Meningen

Guillermo del Toro heeft met deze "El Labirinto del Fauno" een meesterlijk staaltje film afgeleverd. Zijn mix van waarheid en fantasie, vernuft camerawerk en prachtig art-direction maakt dit tot een zeer vermakelijke filmervaring. Het is een modern sprookje voor volwassenen.

De realistische, wrede wereld staat in groot contrast met de fantasierijke sprookjeswereld, maar is zo in elkaar gevlochten dat het niet stoort. Del Toro brengt het als twee aparte werelden die niets met elkaar te maken lijken te hebben (hoewel het einde iets anders voorstelt). Je wordt vanaf het begin in het intrigerende verhaal gezogen en dat is, behalve door al het moois wat je ziet, ook te danken aan de goede acteerprestaties van de hele cast.

De film is grimmig en soms wreed. Toch heeft de film iets te zeggen; een thema als opoffering haal ik eruit. Het kan twee kanten opgaan: Vidal die zich opoffert voor "een nieuw en schoon Spanje" en de weg kwijtraakt of Ofelia die zich opoffert voor anderen en gelukkig is. Een bijzondere, geslaagde film!

Perfecte mix van humor, spanning en een vleugje romantiek in vlotte thriller

Knap geconstrueerde, uitstekende geregisseerde film profiteert van een voortreffelijke cast met Margaret Leighton en Michael Redgrave een charmant koppel, bijgestaan door de hilarische Newton and Radford als Britse snobs die het alleen maar over cricket willen/kunnen hebben!

Twee meisjes worden op brute wijze gemarteld en voor dood achtergelaten door de een stelletje zware criminelen. Maar wanneer de daders hun wagen in de prak rijden, krijgen ze hulp van de nietsvermoedende ouders van één van hun slachtoffers.

Remake van de controversiële cultklassieker uit 1972 is ook erg gewelddadig, maar (mede door een veel groter budget) is het een veel geliktere en bij vlagen zelfs stijlvolle productie geworden. De maatschappijkritische ondertonen hebben plaatsgemaakt voor meer karakteruitdieping en daardoor doet deze film nauwelijks onder voor het origineel. Een uiterst pittige, maar sterke horrorfilm, al zijn de verwijzingen naar de kruiziging van Jezus hier niet op zijn plaats.

Qua thriller is de film gemiddeld, wat de film net iets over gemiddeld tilt, zijn de geweldigde acteerprestaties van Forest Whitaker die werkelijk grandioos een Amin uitbeeld in deze film.

Wat wel jammer is dat de makers van de film Amin van zijn media kant laat zien. Decennia lees je de griezel verhalen van deze Afrikaanse "Hitler" en "slachter van Afrika" en zien we hem alleen maar als paranoia man, die niets en niemand vertrouwd.

Los van dit alles is deze film zeker dubbel en dwars de moeite waard, al was het maar vanwege het geweldige acteerwerk, en sfeerimpressies van Oeganda in de 70'er jaren.

Zeer meeslepende dramafilm waarin Cage uitstekend zijn rol van een volledig in de goot geraakte alcoholist neerzet. Behalve de priemende vraag waarom iemand zo vastbesloten kan zijn zichzelf dood te gaan drinken in Las Vegas, heeft de film geen manco's. Ook Shue zet een prima rol neer als gewetensvol hoertje. Het einde is droevig.

Prachtige film van Besson en na Nikita zijn beste denk ik. Het leuke van Besson is, dat hij standaard Hollywood films lijkt te maken, maar daar toch altijd een weldadig aandoend Europees tintje aan weet te geven, dat zijn films net boven dat niveau uittilt. Jean Reno speelt fantastisch als de schijnbaar kille huurmoordenaar met toch een klein hartje. Het kijken naar dat soort anti-held is toch altijd weer veel aangenamer als de superhelden in de gemiddelde Hollywood film. Zeker een aanrader.

