Meningen

De film The Danish Girl neemt een bijzonder en interessant verhaal met zich mee. Regisseur Tom Hooper weet dit bijzondere verhaal mooi neer te zetten en maakt daarmee een erg goede film. Langzaam doet het verhaal zijn introductie en komt al vrij snel interessant en duidelijk over. Vooral de casting blinkt hier in uit met geweldig acteerwerk. Dit zorgt al snel er voor dat het verhaal gedragen wordt door het sterke acteerwerk van onder andere Eddie Redmayne en Alicia Vikander. Daarbij brengt Hooper de film langzaam opgang en weet daar de acteurs moeiteloos in mee te nemen met verschillende ontwikkelingen.

Acteur Redmayne bewijst zich ook hier een moeilijke rol erg goed neer te zetten. En brengt zijn personage Einar/Lili overtuigend neer. Langzaam brengt hij zijn rol op gang en blinkt hier opgeven moment helemaal in uit. Zijn bijzondere trekjes doet zijn rol misschien wat typisch over te laten komen, maar weet de gevoeligheid van zijn personage wel overtuigend neer te zetten. Actrice Vikander speelt hier overtuigend in mee en zet haar rol vol emoties goed en beheerst neer. Daarmee weet ook zij haar personage goed te ontwikkelen en neer te zetten.

Het verhaal wordt verder goed aangekleed met een passende setting en een aangename sfeer. Het niveau wordt daarbij toch hoog gehouden door de acteer prestaties en weet daardoor van begin tot eind interessant over te komen. Door luchtigheid en duidelijkheid in de film geeft het achteraf ook een fijne en vermakelijke kijkervaring . Nergens ligt het drama er dik boven op en dat houd het allemaal zo luchtig mogelijk. Enkel met het einde probeert de film nog dramatisch af te sluiten, maar dit komt helaas wat abrupt en snel over.

3,5*

Prachtige film wat luchtig wordt neergezet, naar mijn idee voornamelijk door de soundtrack.

Ik vond het wel vermakelijk, het verveelde geen moment en het was ook niet moeilijk om te volgen.

De volgende kijkbeurt zal ik misschien wel wat meer sterren geven, maar nu hou ik het bij een drie.

3,0*

Het verhaal vond ik wel leuk, net als de uitvoering ervan....

Maar ik miste toch echt de humor in de film.

Daardoor vond ik Steve Carell ook weer tegen vallen.

Buiten dat heeft de film mij wel een beetje vermaakt, zodoende kan ik film twee sterren geven.

2,0*

'Dawn Of The Dead versus Dawn Of The Dead, Romero versus Snyder... er kan maar één de beste zijn?'

De films.

Deze film is een remake op Dawn Of The Dead (uit 1978) van George A. Romero en nu door Zack Snyder.
Wat maakte de zombiefilm uit 1978 dan zo goed dat er een remake van gemaakt moest worden...
Omdat het zich twee uur lang weet te vermaken in een winkel centrum waar een klein groepje mensen moet weten te overleven met daar rond om het centrum heel veel zombies.

Voordat dat de unrated director's cut versie begon, kreeg ik een klein filmpje te zien met commentaar van de regisseur zelf.
Hij omschrijft deze versie als zijn eigen bioscoop film waarin hij de personage's beter in kon laten ontwikkelen en meer grip had over het gore in scene's.

Mening over Dawn Of The Dead (2004)

één van de belangrijke personages ontmoet je als kijker in het begin, waar we dockter Ana (gespeeld door Sarah Poley) ontmoeten en tegelijk al iets mee krijgen van het zombie virus.
We volgen haar het eerste kwartier van de film waarin meteen al opvalt dat er sommige stukken bijzonder goed gefilmd worden en zeker voor in het jaar 2004.
Het verhaal komt opgeven moment snel opgang en wordt er in de film een kleine groep gecreëerd met allemaal andere verschillende personage's die op de vlucht zijn voor de zombie horde's.

