Meningen

Een romantisch drama verpakt als een film in een film, waarin fictie en werkelijkheid naadloos met elkaar verweven worden. Ik vond niet alles bijster interessant, maar de langgerekte poëtische slotscène is zonder meer weergaloos.

Deze verfilming van een actueel thema had wat mij betreft best wat spannender mogen zijn. Het einde heb ik ervaren als een anticlimax, maar dat komt allicht omdat ik tijdens het kijken partij begon te kiezen. Grappig om het echtpaar Derwig-Van Kooten tegenover elkaar te zien in een rechtbank.

Kusturica strooit weer met fraaie beelden, onzinnige scènes en absurde seizoenswisselingen. Het doelbewust overdreven acteerwerk zorgt ervoor dat het slapstick-geheel compleet is. Maar tegen de achtergrond van de oorlog in Bosnië komt hij deze keer wel degelijk met een samenhangend verhaal: weliswaar kolderiek, maar ook romantisch en kritisch tegelijk. Gewoon een prima film, die je eigenlijk niet met andere kunt vergelijken of het zou moeten zijn met de overige films van Kusturica.

Zwak vierluik over gefrustreerde liefdesrelaties. Regisseur Tomasz Wasilewski probeert het nogal taaie verhaal op te leuken met veel (goeddeels belegen) bloot, maar dat lijkt mij niet de aangewezen weg om de film sprankelender te maken.

Psychologisch drama over een succesvolle dokter, die niet alleen zijn gezin maar ook zijn geheugen verliest. Vooral het tweede deel is een emotionele rollercoaster. Een gelaagde, sfeerrijke film met op de achtergrond het heterogene leven van christenen en joden op het Poolse platteland tijdens het interbellum. De regie, het acteerwerk en de settings maken deze film tot een pareltje. Bijzonder gevoelig en mooi.

Regisseur Satoshi Isaka slaagt er wonderwel in om van een triest verhaal een goedgevoel film te maken. Dat is niet in de laatste plaats de verdienste van protagonist Kôji Yakusho, naar mijn idee een vaste waarde in de Japanse cinema die eigenlijk nooit verzaakt. Een mooie film die blijft hangen.

Ik ben geen fan van David Fincher en daar brengt deze film geen verandering in. Het begin, waarin een aantal gruwelijke moorden gepleegd worden, is spectaculair. Tijdens de onderzoeken van de politie en de pers sijpelt de spanning evenwel geleidelijk weg, omdat de film begint te verzanden in een herhaling van zetten. Het slot met een hoofdrol voor Jake Gyllenhaal zorgt weliswaar voor een kleine opleving, maar het is te weinig en te laat. Gezien de lovende kritieken had ik hier meer van verwacht. Ik heb dat eerder ervaren bij andere films van Fincher.

Rauwe komedie over de wankele relatie tussen twee strippers, die een lucratief uitstapje naar Florida maken. Dat loopt niet helemaal zoals zij vooraf gedacht hadden. Het filmpje heeft af en toe zijn momenten, maar over het geheel genomen niet erg bijzonder.

Mooie settings, maar... een slap verhaaltje.

Mooie beelden, maar... lachwekkende dialogen.

Mooie vrouw, maar... Sophie Hilbrand kan absoluut niet acteren.

Ik moest onwillekeurig aan de vroegere jeugdserie "Q en Q" denken.

2* en dan heb ik het naar boven afgerond.

De kinderen spelen, de vogels zingen en de bloemen bloeien in de schaduw van de rookpluimen van de verbrandingsovens. Een unheimische film over het schier onverstoorbare leven van de kampcommandant van Auschwitz en zijn gezin.

Gelikte soap over een gedwongen huwelijk in welgestelde kringen en het gekonkel daaromheen. Hier en daar wordt een halfslachtige poging gedaan om wat suspense in het verhaal te brengen. Het weinig overtuigende acteerwerk maakt de film er niet beter op. Matig.

Binnen het genre oorlogsfilms geef ik de voorkeur aan films, die zich richten op de impact van de oorlog op het dagelijks leven van gewone burgers, temeer omdat de meeste front- of soldatenfilms goeddeels op elkaar lijken.

Ik heb in een nogal cynisch commentaar gelezen dat het nergens spannend wordt. Me dunkt was het leven in Warschau tijdens de Nazi-bezetting met al zijn excessen op zich al meer dan spannend genoeg. In deze film vormt de plaatselijke dierentuin het decor voor een dramatisch verhaal over verzet, onderduikers, overleven, vermeende collaboratie en het beruchte getto. Voor dramatisch effect is het leven in de dierentuin voor de komst van Duitsers nogal geromantiseerd, maar dat heeft mij niet gestoord omdat het mede daardoor schril afsteekt tegen het angstige leven tijdens de bezetting.

Ik vind het deze film, die gebaseerd is op de oorlogservaringen van de familie Żabiński, een mooi document, voor zover je zoveel ellende mooi kunt vinden. Hij laat duidelijk zien waartoe mensen aan weerszijde van de goed/kwaad-scheidslijn in staat zijn.

Niet onaardige film over kalverliefdes, die geteisterd worden door de nodige puberale achterklap, jaloezie en wraakgevoelens. Film gaat iets te veel op de sentimentele toer, zeker naar het einde toe. Jammer bovendien dat Sichun Ma relatief vroeg uit de film verdwijnt, want zij speelde met verve het meest interessante personage Bala Li.