Erg leuke en frisse politiefilm, waarin spanning en humor op een zeer succesvolle en aansprekende wijze gecombineerd werden. Daarnast was de chemie tussen Gibson en Glover en hun persoonlijke verhaal en achtergrond in de film net dat ietsje meer dat de flm nodig had om over de middenmoot heen getild te worden. Er volgden nog drie vervolgen die zoals dat niet zelden gaat, steeds minder werden, uitgezonderd deel 2 dat weliswaar minder origineel en spannend was, maar door de aanwezigheid van de onnavolgbare Joe Pesci wel nog veel komischer.

Goede sequel en vooral op humoristisch gebied leuk door de aanwezigheid van Joe Pesci. Qua geweld is de film harder en spannender, een waardige opvolger dus.

Dit keer betreft het een groepje enge Zuid-Afrikaanse mannen met duistere zaakjes die het het duo moeilijk maken. Aantal memorabele scenes zoals het slopen van een paalhuis, Murtaughs (Glover) bevrijding van de plee wanneer er een bom aan bevestigd is, Leo Getz (Pesci) kennismaking met de twee en het tragische liefdesverhaal.

Nog steeds aardige film, zeker voor een deel 3, maar de routine begint er toch enigszins in te sluipen en kreeg ik toch een beetje het gevoel dat een formule iets te lang werd uitgemolken. Gibson en Glover blijft een mooie combinatie, hoewel Joe Pesci's tweede optreden duidelijk minder is dan in deel 2 en wederom het vermoeden versterkt van een routineklus.

Er zitten toch wel erg veel lachwekkende situaties in Little Nicky, hoewel het soms wel erg weinig betekenis heeft. Je moet er echt een beetje voor in de stemming zijn. Het blijft hele flauwe onderbroekenlol. Toch is het allemaal wel erg goed neergezet; decors, acteurs etc. Verder zit er een hoog rock-metal-gehalte in, wat mij persoonlijk wel weer aanspreekt. De soundtrack is in ieder geval wel een aanrader.

De maker van Amelie heeft ook in deze film weer een geweldige sfeer gecreeerd. Alleen was het zo dat ik niet was voorbereid op zo veel gruwelijk geweld van de eerste wereld oorlog, waar de film mee begint. Maar wel op een hele mooie manier gefilmd. Door gebruik te maken van verschillende kleurfilters krijg je een heel aparte sfeer en het verhaal van het meisje dat op zoek gaat naar haar liefde en niet opgeeft, zorgen ervoor dat je je helemaal kan inleven in deze film.

Zeer serieus te nemen oorlogsfilm over de landing bij Normandië, pas recentelijk overtroffen door Saving Private Ryan.

Wat mij is bijgebleven van The longest day is de enorme herrie die de schietende geweren schijnbaar eindeloos maken als de invasie plaatsvindt en de kogels bijna levensecht om je oren vliegen. Het kabaal van het schieten gaf mij voor het eerst een glimp van een idee hoe de werkelijkheid daar in Normandië er uit moet hebben gezien.

De film volgt de verhalen van zeer uiteenlopende karakters, die allemaal op hun eigen manier in de invasie verwikkeld raken of juist niet. Knap is ook dat eindelijk alle nationaliteiten hun eigen taal houden, de Engelsen en Amerikanen spreken Engels, de Duitsers Duits en de Fransen natuurlijk Frans. Mede daarom is hij, nagesynchroniseerd in het Duits, niet om aan te zien, want dan gaat ineens iedereen alsnog Duits spreken.

The longest day is enerzijds een traditionele oorlogsfilm met de nodige dosis heldenverering (zie hiervoor met name de rol van John Wayne), anderzijds een film met een realistische visie. Zeer de moeite waard, vooral voor jongeren die vragen hebben als: Wat is D-day? Waar ligt dat, Normandië? Wie was Eisenhower ook al weer?