Meningen

Waargebeurd levensverhaal over de zoon van een Mexicaanse dagloner, die zich tegen de stroom in opwerkt tot astronaut. Een goed gevoel film pur sang. Geen absolute topper, maar alleszins de moeite waard.

Dit had een leuke westernklucht kunnen zijn, ware het niet dat de kinderachtige poep- en piesgrappen fataal zijn voor het niveau van de film. De gevatte Sarah Silverman steelt de show.

Grappige komedie met een flink aantal bizarre scènes, die op de lachspieren werken. Tegen het einde zakt de film toch een beetje weg. Ik ben van Louis Malle eigenlijk beter gewend en ik vraag me af of komedies wel zijn ding zijn.

Wanneer een groep vrouwelijke duikers naar zeevruchten hun kostwinning verloren zien gaan door industriële vervuiling gebruiken zij hun talent om over te schakelen op het binnenhalen van kostbaar smokkelwaar. Een onderhoudende actiefilm met een flinke dosis drama.

Prachtige, emotierijke film over een jonge weduwe, die psychisch geradbraakt wordt door een nieuw drama dat haar treft in een nog vreemde en niet altijd vriendelijke omgeving. Hoewel het verhaal daar op verschillende momenten aanleiding toe geeft, laat regisseur Lee de film nergens sentimenteel worden.

Schitterende vertolking van Do-yeon Jeon, die alle registers opentrekt. Ik heb haar ook al uitstekend aan het werk gezien in Haepi Endeu (1999) en Hanyo (2010). Zuid-Korea telt redelijk wat topactrices. Do-yeon Jeon is voor mij duidelijk een van de beste in dat selecte gezelschap.

De film staat gekwalificeerd als komedie, maar dat is het in mijn ogen niet. Verre van. Het is een drama over een conflict tussen een draagmoeder en het echtpaar voor wie zij zwanger is. Het einde doet de film geen goed. Dan worden bij de problematiek over draagmoederschap vanuit het niets de overvolle weeshuizen betrokken. Op zich terecht dat men daar aandacht voor vraagt, maar met de teneur van déze film heeft dat niets te maken. Dat probleem had men van begin af aan in het verhaal moeten verwerken. Nu lijkt het niet meer dan een oprisping op het laatste moment.

Zo is het maar net!

De frêle Senay Orak tilt deze film zonder meer naar een hoger niveau. Zelden zo'n indrukwekkende rol (want volkomen naturel) van een kindactrice gezien.

Neem daarbij het aangrijpende verhaal en je hebt een buitengewone film, die je van begin tot eind aan je stoel kluistert. Kippenvel.

En dan niet te vergeten het fraaie camerawerk. De prachtige openingsscène met de bejaarde straatverkoper is alleen al goud waard. Subliem!

Reconstructie van de betrokkenheid van de Amerikaanse fotograaf Eugene Smith en diens vrouw Aileen bij het kwikschandaal in Minamata (Japan), begin jaren 70.

Het verhaal spreekt inhoudelijk meer aan dan de film, omdat Johnny Depp te doen gebruikelijk veel te veel zichzelf probeert te spelen. Dit is trouwens typisch een onderwerp dat zich beter leent voor een documentaire.

De film levert niettemin een hele reeks onpasselijke beelden op, met als afsluitend hoogtepunt (of is dieptepunt een betere kwalificatie?) de wereldberoemde foto “Tomoko in haar bad”, een beeld dat werkelijk brandt op je netvlies.

Meeslepend familiedrama over een jong Koreaans gezin, dat de nodige beren op de weg ontmoet in de strijd om het bestaan in het zuiden van Amerika. Uiteraard leidt dat tot de nodige spanningen binnen het hechte gezin. Mooi dat de gelouterde Yuh-jung Youn uit Korea overgekomen is voor de aansprekende bijrol van grootmoeder. Een beklijvende film, die met veel gevoel en realiteitszin gemaakt is.

Pakkende karakterstudie over mensen, die aan zichzelf gaan twijfelen op het moment dat zij beslissende keuzes moeten maken. Een leuke en luchtige film over serieuze problemen.

Een tegenvallende film over een verzetsgroep in de omgeving van Hongkong ten tijde van de Japanse bezetting. De uitvoering laat nogal wat te wensen over. Het acteerwerk is wel in orde, maar het in potentie boeiende verhaal zit veel te springerig in elkaar. Bovendien mist de film een voor dit genre wezenlijk onderdeel: spanning. Volgens mij toch wel een gemiste kans derhalve.