Het moment dat de groep dan beslist te gaan schuilen (of overleven) in het winkel centrum,
gaat naar mijn idee sneller dan in de versie uit 1978 (net of het uit het niets komt)
Opgeven moment is de groep dus in de het centrum, maar in het bij zijn van drie beveiligers die tot nu toe de leiding denken te hebben en de groep aan het lijntje houdt.
De groep wordt later in het verhaal versterkt door een paar mensen die ontsnapt zijn uit een stad die overgenomen is door de zombies.
Al snel genoeg komt dit uit op een goeie samenwerking en krijg je te zien hoe ze genieten van hun schuil plaats in het centrum.

Dat moment had een hoogte punt kunnen worden, maar wordt naar mijn idee vrij simpel neergezet en duurt ook vrij kort vergelijken met het zelfde stuk uit de originelen film.
Op één of andere weet Dawn Of The Dead later in de film zijn eigen verhaal te ontwikkelen die totaal ontspoort van het originelen.
Er valt opgeven moment dan ook niet echt meer over een remake te spreken en zit je als kijker in een totaal ander verhaal ('wat niet erg is hoor') maar misschien wel als teleurstelling over komt.

Spoilers (nieuw plan in het verhaal)

De groep waarvan nog enkele personage's over zijn weten te ontsnappen uit het centrum en proberen hun bedachte plan te ontwikkelen.
Vanaf dat moment weet regisseur Zack Snyder zijn eigen verhaal en ontwikkelingen daar in ijzer sterk neer te zetten!
De actie blijft maar gaan en er komen steeds meer zombies voorbij, waar je soms wel van kan schrikt.
En dan nog de spanning die zich goed weet op te bouwen!

Conclusie.

Indruk doe je altijd op bij het bekijken van de film, de film kan positief over komen maar ook negatief.
Een remake kan daar in tegen ook een speciale indruk geven op de kijker en misschien wel meer indruk dan je op doet bij het bekijken van de originelen film.

Persoonlijke zie ik hier wel een speciale remake in, een soort van mix aan eigen ideeën gecombineerd met het originelen verhaal.
Er wordt namelijk gebruik gemaakt van het verhaal met het centrum waar de mensen in proberen te schuilen, maar tegelijk wordt er een verhaal ontwikkelt waarin de regisseur zijn eigen wendingen en ideeën in laat ontwikkelen.
Zelf vindt ik na het kijken van de remake de originele film beter, maar dit was dan ook geen slechte film en was dan ook zeer vermakelijk!

3,5*

De nieuwe Planet of the Apes vulde de avond wel vol , toch vond ik allemaal niet zo heel erg realistisch.

Vooral het idee dat deze apen zo werden neergezet dat ze konden schieten met geweren en vervoerd werden per paard. Vervolgens ging het natuurlijk allemaal om het geweld en de strijd tussen de mensen en de dieren, wat ik eerlijk gezegd al geen goed gegeven vond...

Het open einde was voor iedereen en voor mij dan ook wel duidelijk, wat zal uitlopen tot nog meer strijd tussen de apen en de mensen, in het vervolg op dit deel.

Dit is natuurlijk een persoonlijke mening van mij, maar misschien komt het wel anders over bij andere mensen die deze film hebben gezien. Ik weet nu in ieder geval dat ik niet moet beginnen aan het vervolg hiervan.

2,0*

De film maakte een slechte start en was dan ook het eerste half uur vrij saai.

Gelukkig wist het verhaal een beetje op gang te komen waardoor het allemaal wat interessanter over kwam, het interessante zit hem namelijk in het radiostation waar de film zich bijna anderhalf uur in afspeelt. In dit radiostation volgen we de ontwikkelingen die zich toe nemen in de stad, je krijgt dan ook weinig zombies te zien, maar toch wist dit verhaal mij te vermaken en vond ik soms zelfs even spannend. Er wordt trouwens in de film ook niet gesproken over zombies, de mensen waren hier nog niet bekend mee en hebben het dan ook over een virus.

