Zvizdan (2015)

Winnaar van de Un Certain Regard Jury Prize en wat heb ik zin in deze film. Trailer ziet er ge-wel-dig uit. Verhaal is sowieso interessant, alleen hoop ik dat alle drie plots goed uitgewerkt zijn naar het einde toe, ondanks de speelduur van twee uur. Maar de sterke fotografie en het camerawerk vergroten alleen maar mijn ongeduld. Waar blijft die release date.

Het kan inderdaad nog wel even duren voordat dit in Nederland wordt uitgebracht, maar het goede nieuws is dát-ie is aangekocht voor NL. Namelijk door Contact Film.

Ik heb 'm zelf helaas gemist in Cannes, maar hoorde er goede verhalen over. En de trailer ziet er inderdaad ook goed uit. Kijk ernaar uit.

Nu België nog en de dees is tevreden.

Hij zal vast voor de hele Benelux zijn aangekocht.

Wellicht al in oktober te zien op het Filmfestival van Gent.

Draait op film by the sea in Vlissingen.

Klopt. 19/20/23 oktober

Vanaf 5 mei in de bioscoop (Contact film)

Groot deel van t publiek kwam hier op IFFRiG er behoorlijk onder de indruk van naar buiten. Maakt me nieuwsgierig maar alle voorstellingen zijn helaas al geweest. Dan 5 mei maar afwachten.

Voorlopig het hoogtepunt van IFFR Groningen, met dank aan de twee geweldige hoofdrolspelers en Matanic, die erin slaagt ruim twee uur de spanning in zijn film - of eigenlijk films - te houden.

Erg sterk. Schurkt tegen de 4,5* aan zelfs...

Vrij trage film vol ingehouden en uitgesproken drama. Geeft, denk ik, een goed beeld van de gevolgen van Balkanoorlog voor de gewone jongere. In de drie verhalen, die slechts met elkaar verbonden zijn door de oorlog, komen dezelfde acteurs terug in andere rollen. Ik weet niet of hiermee iets beoogd werd, maar ik vond het op de een of andere manier wel van toegevoegde waarde. Na het eerste, vrij vlotte verhaal, werd het uiteindelijk nog een vrij lange zit. Maar goed, het hoeft niet altijd leuk te zijn. Zeker niet als het over oorlog en liefde gaat.

Zeer trage film met momenten, met een goed eerste kortverhaal, maar vervolgens twee mindere verhalen. Ik keek hier naar uit, maar blijkbaar is dit toch niet mijn type film. Het feit dat dezelfde acteurs andere rollen gaan innemen in de andere verhalen, vind ik een gemiste kans. Zo leek het wel op een toneelstuk (en ja, dat is film ook wel een beetje) en hoewel niet verwarrend, tast het wel het inlevingsvermogen aan. Het eerste kortverhaal was zo in het voordeel, en bovendien kwalitatief beter. Ook dat had een aarzelend begin, maar het eindigde wel goed. Het tweede en derde verhaal zijn te sloom. In het tweede verhaaltje viel het me ook op dat het meisje in 2001 al oortjes gebruikte op het platteland in een Balkanland in een net verhuizend gezin. Dat lijkt me wel sterk. Je ziet wel zeker op de buiten de tijdsgeest evolueren. Dat is leuk om te zien. Het ging er soms heftig aan toe, en met momenten werd ook gebruik gemaakt van de kracht van de zwijgzaamheid zoals in het slot bijvoorbeeld. Helaas kon de film me niet meekrijgen, en was ik blij dat het gedaan was. Wellicht ook een te zwartgallig onderwerp voor me, en de regisseur ging ook te ver in die zwartgalligheid, zoals bijvoorbeeld die seksscène die no sense maakt.

In een drieluik schetst de Kroatische regisseur Dalibor Matanić met tussenpozen van tien jaar de recente geschiedenis van zijn geboorteland. Het zinloze etnische geweld; de wederopbouw waarbij de wonden nog niet geheeld zijn en er slechts incidenteel sprake kan zijn van samenwerking, c.q. toenadering; en tenslotte het nieuwe Kroatië, waar weer tijd is voor een feestje en de deur naar verzoening na rijp beraad openstaat. Intermezzo’s met kapot geschoten dorpen en beelden van het moderne Kroatië markeren de overgangen tussen de diverse periodes.

Ik vind het knap hoe Matanić op deze wijze het wel en vooral het wee van de laatste twintig jaar als het ware in een notendop samenvat. Dat hij voor de diverse hoofdpersonages steeds gebruik maakt van dezelfde acteurs, vond ik allerminst storend. Een confronterende, minimale film, die je ook als buitenstander niet onberoerd laat.

Ik vind het mooi gefilmd en goed gespeeld, maar de verhalen kregen mij niet in hun greep. Het raakte me op momenten wel, en ik houd van de realistische uitwerking. Kleine voldoende. 3*

Als je weet dat deze film drie keer het verhaal vertelt van een koppel dat door de Joegoslavische burgeroorlog hun liefde belemmerd ziet worden, dan kan je de rest van The high sun zo'n beetje wel uitspellen. In de uitwerking weet Matanic namelijk weinig bijzonders te brengen. Sterker nog, sommige ontwikkelingen, met name de dramatische momenten, zijn behoorlijk clichématig. Het raakte me dan ook niet. Het beste, want origineelste, is nog het derde verhaal en dan met name het einde. Verder in mijn ogen ten onrechte met prijzen overladen.

Een sterke passage in deze film die het heeft over de pijnlijke wonden die het Balkanconflict heeft geslagen, is deze wanneer in het eerste verhaal Jelena haar verdriet uitschreeuwt gevolgd door een rollend beeld van stukgeschoten woningen met de vele kogel-en granaatinslagen. Een heel suggestieve weergave van wat een ellende deze oorlog was.
Knappe opbouw en goed bedacht telkens 10 jaar tussen elk verhaal te laten waarbij aspecten als door oorlogswaanzin onmogelijk geworden liefde, smeulende haat en ook wroeging en uiteindelijk toch ook het signaal dat vergeving mogelijk is, knap uitgedacht aan bod komen.
Mooi camerawerk, ingepaste soundtrack en vlekkeloze vertolkingen.