Meningen

Klassieke meesterwerk van de Italiaan Sergio Leone die beroemd werd met zijn spaghettiwesterns waarin sterren zoals Clint Eastwood en Lee van Cleef schitterden. Once Upon a time in the West kan gezien worden als de ultieme western. De verschillende personages zoals Harmonica, Cheyenne, Frank, de prachtige landschappen van Utah en Arizona en de perfecte shots maken dit een film om nooit te vergeten. De scenes in het begin, in de bar en op het einde waar Charles Bronson zijn wraak neemt zijn de absolute hoogtepunten van de film en de briljante 'mondharmonica' soundtrack van Ennio Morricone is misschien wel de beste uit de geschiedenis van de film.

4*

Vijf jongeren huren een hutje in het bos. Al snel na aankomst klopt een doodzieke man op de deur, die smeekt om hulp. Hij blijkt een besmettelijke huidaandoening te hebben, die ook de jongeren lijkt aan te tasten.

Dit zou het begin van een horrorfilm moet zijn, maar is allesbehalve dat, al willen de verschillende obligate (nep-)schrikeffecten je anders doen vermoeden. Feitelijk is er niets om bang voor te zijn. Tja, een virus is natuurlijk niet prettig, maar angstaanjagend is het ook bepaald niet te noemen (althans, niet voor de kijker).

Immers: het is een kwestie van afwachten. Ondanks dat er nauwelijks iets interessants gebeurd, is het allemaal toch nog redelijk aan te zien. Dat komt wellicht door enkele grappige bijrollen. Giuseppe Andrews als de weinige behulpzame hulpsheriff-te-fiets Winston en vooral Robert Harris als de bejaarde winkeleigenaar.

Vanaf vrijwel de eerste scène, wordt de kijker geconfronteerd met het dreigende gevaar, en de spanning wordt vanaf daar steeds verder uitgebouwd.

De centrale vraag van de film is wie er schuld draagt. Als je als kijker let op het rollenpatroon van de veroordeelden en de onveroordeelde beschermer van de rechtspraak, wordt de gelaagdheid in het verhaal steeds duidelijker. Wie is het die wie veroordeeld?

De film staat bol van de symboliek, van literaire citaten en van kunstgrepen met het filmmedium, maar is spannend genoeg om te waarderen als thriller zonder bijbedoelingen.

Casablanca wordt terecht gezien als één van de grootste klassiekers ooit. De exotische locatie werd in elkaar gezet in de studio, maar is sfeervoller dan menig ander.

De flashbacks naar Parijs van voor de inval en het liedje As Time Goes By bekrachten de liefde van Bogart en Hepburn en het acteerwerk van deze allerberoemdste koppel is erg goed.

Een film die in elke scène de plank net misslaat, door de scènes af te kappen op het moment dat het net van enige dramatiek lijkt te worden voorzien. Daardoor is dit een frustrerende ervaring, hangt het allemaal als los zand aan elkaar. Zonde, gezien de indrukwekkende cast. En persoonlijk vond ik het fascinerend om de glamoureuze Sherilyn Fenn eens te zien als Delia's beste vriendin, een eenvoudige dorpsvrouw.

Aardige film maar ook niet meer dan dat. De beelden zijn indrukwekkend maar het verhaal wil maar niet spannend worden en het verhaal eindigt op een standaard manier die niet verrast.

Daarnaast gaat het dwalen in iemands geest en de absurde dingen die daar gebeuren op een gegeven moment vervelen. Kortom, een film van het type 12 in een dozijn.

Jonge computermiljonair moet voor een belangrijke bespreking naar Las Vegas. Hij huurt een striptease-danseres als escort, maar zij stelt een aantal voorwaarden, waaronder: geen seks! Zij denkt hem zo onder controle te kunnen houden, maar zijn heftige seksuele fantasieën doen hem steeds meer willen van haar.

Niet oninteressant psychologisch oogt soms als een gemiddelde home-video en is derhalve niet erg filmisch. Het script levert echter een aantal interessante scenes en de twee hoofdrolspelers zijn prima. De aanwezigheid van Carla Gugino kan overigens ook geen kwaad. Niet helemaal geslaagd en zeker niet Wangs beste werk, maar bij vlagen redelijk boeiend.

Een langzame misdaad/detective-achtige film met een rol voor Meat Loaf. Op zich is het verhaal waarbij in het criminele circuit moorden worden gepleegd met scrabbleletters in de wond en puzzel-polaroidfoto's op de plaats delict, best aardig opgezet, ware het niet dat de film enorm rommelig is en er veel te veel moeilijke namen kriskras door elkaar gebruikt worden en het verhaal dus echt niet meer te volgen is. Jammer.

Een sfeervolle detectivefilm waarin Jack Nicholson als privé-detective J.J. Jake Gittes overweldigd wordt door de schandaleuze wereld van de rijken en degenen met macht in Los Angeles na het accepteren van een schijnbaar simpele opdracht: het schaduwen van een echtgenoot. Corruptie en moord zijn er ondergeschikt aan het doel en Jake komt dan ook in een wereld terecht waarin niets is wat het lijkt en waarin het hem veel moeite kost om het uiteindelijke motief te ontrafelen.

Polanski creëert een film-noir sfeer waar mysterie en intrige de boventoon spelen. Vrolijke mensen zijn er niet; een ieder draagt iets met zich mee en is op zoek naar iets wat ze niet schijnen te vinden. Nicholson, Dunaway en John Huston dragen de film die een te ingewikkelde (maar goed uitgekiend) verhaallijn heeft om hier uit te leggen. Verder is de muziek van Gerry Goldsmith sfeerbepalend.

