Meningen

De subtiele horror, de geweldige sfeer en de perfecte spanningsopbouw worden helaas gehinderd door een zeer zwak script. Zelden heb ik me zo geërgerd aan de handelingen van de hoofdpersonages als bij deze film. En dat kost de film voorlopig zelfs een hele ster want ik zat dicht tegen de 4* aan. Lijkt me wel een film die nog lang in je hoofd kan blijven spoken waardoor een verhoging in de toekomst zeker tot de mogelijkheden behoort.

Alleluia is een gitzwarte liefdesparabel die meer dan eens uitmondt in een naargeestige nachtmerrie. Met Manu Dacosse (oa. Amer, Strange Color of Your Body's Tears) achter de camera was Debie al snel vergeten. Visueel constant erg mooi en af en toe - in combinatie met de pompende muziek - zelfs érg indrukwekkend. Er zit zowaar een scene in die qua effect in de buurt kwam van de zwart-wit inversie scene uit La Vie Nouvelle. Qua sfeer zijn er sowieso duidelijk raakvlakken met het werk van Grandrieux. Toch voorziet Du Welz zijn film opnieuw van voldoende eigenheid door de toevoeging van zijn gekende - weliswaar gitzwarte - humor. De vertolkingen van de twee hoofdpersonages en de kinderen in de film verdienen ook zeker een vermelding.

Let wel, deze film zal zeker niet bij iedereen in de smaak vallen. Het plot is redelijk repetitief en de acties van de personages zijn niet altijd even logisch. Krankzinnigheid lijkt te overheersen en dan worden de grenzen van het normale wereldje natuurlijk wat overschreden. Dit werd ook pijnlijk duidelijk door enkele mensen in de zaal die voortdurend moesten lachen op de verkeerde momenten. Blijkbaar bij de verkeerde film beland en niet goed wetende hoe te reageren op de wat hardere en vooral vreemdere scenes.

Geen nood, Seam. Dit is zeker niet Du Welz' crowd pleaser, misschien zelfs z'n ontoegankelijkste en meest experimentele film tot nu toe. Beste cinema-ervaring (en zelfs film-ervaring) in lange tijd. Zwartgallig, bevreemdend en waanzinnig (sterk)!

Ik begrijp ook absoluut niets van de vele negatieve commentaren over deze film. Het is heel lang geleden dat ik nog zo overdonderd was door een film. Copie Conforme is blijkbaar helemaal geen film voor de massa en ik kan er dan ook nog inkomen dat deze film met veel dialoog en weinig echte handelingen door velen als 'saai' wordt bestempeld. Maar als er dan ook nog gegooid wordt met termen als 'inspiratieloos', mag er toch best wel wat meer argumentatie gebruikt worden.

Copie Conforme vraagt inderdaad veel van de kijker. De dialogen over de (on)zin van echte originele kunst zijn op zich al interessant maar reflecteren op die manier ook het medium film an sich en deze film in het bijzonder. "In hoeverre is film kunst? En is het een origineel medium? Als een conclusie bereikt is: maakt dit uit om ervan kunnen te genieten?" Zeker in deze tijden van remakes en sequals zijn deze vragen actueel en gegrond en valt het net toe te juichen dat er nog regisseurs als Kiarostami bestaan die dergelijke existentiële vraagstukken in een film durven te verweven. Op het moment dat het verhaal een twist krijgt, blijkt plots dat de film niet alleen abstracte kunst aan de tand voelt maar ook het mens-zijn en de daarbij horende (intieme) relaties. De vragen met betrekking tot de kunst zouden nu ook zomaar kunnen worden toegepast op de menselijke relaties. "Zijn het niet allemaal kopieën van elkaar of wordt hun bestaansrecht net ontleent aan hun specifieke karakteristieken?" De meertaligheid suggereert op die manier zowel universaliteit als culturele diversiteit en draagt bij aan het ambigue karakter van de film.

Kiarostami vertrouwt de kijker dan ook heel wat vrijheid toe en ook ik ben er nog steeds niet uit wat zich nu wél en niét echt heeft afgespeeld. Een logische parallel valt te trekken met het intellectuele werk van Alain Resnais maar ook met de relatiedrama's van Eric Rohmer. De reden waarom de film mij zo raakt is dan ook een rechtstreeks gevolg van voorgenoemde elementen. Copie Conforme prikkelt zowel intellectueel als esthetisch en is daardoor in één kijkbeurt nogal moeilijk te bevatten. Benieuwd of die oorspronkelijke impact behouden blijft bij een herkijk maar ik heb er alvast het volste vertrouwen in. Zeker als je daar ook nog eens het prachtige poëtische einde en het expressieve camerawerk aan toevoegt.