Dead Air wordt vrij origineel gebracht en was het ondanks de trage start toch een leuke film!

3,0*

Zo twee dagen verspreid in één jaar moet men er aan geloven, de controle afspraak bij de tandarts.

Voor de meeste mensen een angstig of spannend moment en voor misschien wel een hele kleine doelgroep de normaalste zaak van de wereld. Met een hoop fantasie over de tandarts valt er eigenlijk wel een angstaanjagende film van te maken. En laat regisseur Brain Yunza daar nou eens een grote fantasie voor over te hebben.

In 1997 werd zijn fantasie werkelijkheid met de release van de horror/slasher The Dentist. Tot op heden is dit nog steeds de enige horror film over een tandarts en dat houdt het vrijwel erg origineel.

Met onder andere Stuart Gordon (Re-Animator) Dennis Paoli en Charles Finch werd het oorspronkelijke idee van Mark Amin (Trimark Prictures) op papier gebracht. Na een lange aanpassingstijd aan het script werd de film vervolgens in maar liefst 18 dagen tot stand gebracht. Met een beperkt budget en grote ideeën moest er doorgezet worden. Ondanks dat heeft Yunza er toch aardig werk van weten te maken.

Dr. Alan Feinstone (Corbin Bernsen) heeft een hoop liefde over voor zijn speciale tandartspraktijk en vind dat de patiënt zich uiterst op zijn gemak moet voelen in zijn praktijk. Om dit gevoel waar te maken heeft Dr. Feinstone zijn ruimtes ingericht zoals een huiskamer, vakantiebestemming en operazaal. Helaas lijkt zijn eigen leven niet zo goed te gaan als zijn tandartspraktijk en dat zorgt voor de nodige ergernissen en waanbeelden. Vooral de relatie tussen zijn vrouw en zichzelf ziet er niett rooskleurig uit en vraagt opgeven moment zelfs om wraak! Hoe meer Dr. Feinstone zijn consetratie niet kan houden op zijn werk lijkt het er een beetje op dat hij gek aan het worden is. Elke patiënt heeft in zijn ogen een onverzorgd tot slecht gebit en daar moet volgens hem wat aangedaan worden! Alleen lijkt het erop dat de tandarts hier iets te ver in gaat en zijn patiënten tot bloedens toe weer laat vertrekken, althans niet allemaal overleven ze het.

De casting en rollen verdeling is goed gedaan. Acteur Corbin Bernsen zet hier een sterke rol neer en speelde al eerder een tandarts in de horror Beyond Suspicion. Het lijkt erop dat hij aardig geknipt is voor deze rol en de het gestoorde tot psychische gekte goed weet neer te zetten. De overige cast speelt trouwens ook goed en heeft zo zijn eigen hoogtepunt in de film. Sarah (Virginya Keehne) heeft een beugel die er uit mag, April Reign (Christa Sauls) heeft een te mooi gebit om waard te zijn en Jody (Brian McLaughlin) gaat voor het eerst naar de tandarts. Als tweede verhaallijn zijn er twee hoofdagenten (Tony Noakes, Ken Foree) aan toegevoegd die het verhaal goed aanvullen tot de climax.

Het verhaal neemt zijn tijd en bouwt daarmee erg langzaam op. In de eerste driekwartiers maakt de kijker kennis met de hoofdpersonage en zijn psychische gedachten. Langzaam treedt het tweede verhaallijn in waar de agenten in enkele scenes voorkomen. Daarna neemt de hoofdverhaallijn de overhand en begint er na vijfenveertig minuten wat meer spanning op te bouwen in de moorden.

Vervolgens wordt de kijker dan ook wel wat meer vermaakt en wordt het totaal genomen wat interessanter. De moorden en martelingen gebeuren allemaal in de mond van het slachtoffer, de specialeffects hiervan zijn vrijwel goed in beeld gebracht. Voor de mond werd er één groot prototype gebruikt en op de ouderwetse (jaren 70/80) manier daar op gefilmd. Hier werkte onder andere Anthony C. Ferrante, aan mee als make-up effecten supervisor, waar Ferrante nu zijn doelen richt bij de Sharknado films.