Ontboezemingen over het wel en wee van een koopmansgezin in Amsterdam ten tijde van de Gouden Eeuw. Ik vind het altijd wel interessant om aanschouwelijk gemaakt te krijgen hoe onze voorouders eeuwen geleden geleefd hebben.

Centraal staat een naïeve boerendochter, die na een gedwongen huwelijk vanuit het platteland plompverloren in de grote stad belandt. Zij komt terecht in een intrigerijk wereldje dat gevuld is met nijd, list, bedrog, achterklap en homoseksualiteit.

Een boeiende miniserie met fraaie settings, kostuums en fijn acteerwerk, zoals je dat van een BBC serie mag verwachten.

Aangename tragikomedie, die het vooral moet hebben van de mooie soundtrack. Het verhaal over de ingrijpende plastische chirurgie en de psychische gevolgen daarvan is aan de dunne kant, maar krijgt naar het einde toe meer vlees om de botten, zeker vanaf de pijnlijke ontmoeting van de gevierde zangeres met haar zwakbegaafde vader. Pluspunt is zonder meer de fraaie stem van Ah-jung Kim, die na een onderbreking van een paar jaar toch weer mondjesmaat aan het acteren is geslagen. Niet de beste komedie van Koreaanse bodem die ik ken, maar wel erg leuk.

Plagerige komedie van de hand van Comencini (o.a. van de Pane e Amore…-films). Leuk en temperamentvol, typisch Italiaans. Ik mag dat wel. Zeker wanneer het simpele, doorzichtige verhaaltje draait om een naïeve, maar beeldschone Laura Antonelli. Haar acteertalent houdt niet over, maar zij gooit andere wapens in de strijd…

De pakkende titel deed mij uitkijken naar deze film, maar die viel tegen. Mijn voornaamste probleem was, dat ik geen sympathie kon krijgen voor een van de hoofdrolpersonages. Bovendien kabbelt het verhaal maar voort, zonder dat er interessante dingen gebeuren. La Meglio Giovenù is veel en veel beter.

Goedgevoel drama over twee jeugdvriendinnen, die na een catastrofale ramp elkaar uit het oog verliezen, maar elkaar nooit vergeten. Een charmante film over vriendschap, lekker eten en traditionele (strenge) omgangsvormen.

Een beetje humor, een beetje drama. Net niet genoeg om te beklijven. Het zijn vooral de acteerprestaties die deze film tot een aanvaardbaar geheel maken, plus de fraaie beelden van Lourdes. Maggie Smith is schier onverslijtbaar.

Preston Sturges is op zijn best met deze voor die tijd stoutmoedige satire over de dubbele moraal van het Amerikaanse thuisfront in oorlogstijd. In weerwil van de gevorderde leeftijd van de film, die qua plot balanceert op het randje van de Hays Code, is het smullen bij het kijken naar de strapatsen van Eddy Bracken en William Demarest, alsmede naar de kromme logica van de “stoute” Betty Hutton. Ze vormen een cast in topvorm, aangevuld met Diana Lynn als de bijdehante jongere zus Emmy. Emmy's ontnuchterende scènes met haar vader (Demarest) zijn hilarisch. Maar dat laatste geldt in feite voor heel de film, een klucht die in razende vaart voorbijkomt en de kijker geen moment rust gunt.

”Hitler demands recount” Kostelijk!

Leuke kerstfilm. Bij mij weten de enige Hollywoodfilm, waarin een Nederlands sinterklaasliedje (Sinterklaas Kapoentje) gezongen wordt, zij het met een vet Amerikaans accent. Aangenaam tijdverdrijf, niet alleen in de kersttijd.

Terwijl het buiten sneeuwt strandt een drietal vreemdelingen op kerstavond in een afgelegen chauffeurscafé. Door toedoen van de gastvrije serveerster leren zij elkaar van lieverlee beter kennen. Na middernacht krijgen zij gezelschap van een man en zijn hoogzwangere vrouw, die op het punt staat te bevallen.

Simpele hedendaagse versie van het kerstverhaal (“er is geen plaats in de herberg”) over levensechte mensen en hun alledaagse besognes. Klein maar fijn.