Tragische film over het schrijnende bestaan van kansloze kinderen in de sloppenwijk van 'De stad van God'. Zelden krijg je zo het idee naar een documentaire te kijken in plaats van een film. Er gebeuren zoveel hartverscheurende dingen hierin en gewoon het beeld van zeer jonge kinderen die al zeer gelouterd zijn als criminelen is huiveringwekkend. Geen ouder die een hand uitsteekt en een veilig heenkomen voor hen probeert te vinden. Iedereen crepeert en blijft straatarm als die niet deelneemt aan de misdaad, maar loopt nog maar risico bij deelname hieraan. Niemand lijkt uit deze slangenkuil te komen, waarin bendeleider Ze'tje de overmacht heeft. Niet alleen de sloppenwijk als bloederig decor springt in het oog, vooral de cast is echt ongelooflijk echt en geloofwaardig. Cicade de Deus heeft alles in zich om een gerenommeerde cultstatus te verwerven.

Volgens critici de beste film aller tijden is technisch briljante, vernuftig geconstrueerd drama over een journalist die het verleden van de meedogenloze, pas overleden krantenmagnaat onderzoekt door oude vrienden en vijanden te interviewen.

Inderdaad, het is een technisch volmaakte film en deed destijds veel stof opwaaien omdat de onsympathieke titelpersoon duidelijk gebaseerd was op Randolph Hearst, maar het basisverhaal en het scenario zijn niet bijzonder boeiend. Hoge historische waarde, aanzienlijk minder amusementswaarde. Maar toch...

Aan het eind van de 19e eeuw trekt een 'city boy' uit Chicago naar het voormalige Wilde Westen, waar hij te maken krijgt met een groep mensen die illegaal hout kappen in het bos.

Dramatisch slordig met een vaag plot. Verhaal zit vol clichés en de actie stelt wel erg weinig voor.

McDowall is briljant in deze uiterste gestileerde, gewelddadige satire. Hij speelt Alex, een ontspoorde crimineel die door zijn 'droogs' verraden wordt en in de gevangenis belandt. Daar wordt hij door een vooraanstaande politicus uitgekozen voor een experiment waarbij hij een lichamelijke aversie ontwikkelt tegen seks en geweld.

Een ware tour-de-force van McDowall, die ondanks zijn volstrekt verwerpelijke karakter toch de sympathie van de kijker weet op te wekken. Scenario (van Kubrick zelf), cinematografie, montage, muziek en montage zijn stuk voor stuk subliem in deze klassieker die je absoluut niet mag missen!

Ja, dit is toch weer heel wat nieuws. Feitelijk is het een soort combinatie van horror met rampenfilm, echter je zit er midden in, doordat we opnames krijgen te zien van iemand die het hele gebeuren met een videocamera heeft vastgelegd. In het begin is dat vrij irritant, als de beelden heen en weer slingeren, dat je er bijna misselijk van wordt, echter als 'het' gaat gebeuren dan wordt het intens, vooral omdat we flarden zien van wat er zich in werkelijkheid afspeeld, en wordt de film een soort achtbaan met dito snelheid. Enige irritante is dat er wel 1000 keer 'oh my god' wordt geroepen. Verder gewoon dik in orde.

Een standaard verhaal in een film zonder verrassingen dat echter door Rebecca de Mornay het aanzien waard is. Zij speelt Barbara die liegt en bedriegt om aan geld te komen om haar schulden af te betalen. Ze trouwt er zelfs voor met de sukkelige Bobby Sommersdinger die monteur is in een klein plaatsje en niet weet dat er een aardige erfenis voor hem in het verschiet ligt. Toch blijkt Bobby niet zo'n stommeling te zijn als je in eerste instantie zou denken waar Barbara nog wel achter komt. Aardig als een film voor tussendoor maar ook niet meer dan dat. vandaan komt.

Ondanks dat er geen grote acteurs in meespelen een bloedstollende actiefilm. Een zware misdadiger wordt ter dood veroordeeld en krijgt daarom een dodelijke injectie. Een stel wetenschappers verwisselt stiekem het vergif voor een zoutoplossing en geeft de zware misdadiger in het mortuarium een allerlaatste kans als hij mee wil werken aan een onderzoek met nieuwe "anti crimineel pillen" die echter levensgevaarlijke bijwerkingen kunnen hebben. Verrassende ontknoping.

Vermakelijke actiefilm. Opnieuw speelt DMX mee in een film van Andrzej Bartkowiak. Ook voor Jet Li is het niet de eerste kennismaking met deze regisseur. Hij weet vermakelijke actiefilms af te leveren, kijk maar naar Exit wounds en Romeo en must die. De actiescenes zijn redelijk goed en ze houden wat vaart in de film. De soundtrack past perfect bij het geheel en geeft de film een gepaste stijl. Maar spijtig genoeg zijn er ook heel wat minpunten bij "Cradle 2 the grave". De dialogen zijn zwak en wanneer DMX zijn dochterje wordt ontvoerd levert dat vrij slechte, irritante clichématige scenes op. De acteerprestaties zijn niet echt werelds, DMX en Jet Li acteren gewoon vermakelijk maar niet meer dan dat. Door dit alles blijft de film spijtig genoeg een B actiefilm. Vermakelijk is hij wel en dat kan niet van alle B actiefilms gezegd worden.

2.5*

Simpele, slimme intrige (want mogelijkheid om goedkoop op locatie te filmen) levert een horrorfilm op die zeker in het begin behoorlijk spannend is en je toch hier en daar de nodige rillingen kan bezorgen. Helaas valt het scenario in de aloude val door een volstrekt oninteressante en uiteindelijk zelfs ondermijnende 'logische' verklaring te geven voor de gebeurtenissen, zodat de tot dan toe behoorlijk creepy creep als een treurig manspersoon het einde haalt. Daar zat ík bepaald niet op te wachten.