Uiteindelijk is The Dentist dan nog steeds origineel en uniek als het om de uitvoering gaat. Vermaken doet deze film ook zeker en heeft als hoogtepunten wat bloederige scenes in de film. Om te zien waar Dr. Feinstone eindigt is er twee jaar later nog een vervolg gemaakt voor Yuzna en met daarin ook Bernsen (als Dr. Feinstone) Beide heren lijken ook nog bereid te zijn voor een derde film, maar dat lijkt nog even op zich te wachten.

3,0*

'Mijn recensie is niet geschikt voor mensen die deze film goed hebben gevonden'

Voor mijn idee zat ik anderhalf uur te kijken naar Andrew Howard die een look a like heeft van Luke Goss met een Jason Statham stem die hier en daar wat komische zinnen voorschotelt aan de kijker.

En dat was niet het enige waar ik om moest lachen, want het moest later spannend gaan worden met een zwart pudding monster die waarschijnlijk zo lang over de datum was dat de vliegen er om heen zwermde, oja zijn stem was trouwens ook een beetje schor...

En laten we nou ook niet het drama toneelstuk vergeten wat plaats vind in de oude inrichting, waar David Gant (Dr. Willard/Gandalf) zijn rol lekker overdreven mocht neerzetten, wat nogal irritant was.

Waar komt het bij mij op neer, slechte film die in het begin nog wel geloofwaardig overkwam, maar op geven moment helaas inzakte in zijn eigen verhaal wat nogal absurd werd neergezet.

Nou zet ik mijn persoonlijke recensie natuurlijk afgekraakt neer, wat weinig recept geeft naar de film en de kijkers die het wel goed vonden, neem mijn recensie dan maar niet te serieus, want met die opvallende quote van Andrew Howard kan je de film zelf ook niet serieus nemen (tenminste daar lijkt het op)

1,0*

Na het zien van Rob Zombie's Haloween was ik erg nieuwsgierig naar ander werk van deze bijzondere horror regisseur. Misschien waren mijn verwachtingen dan ook wel vrij hoog toen ik begon met het kijken van The Devil's Rejects en dat terwijl Halloween recenter is kon er zeker verschil in zitten.

Het verschil is daarin tegen niet groot, Rob Zombie weet zijn eigen stijl en sfeer ook hier weer enorm goed in neer te zetten. Met dank aan de wellicht favoriete cast van Rob Zombie kwam dit allemaal nog beter tot zijn recht.

Waar de film bij mij dan stuk liep was het verhaal wat mij niet kon interesseren en naar mijn idee enorm lang werd uitgerekt met nogal saaie momenten.

En zoals mijn bovenbuurman al vermeld miste ook ik de spanning, maar daarin tegen zet ik niet zomaar een film uit, je weet maar nooit wat nog te wachten staat.

Helaas veranderde er voor mij niks en bleef het allemaal maar wat traag en oninteressant, gelukkig zitten er dan nog wel de ijzer sterke details in van Rob Zombie die het vertrouwen tot de kijker vast weet te houden.

2,0*

Voor een Telefilm vond ik het geen slechte film en heb ik me nog aardig vermaakt.

De spanning bleef voor mij weg en de hoogte punten waren voor mij de momenten met de dobbelstenen waarbij ik helaas niet meeleefde met de personage's wat eigenlijk een minpunt is.

Buiten de vergelijking met de film 'Saw' dacht ik ook nog aan 'Exam' die er ook wel prima op aansluit.

3,0*

Waar The Dilemma het vooral van moest hebben was de sterke casting van twee zeer bekende komedie acteur Kevin James en Vince Vaughn. De rest was aan regisseur Ron Howard hoe hij deze film zou gaan aanpakken en tevens het genre goed probeert neer te zetten.

