Meningen

Eindelijk deze film eens gezien. Hij lag al twee jaren op de planken, maar deze wilde ik per se met Kerst zien wat om meerdere redenen de vorige jaren niet lukte. Het was zeker het wachten waard.

Ik zie dit verhaal toch als een variant op A Christmas Caroll, met een geest die op Kerstavond de protagonist bezoekt. De hele opzet van de film is echter volledig anders. Hier krijgen we een zeer uitgebreide introductie, we zien Bailey eigenhandig zich een weg door het leven slaan, dromen opgeven en alle anderen helpen. De omgekeerde Scrooge dus. Hij wordt knap neergezet door Stewart, aangezien dit soort blije lieve mensen vaak te zoet worden. Stewart en Capra houden knap de balans vast, door ook hem verdriet en twijfel te geven, soms wat mopperend, niet direct kiezend voor de vrouw die van hem houdt. Daarmee krijg je een volwaardig persoon dat echt begint te leven en die je ook alles gunt. De rollen om hem heen worden allemaal prima ingevuld, vooral Donna Reed als Mary is prima en ook de grote boef gaat er lekker over. En ligt het aan mij, of ging men toentertijd standaard beter gekleed dan al wat tegenwoordig rondloopt?

Om vanuit de Engel het verhaal te vertellen is vooral slim, doordat zo de voice-over gelijk verklaard is en waar nodig het een en ander mag worden uitgelegd. Maar Capra kiest er gelukkig wel voor dit tot het noodzakelijke te houden en zich te richten op het beeld en spel. Het camerawerk voelt fijntjes aan, zeker als Capra deze laat bewegen. Montage is prima (zeker die scène langs alle drank- en hoerenketen in de wereld zonder Bailey en één shot sprong er echt uit; als Bailey weg wil lopen maar dat hem gezegd wordt dat hij blijven moet om het bedrijf open te houden. Hoe zijn hoofd zo groot ineens vol in beeld stond was echt prachtig. Daarnaast houdt Capra het tempo erin zoals ook in Mr Smith goes to Washinton, lijkt er geen beeld te veel in te zitten, zijn de dialogen prima ( You want the moon? Just say the word and I'll throw a lasso around it and pull it down) en wordt de muziek nooit overdreven. Naast dit alles nog enkele mooie scènes en momenten voor de eeuwigheid en je hebt een fantastische film.

Natuurlijk zijn er enkele kanttekeningen te plaatsen. Zo is het acteerwerk over de hele linie wel goed en constant maar niet helemaal naar mijn smaak. Soms iets te houterig. Soms te geacteerd. Vooral bij de extreme emoties wordt het er nog iets te veel ook opgelegd. En zeker in de scènes met de Engel en tegen het eind ging Steward erover en verloor hij veel van zijn geloofwaardigheid. Dat is wel het grootste minpunt in de hele film. De laatste scène was dan weer mierzoet maar het raakte me wel, dus ergens heeft de film het dan wel goed gedaan. Ook heb ik me werkelijk nooit verveeld en is dit een fijne amuse voor enig kerstdiner. 4,5*.

Het idee is heel aardig (ik moest een beetje denken aan de speciale kracht van Captain Ginyu in Dragonball Z en hoe daar enkele afleveringen het erover gaat) maar de uitwerking vond ik matig. Enerzijds omdat die personages nooit echt gingen leven en ze moeilijk uit elkaar te halen waren (helemaal toen men bleef wisselen van persoon), maar ook omdat er in het middenstuk weinig nieuws gebeurt en de film steeds een herhaling van zetten is. Visueel wel aardig maar ik zat met 0 beleving te kijken. 1,5*.

Dit is gewoon een romcom alleen met een Dogme 95-sausje, Maar verder in alles lijkt dit qua thema's en opbouw op alle romcoms uit Hollywood of van Johan Nijenhuis. Al is deze film wel leuker en warmer.

De eerste drie kwartier duurden best lang, qua pacing was het ook niet altijd even sterk. Maar eens de pionnen zijn gezet wordt de film beter en beter. Veel running gags (iedereen die dezelfde gebakjes wil, veel overlijdens en mensen die bij de verkeerde begrafenisdienst zitten) en veel zwarte humor en ik moest steeds vaker echt erom lachen. Sympathieke personages ook, vooral het Italiaanse meisje (al snap ik niet echt wat ze zag in die Jorgenson) en alles zo rond een lesje Italiaans (de film gaat niet over die lessen, wel over de mensen) is een leuke kapstok. 3,5*.

Visueel een schitterende film waarin juist dat 4:3 formaat heerlijk beklemmend werkt en elk beeld prachtig uitgepuurd is. Verder bijzonder mooie zwart-witfotografie, met vooral de scènes in het bos die er bovenuit steken. Absoluut hoogtepunt was de kus (zie kappeuter hierboven), prachtig hoe die camera iets naar beneden nog zakt en o zo puur.

Inhoudelijk was de film aardig en geeft in dat beetje plot genoeg thema's mee al vond ik dat tijdens de kijkbeurt zelf niet eens zo belangrijk. Vooral de observatie van mensen aan het front die weinig doen was heel aardig, al is dat pakweg in Jarhead vele malen beter uitgewerkt. Wel vond ik af en toe de stilte's net iets te veel van het goede en zelfs deze korte speelduur vond ik op momenten al te lang. Wel door de visuele pracht 3,5*