“Live Like Line”. Dat zou volgens mij een meer passende titel zijn geweest voor deze sportfilm, die een eerbetoon is aan de verongelukte aanvoerder van een hogeschool volleybalteam. Het is een typisch Amerikaans drama, dat regelmatig sentimentele grenzen opzoekt. Ik heb dat overigens niet als storend ervaren.

Begin jaren ’60 ging ik vrijwel elke zaterdagavond naar de film in onze dorpsbioscoop. Omdat ik mij destijds verder niet zo met films bezighield, was ik de meeste titels vrij snel weer vergeten. Deze film moet echter de nodige indruk op mij gemaakt hebben, want het is een van de films, waarvan ik altijd onthouden heb dat ik 'm gezien had.

Bij mijn tweede kennismaking met de film is het niet veel anders. Ik vind het opnieuw een indrukwekkende film met schier onovertroffen vertolkingen van Anne Bancroft en de debuterende Patty Duke (haar beste rol ooit). Daarnaast kent de film een prachtige slotscène, die mij bijzonder aanspreekt. Met voorsprong de beste film van regisseur Arthur Penn.

In 1962 verscheen de allereerste verfilming van het grotendeels op ware feiten gebaseerde toneelstuk van William Gibson. Een film waaraan m.i. weinig te verbeteren valt. Toch zijn we met deze Disney-versie alweer aan de tweede remake toe. Zoals zo vaak met remakes had men zich de moeite kunnen besparen. Deze film blijft kwalitatief ver achter bij het pakkende origineel uit 1962 met een formidabele Anne Bancroft en Patty Duke. Een matige remake.

Dit hedendaags romantisch sprookje is een mix van live action en animatie. Dit laatste is niet helemaal mijn ding, maar ik moet toegeven dat het best aardig gedaan is. De film ziet er sowieso piekfijn uit. Het is het Japanse debuut van de Koreaanse actrice Hyo-joo Han en als ik eerlijk ben, is zij eigenlijk de enige reden dat ik deze film wilde zien. Leuke feel good film, die een ruime voldoende haalt.

Een waargebeurd-verhaal-film met een hoog EO-gehalte. Met name dat laatste is doorgaans niet mijn ding, maar ik moet toegeven dat het in dit geval toch wel aardig gedaan is. De uiterst voorspelbare scènes waarin het er al te dik bovenop ligt, neem ik maar voor lief. Te meer omdat er een onverweachte twist in het verhaal zit. Dus toch wel een voldoende.

“Jongen krijgt meisje, jongen krijgt meisje niet, jongen krijgt meisje”. Het is de voorspelbare cyclus voor veel boeken en films. Zo ook in deze film, met de aantekening dat de middelste schakel van de cyclus zo ver uitgerekt wordt dat het nodig was een tweetal subplotjes te vervlechten. Dat komt de film niet ten goede. Daar staat tegenover dat Gaudi nadrukkelijk aanwezig is en dat is best een mooie compensatie.

Docudrama-achtige film over de zogenaamde “Miranda Rights”, de rechten van een verdachte tijdens de ondervraging door de politie. Dat kan er evenwel toe leiden dat de rechten van het slachtoffer ernstig in het gedrang komen. Regisseur Michelle Danner heeft over dit gevoelige onderwerp een evenwichtig en informatief drama gemaakt met een prima vertolking van Abigail Breslin.

Hartstikke leuke, door Singh op geheel eigen wijze vormgegeven versie van Sneeuwwitje, waarin de Zeven Dwergen voor de vrolijke noot zorgen. Heel erg luchtig en aardig en kleurrijk verfilmd, o.a. met fraaie Anton Pieck-achtige beelden van "de stad". Ik was bovendien aangenaam verrast door het Bollywoodachtige einde, maar dat komt allicht omdat ik nogal een liefhebber ben van de Bollywood-films vol muziek en dans. Tot slot: de perfect gecaste Lily Collins is werkelijk een plaatje.

Deze film over de Miss World-verkiezing van 1970 legt heel erg de nadruk op de protesten van strijdvaardige feministen, terwijl de controverse over de verkiezing van de niet-blanke Miss Grenada tot Miss World na afloop een veel grotere impact had.

Niettemin een onderhoudende film met in mijn ogen de actrice Gugu Mbatha-Raw als terechte winnares van de contest. Ik zou ook op haar gestemd hebben.

Doorsnee coming-of-age komedie met een leuk verhaal en aardige vertolkingen. Beter, want minder platvloers, dan de gemiddelde high school komedie.