Meningen

Avontuurlijke oorlogsfilm die gedragen wordt door de sterrencast, die dan ook 3 uur tijd kreeg om haar kwalitieten te exposeren en dat ook deed, én merkwaardig is wel dat die lange duur geen afbreuk doet aan de spanning tot het einde die er in dergelijke films hoort te zijn.

Zowat een uur tempoloos en op wat natuurbeelden en vrijpartijen na ook vrijwel inhoudloos.

Ge voelt wel dat er iets te gebeuren staat, vermits er al wat sluiers rond onze Jens zijn weggetrokken, maar dat iets is dan iets totaal onverwacht. De film verlaat de realiteit. Surrealisme heet dat dan. Het levert enkele visueel en eigenlijk knap uitgedokterde passages op.

"Niet voor het grote publiek", lees ik en al voel ik me daar niet bij, eigenlijk voor mij ook niet.

Heel origineel. Als een reportage waarbij we kunnen genieten van de eigenzinnige wijsheden van de hoofdrolspeler en heel wat geïmproviseerde optredens, muziek en flashbacks.
De moeite om volgen want Guy is terzelfdertijd zelfvoldaan als kritisch voor zichzelf, blazé en koppig en dit leidt allemaal tot pittige dialogen met zijn omgeving. Komisch en zeker goed voorgesteld, zo'n popartiest, einde carrière.
En hoe deze handcamera-reportage-zoektocht naar een vader afloopt ? Met een "mon garçon" moeten we het stellen.. Schaadt niet hoor. De beleving was daarvoor.

Frank Sinatra, in zijn glorierijke Capitol-Years", als een vis in het water in een film die aanleunt bij zijn eigen persoonlijkheid : zanger, fun-seeker, drinker, gokker en niet onverschillig voor vrouwelijk schoon.

Maar daarnaast ook Marlon Brando, verrassend in die rol, en een goed spelende "sister" Jean Simmons.

Amerikaans vertier met knappe decors en costumering en natuurlijk de soundtrack die lang niet vergeten is.

Na "Drive my Car" nu deze "Wheel of Fortune and Fantasy". Twee zeer knappe films in één jaar. Well done,Mr Ryûsuke Hamaguchi.

Een drieluik met telkens een vrouw, of vrouwen, in het middelpunt. Allen betrachten iets maar doorgaans houden ze er eerder wat spijt dan voldoening aan over. Het derde luik is misschien een uitzondering. Wellicht het besef dat een nieuwe ontgoocheling hun niet gelukkiger zal maken.

Kenmerkend voor de ganse film is het doorwegen van het dialoog in het gebeuren. Vooral het tweede luik is op dat punt effenaf schitterend.

Merkwaardig, naar mijn gevoelen, is dat ondanks weinig naar wens verloopt, over de film een zekere schalksheid hangt. In het eerste is er pech meegemoeid, wat nog wel eens voorkomt, in het tweede is de voorlezing toch wel erg gedurfd en in het derde berust de ontmoeting tussen de twee toch op een potsierlijk misverstand.

Lang, uiteraard, maar boeiend over de ganse lijn.

Ik vind geen verklaring voor de titel van deze film, tenzij dan de verwijzing naar de muziek - "Gyre for Double Bass" van Nils Vermeulen - die de film naar het einde toe begeleidt. Droefgeestige klanken aansluitend bij de bedrukte stemming waarin Alice verkeert. Zelden een actrice zo vernietigend toornig weten kijken als deze Alice de Broqueville (zag haar reeds in "Girl"). Overigens haar act is best goed net als deze van haar tegenspeelster Maïmouna Badjie.
En dan is er nog die hond. Een metafoor voor hoe Alice zich voelt ? Geslagen, verlaten, minderwaardig...?
Er blijven toch wat puzzeltjes na het zien van dit filmpje, dat op zich best genietbaar is.