Vermakelijk is het al snel en hoogte punten zijn er genoeg, maar het belangrijkste dat ontbreekt in de film en dat zijn de grappen.

Het gaat dan waarschijnlijk om de hoogte punten die grappig moeten overkomen. Net als het genre drama wat hier betiteld staat komt net als bij de meeste Amerikaanse komedies voor als een (naar mijn idee) zwakte punt wat de film op een mindere manier ondersteunt. Ook hier valt dat genre tegen en wordt het meer wat op de achtergrond geplaatst om de grappen naar voren te laten komen.

Irritaties kunnen er als snel ontstaan bij sommige kijkers, wat acteur Vince Vaughn speelt hierin een nogal opvallende rol, al zou hij er in een scene niet in zitten, dan hoor je hem wel. Ik hoop niet dat hij zo in elke film is, anders laat ik die links liggen. Natuurlijk kan ik wel begrijpen dat dit zijn rol is om zo'n druk persoon neer te zetten. Kevin James was daarin tegen weer wat behouder dan ik gewent was in zijn andere films.

Al met al kijkt de film lekker weg en gaat het natuurlijk ook om het vermakelijk wat je bij zo'n film hebt!

2,0*

Ik wilde bij deze film een recensie maken vanuit de persoonlijke ik vorm om op deze manier mijn waarneming over de film en over de regisseur te omschrijven.

Ondanks dat de film een diepgaand verhaal had en er veel meer waarover gesproken kon worden vond ik dit wat lastiger om te omschrijven. Vandaar op deze manier.

Na alle films (op Grindhouse na) was Django Unchained de laatste film die ik gisteren gezien heb van Quentin Tarantino. De film overtuigde mij enorm door de casting en het acteerwerk (zoals als bij alle films van deze regisseur) vooral Christoph Waltz vond ik geweldig!! Eerder zag ik hem ook al in Trantino's Ininglorious Bastards waar ik tevens kennis maakte met deze geweldige acteur. De rol van Samual L. Jackson was daar en tegen weer verrassend goed, zo heb ik hem nog niet eerder gezien. De twee andere hoofdrolspelers, Jamie Foxx en Leonardo DiCaprio vond ik ook erg sterk in hun rol zitten.

Heel de cast speelt goed op elkaar in en de personage's zijn op de typische (traditionele) Tarantino manier neergezet. Dat geeft de film wat extra sterke punten, even goed als het verhaal wat op een bijzondere manier word neergezet. Met andere woorden komt het er eigenlijk op neer dat dit de Tarantino-formule is. Ofwel de kwaliteiten en eigenschappen van de regisseur zelf waar de kijker steeds weer verrast mee word. Zo zou ik dat nu wel willen verworden. En dat bevalt mij eigenlijk wel, die bepaalde filmstijl en de manier waarop de acteurs neergezet worden.

De speelduur van zijn films zijn ook wel bekend en altijd wel avond vullend. Scenes zijn langdradig, uitgerekt en tot in de kleinste details gefilmd. Bij Django Unchained viel mij het toch even tegen. Het eerste anderhalf uur vond ik erg sterk, maar eenmaal de laatste vijfenzeventig minuten viel het mij tegen qua langdradigheid. Laat de soundtrack daar nou ook op in hebben gespeeld, dit klassieke oude verhaal kreeg namelijk vrij moderne muziek in de tweede helft van het verhaal. Helaas stoorde ik mij daar aan en kon ik die beslissing van inbreng niet echt bevatten. Daar niet van vond ik de tweede helft ook gewoon erg goed, maar het zal wel de vermoeidheid zijn die mijn aandacht wat verminderde.

Uiteindelijk kan ik zeggen dat ik de laatste drie Tarantino films sterker en beter vind dan zijn oudere (debuut) films. Zijn beste film vind ik nog altijd Inglourious Basterds (2009) en de minste van allemaal vind ik dan toch weer Death Proof (2007)

4,0*

'Een hond, een broer en daar van de zus gaat trouwen met een acteur en komt even gezellig langs'

Patrick (David Hewlett) woont in het alleen staande huis van zijn overleden ouders.