Met het eerste filmpje ─liefde rond het poolbiljart─ heb ik de meeste affiniteit, omdat ik in die tijd (1966) zelf nog achter mijn hormonen aanholde en figuurlijk gesproken stad en land afreisde om die een beetje tot rust te brengen.
Volgens mij gaat het tweede filmpje over een liefde die gedoemd is vanwege standsverschillen. Hij is immers de secretaris van een belangrijk man, zij slechts een courtisane in een bordeel. Dat klassenverschil was begin 20e eeuw onoverbrugbaar, vermoed ik.
Het derde filmpje tenslotte is typerend voor veel hedendaagse relaties. Sommigen willen van meerdere walletjes eten, anderen gooien de kont tegen de krib zodra er een scheet dwarszit.

Ik vond de kwaliteit van de filmpjes van lieverlee minder worden. Deze episodefilm is goed te doen, maar ik zie mijzelf nog niet toetreden tot de fanclub van regisseur Hsiao-Hsien Hou (als die al zou bestaan).

Deze Chinese romcom over twee hogeschoolstudenten brengt weinig nieuws. Het is een coming-of-age film over jongelui, die geleidelijk aan verliefd worden op elkaar, maar moeite hebben om hun wederzijdse gevoelens te delen voor het te laat is. De beide protagonisten doen het wel aardig.

Zware film over dilemma’s, over de gewetensstrijd die mensen met zichzelf en met hun partners voeren. Hoe ver kun je gaan? Hoe ver wil je gaan, rekening houdend met de gevoelens van je partner? Rekening houdend met de randvoorwaarden (i.c. de regels van de Chinese overheid inzake het aantal kinderen per gezin). De antwoorden liggen deels in de beklemmende stiltemomenten van deze film.
Geen gemakkelijk verhaal, geïnspireerd door waargebeurde feiten. Geen sentimentele tranentrekker, maar wel een sober in beeld gebrachte film met voortreffelijke acteurs, die op beslissende momenten vooral lichaamstaal gebruiken. Een film tenslotte, die tot nadenken stemt. Wat zou jij doen in zo’n situatie…?

Na het belabberde Hemel (2012) eigenlijk tegen beter weten in Sacha Polak toch maar een tweede kans gegeven. Ik had me de moeite kunnen besparen. Het is een donkere, bijzonder sombere film, die voorbij glijdt zonder je te raken.

Romantisch drama over de maatschappelijke druk op jonge vrouwen om zo snel mogelijk een partner te vinden als voorwaarde voor een gelukkig leven (als huisvrouw en moeder). Maar… “eindig niet zoals ik”, waarschuwt de moeder van de protagoniste.

Een bedachtzaam filmpje over vier twijfelende jonge vrouwen wier levensgeluk bepaald wordt door het al dan niet hebben van een partner. Niet slecht, maar ook niet bijzonder. Maar ik ben een man en daarom allicht niet de aangewezen persoon om daarover te oordelen.

Reconstructie van de zoektocht van een gevierde Braziliaanse modeontwerpster naar de verblijfplaats, c.q. het stoffelijk overschot van haar zoon. Lijkt qua verhaal erg op Missing (Costa-Gavras, 1982).

Best indrukwekkend, maar de films, die ik gezien heb over de terreur van de militaire junta in Argentinië (La Historia Oficial, La Noche de los Lápices en Garage Olimpo) hebben op mij meer indruk gemaakt. Wel uitstekend werk van Patrícia Pillar in de titelrol. Leandra Leal heeft (helaas) maar een klein bijrolletje.

In een drieluik schetst de Kroatische regisseur Dalibor Matanić met tussenpozen van tien jaar de recente geschiedenis van zijn geboorteland. Het zinloze etnische geweld; de wederopbouw waarbij de wonden nog niet geheeld zijn en er slechts incidenteel sprake kan zijn van samenwerking, c.q. toenadering; en tenslotte het nieuwe Kroatië, waar weer tijd is voor een feestje en de deur naar verzoening na rijp beraad openstaat. Intermezzo’s met kapot geschoten dorpen en beelden van het moderne Kroatië markeren de overgangen tussen de diverse periodes.

Ik vind het knap hoe Matanić op deze wijze het wel en vooral het wee van de laatste twintig jaar als het ware in een notendop samenvat. Dat hij voor de diverse hoofdpersonages steeds gebruik maakt van dezelfde acteurs, vond ik allerminst storend. Een confronterende, minimale film, die je ook als buitenstander niet onberoerd laat.

Dat kun jij wel vinden, maar met name jouw opmerking over "slecht acteerwerk" slaat werkelijk nergens op.

Terecht heeft deze film in binnen- én buitenland een hoge waardering gekregen -óók van de vakcritici !- en een groot aantal prijzen en nominaties in de wacht gesleept. Het is dan ook een van de betere films van Nederlandse bodem met internationale erkenning.

"Wij" zijn trouwens over het algemeen vrij goed in het maken van oorlogsdrama's.

Spannende psychologische thriller over een Noorse vrouw met een mysterieus verleden, dat teruggrijpt tot de Tweede Wereldoorlog en de DDR. Haar rustige leven in Noorwegen als (groot)moeder komt in het gedrang wanneer de val van de Berlijnse Muur eindelijk licht doet schijnen op een aantal duistere praktijken uit het verleden.

Regisseur Georg Maas slaagt er uitstekend in om de spanning van lieverlee op te voeren, mede dankzij de fraaie rollen van Juliane Köhler en de schijnbaar onverslijtbare Liv Ullmann.

De film doet qua sfeer wel wat denken aan de Millennium-trilogie naar de boeken van Stieg Larsson.

Een redelijk spannende spionagefilm, die helemaal draait om de merkwaardige relatie tussen een chique hoer en een mysterieuze medewerker van de Veiligheidsdienst. Aanvankelijk zit er weinig schot in het verhaal, maar van lieverlee groeit de spanning. De ontknoping vond ik prachtig, temeer omdat het verhaal in hoofdlijnen waargebeurd is.