar horrorfilms. In directe competitie met het betere werk is dit een film die het op alle vlakken moet afleggen, maar als fillertje richting Halloween is het geen drama.

2.0*

Wie Friday the 13th al een lange franchise vond: inmiddels zijn er achttien films met de titel Amityville. Na het origineel uit 1979 kwamen er een hele zooi sequels, onder andere over bezeten klokken, lampen en spiegels. Deze Amityville: The Awakening is een metafilm, wat wil zeggen dat de vorige films hier ook gewoon films zijn, zoals we eerder zagen in onder andere Wes Craven’s New Nightmare. Een invalshoek waar je allerlei creatieve kanten mee op kan, maar Frankc Khalfoun houdt het bij clichés werpen en dus krijgen we een hoop donkere schimmen en nachtmerries die steevast eindigen in een voorspelbare jumpscare. Daarnaast is Khalfoun schijnbaar overtuigd dat hoe donkerder het shot is, hoe enger, niet realiserende dat we daarom de helft van de tijd naar een praktisch zwart scherm moeten staren. De slechtste film uit de Amityville franchise zal het wel niet zijn, maar dat is ook meteen het meest positieve wat ik over The Awakening kan zeggen.

1,5 sterren.

Degelijk. Vond met name het eerste uur heel effectief. Khalfoun (P2, Maniac) pakt het kalm aan en de toevoeging van de in comateuze toestand verkeerde tweelingbroer van hoofdrolspeelster Thorne is een welkome. Om wat voor reden dan ook weet dat altijd wel op mijn zenuwen te spelen (zie ook Livide (2011) ). Het scheelt ook wel dat ik dit soort Amityville-verhalen (nieuw huis, duister verleden) eindeloos kan verslinden. Het is echter ook wel weer typisch dat er zo'n beroerd voorspelbaar einde aan wordt geplakt, waardoor je toch weer met een middelmatige nasmaak zit. Enige waar ik verder nog mee zat is dat het (voor opvallend grote gedeeltes van de film) bijzonder slecht belicht is, bijna amateuristisch. Aan het budget zal het niet hebben gelegen en van enige onkunde bij Khalfoun lijkt me absoluut geen sprake.

85 minuten die ik nooit meer terug zal krijgen. Wat een saaie film zeg! De special effects voor de metamorfose van het lichaam van die broer waren nog wel redelijk goed, maar voor de rest vond ik deze film erg saai en nergens spannend. Zelfs Jennifer Jason Leigh, die nochtans schitterde in The Hateful Eight (2015), kon de boel niet redden. Maar de hoofdrol was eigenlijk weggelegd voor Bella Thorne, die het er als emo girl nog wel degelijk vanaf bracht. Het ontbreekt deze film vooral aan een goed verhaal en spanningsopbouw. Zelfs de schaarse schrikmomenten zijn zodanig terloops en plichtmatig, dat ze mij helemaal niets deden. Dit is duidelijk een geval van een poging tot horror, maar er absoluut niet in slagen.

Werkelijk...? Zodra je de comateuze James bij Ocean Avenue 112, Long Island in New York ziet aan komen, weet je hoe laat het is! Nee...het zal toch niet....? Jawel echt wel! Tja uiteraard is er ook een moeilijke tiener die te weinige aandacht van haar moeder krijgt Zucht...uiteraard wat beproefd familiedrama er doorheen. De film ziet er nog wel verzorgd uit, Franck Khalfoun is zeker een fatsoenlijk regisseur. Echter dit is vooral een luie film. Men gebruik een paar elementen uit de welbekende geschiedenis van het beroemde spookhuis (rode kamer, vliegen) en vermengt dit met een drama van een schuldgevoel. Er is amper mysterie, bitter weinig spanning en de demon laat zich wel heel makkelijk verslaan. Ook de personages kunnen dit niet goedmaken? Nee, ook op dat vlak weet de film geenszins te boeien. Ondanks gerenommeerde acteurs als Jennifer Jason Leigh, Cameron Monaghan en Kurtwood Smith. Tja met weinig echte ‘scare’-scènes, een voorspelbaar verhaal en flinterdunne personages had dit beter goed verborgen op een plank kunnen blijven liggen.

Blumhouse besloot de Amityville-franchise nieuw leven in te blazen door er wat budget tegenaan te gooien, te zorgen voor een degelijke cast en trouw te blijven aan de geest en de mythologie van The Amityville Horror uit 1979. Veertig jaar na de oorspronkelijke Amityvillemoorden verhuist Joan [Jennifer Jason Leigh] met haar dochter Belle [Bella Thorne] en Juliet [Mckenna Grace] naar het beruchte huis aan 112 Ocean Drive omdat de kelder een ideale ruimte is om Belles tweelingbroer James [Cameron Monaghan] te verzorgen en omdat Amityville over de juiste medische faciliteiten beschikt om bij te springen in geval van nood. Belle probeert haar moeder tevergeefs over te halen om James vredig te laten sterven. Wanneer James tegen alle verwachtingen in voorzichtig lijkt te herstellen, ontdekt Belle al gauw dat er duistere machten aan het werk zijn. Een slim scenario, sfeervolle regie en een huiveringwekkende rol van Monaghan maken dit tot (veruit) de beste film uit de Amityville-franchise.

Ik hoopte dat deze herziening me een kleine traktatie zou opleveren nu ik me door alle voorgaande delen heen heb gezet, maar het eindresultaat werd er achteraf enkel minder op. Voordelig is wel dat de relatie tussen Bella Thorne en Cameron Monaghan een originele horrorinsteek oplevert en bovendien wordt versterkt door het degelijke acteerwerk van beiden, jammer genoeg leek Jennifer Jason Leigh er alleen absoluut geen zin in te hebben. Problematisch aan deze heropleving van de reeks is dat er geen geslaagde vorm van spanning wordt opgeroepen, waardoor je als kijker vooral wacht totdat er iets noemenswaardigs is gebeurd. De dramatische inslag kan de film namelijk niet dragen en de achterliggende legende is dermate uitgekauwd dat ook dit niet bepaald een filmische meerwaarde levert, waardoor de conclusie dat regisseur Franck Khalfoun duidelijk niet de juiste man voor deze film was alleen maar wordt versterkt. Links en rechts nog een redelijke opbouw, maar vaak genoeg teniet gedaan door de belabberde uitwerking van het paranormale. De film raakt een wat wildere toonzetting eenmaal de finale aanbreekt, maar het is niet genoeg om deze ietwat zoutloze remake te laten excelleren.