Zijn zus (Kate Hewlett, zus en broer in het echt) staat op het punt om te gaan trouwen en komt samen met haar nieuwe vriend Ryan (Paul McGillion) langs bij haar broer voor de aankondiging van de trouwplannen.

Daar is Patrick alleen niet zo blij mee en probeert het huwelijk uit elkaar te halen.

Beginnend regisseur David Hewlett laat zien dat hij met A Dog's Breakfast veel in zijn macht heeft.

Het verhaal is door hem geschreven en regisseert, ook speelt hij de rol van Patrick in de film.

Als regisseur weet hij het verhaal goed neer te zetten en de kijker te laten verrassen, hij krijgt het voor elkaar om genoeg wendingen in de film te stoppen wat goed op elkaar aansluit voor het eind.

Opvallend is dat de film vanaf bijzondere hoeken wordt gefilmd hiermee probeert hij de meeste scene's op een mysterieuze manier (of sfeer) neet te zetten.

Zo weet David Hewlett ook de rol van Patrick geweldig neer te zetten als paniekerig persoon.

De grappen die hij neer zet weet hij in goeie timing te doen, waarop het op de juiste moment opduikt en het zelfs af en toe onverwachts komt.

In het begin zal je nog niet begrijpen waar de titel voor staat, maar tegen het einde aan wordt dat duidelijk.

A Dog´s Breakfast is een zeer vermakelijke zwarte komedie, met een sterke regie en een geweldige cast.

De film bevat leuke origineel onverwachtse momenten die allemaal op elkaar aan sluiten en op het eind alles duidelijk laat worden.

3,5*

Goed verhaal wat als wraak actie goed overkomt tijdens de tweede helft van de film, waar Robinson (sterk gespeeld door Wes Bentley) zijn plan gaat uitvoeren tegen de beschermde Jimmy Dolan (sterk gespeeld door Christian Slater). Niet extreem goed, maar puur avond vullend en goed vermaak!

3,5*

Dumb and Dumber To, ze zijn terug en ja zoals iedereen al vermeld heeft, Jim Carrey en Jeff Daniels zijn weer geweldig als Harry en Lloyd.

Buiten de twee hoofdrolspelers zijn ook de twee regisseurs weer terug om van hun eerste succes een vervolg te maken en vanaf dat punt gaat het naar mijn idee volledig mis!

In het verhaal draait het om de situaties, de grappen en de personages en dat is erg belangrijk!

Maar op deze drie elementen gaat het helemaal mis, waar het in het begin nog erg goed ging!

De film start leuk op en komt lekker snel op gang waar je als kijker er meteen vermakelijk in zit.

In het begin kwamen de meeste grappen bij mij nog wel leuk over wat een brede glimlach creëerde op mijn gezicht. Later in de film zakte de humor erg in en werd het allemaal wel erg flauw, gelukkig is het vanaf dat moment nog wel vermakelijk om er naar te kijken.

Helaas, voor mij zakte alles later (een paar minuten na het uur) hellemaal in en zat ik alleen nog maar te hopen dat er nog wat leuks zou komen, maar vanaf dat punt ging het helemaal mis.

Alles rondom Carrey en Daniels werd saai en lijkt de overhand te willen nemen op de hoofdrolspelers, de rest van de cast (Rob Riggle, Laurie Holden) kwam bij mij vervelend over en zo eindigde het erg saai.

Het leek wel of Carrey en Daniels hier zich niks van aantrokken, zij bleven zo goed in hun rol en de andere personages en de rest van de situaties stelde voor mij gewoon niet zo veel meer voor.

Gelukkig lees ik hier op de site vele positieve reacties die ik graag met iedereen had mee willen delen, maar bij mijn viel dit tweede deel gewoon erg tegen.

2,0*