P.S. Het valt mij op dat bepaalde regisseurs eerst naar het Westen moeten trekken vooraleer ze hun (in mijn ogen en voorlopige) beste film afleveren. Dit was namelijk ook het geval met Hsiao-hsien Hou (Le Voyage du Ballon Rouge) en nu ook met Kiarostami. Niet toevallig speelt Juliette Binoche in beiden de hoofdrol en tilt zij met prachtprestaties de film naar een hoger niveau.

5 sterren voor dit meesterwerk en een (voorlopige) plaats in mijn top-10.

De film opent prachtig met de begintitels die tevoorschijn komen tegen een wazige achtergrond ondersteunt door vreemde klanken. Langzaam komt de industriële achtergrond naar voren waarin we kennis maken met de depressieve Giuliana. De toon is gezet en nog voor je het goed beseft, zit je volledig verstrengelt in de film. De onderdompeling wordt versterkt door het prachtige spel met kleuren en de vaak aanwezige brommende omgevingsgeluiden. Het personage van Giuliana wordt overigens geweldig vertolkt door Monica Vitti die met haar verwarde en getormenteerde blik een prachtprestatie neerzet. Wanneer de film naar z'n einde gaat, is haar krankzinnige levenswereld niet maar enkel de hare, maar ook de jouwe.

'Il Deserto Rosso' raakt bij mij de juiste snaar door middel van bloedmooie cinematografie gekoppeld aan een intrigerende alienatie-thematiek. Voor mij dan ook het meesterwerk van één van mijn favoriete regisseurs. Film met hoofdletter F. 5*

Torenhoge verwachtingen van Drive na Valhalla Rising en de vele positieve commentaren hier bij de film. Zelden meer uitgekeken naar een film ook en vandaag was het dan eindelijk zover. De film kon dan ook enkel maar teleurstellen, toch? Wel, dat was allerminst het geval. Drive is briljant.

Refn toont hier een ware meester te zijn en drukt zelfs in een totaal andere habitat zijn eigen stempel op de film. Beeld en geluid gaan hand in hand en zijn samen nog indrukwekkender dan de som der delen. En die zijn op zich ook al geweldig te noemen. Het vloeiende camerawerk, de kleuren, de sfeer, de spanningsopbouw, interessante personages, de muziek, een zwijgzame protagonist, de uitbarstingen,... Alles klopte. Echt alles.

Ik kan me op Inland Empire na geen film herinneren waarbij ik zo werd weggeblazen in de bioscoop. Ook al stelde ik me wat vragen bij al de lof die de film kreeg toegezwaaid, doe ik nu overtuigend mee. Drive is een meesterwerk en volgens mij eentje met een hoge herkijkwaarde. Liefst dan ook zo snel mogelijk opnieuw richting cinema.

5* en voorlopig ook maar meteen op 4 in m'n top-10.

Na Tetsuo was mijn honger naar cyberpunk nog niet helemaal gestild. Ook ED 80000 V is een herziening maar deze film was de eerste keer al heel goed bevallen (in tegenstelling tot Tetsuo). Films in dit subgenre zijn niet dik gezaaid dus onderlinge vergelijkingen zijn moeilijk te vermijden. Wel, vergeleken met Tetsuo is deze film toch heel wat rustiger. Zelfs in deze korte film neemt Ishii rustig zijn tijd voor een relatief lange opbouw. Beide hoofdpersonages worden geïntroduceerd en de film moet het in het begin vooral hebben van onderhuids borrelende spanning (letterlijk!) die af en toe reeds uit de oppervlakte ontsnapt.

Visueel is ED 80000 V echt prachtig. High contrast zwart-wit en geweldig camerawerk (met name de tracking shots doorheen de straten) maken de film erg genietbaar. Nog veel opvallender is natuurlijk de soundtrack. De mix van noise en industrial rock is heerlijk sonisch en perfect geïntegreerd met de mooie beelden. Het verhaaltje fungeert louter als kapstok en het is wachten op de climax vooraleer de film echt los gaat.

De manische chaos van Tetsuo wordt nergens gehaald, maar dat is uiteraard geen eerlijk vergelijkingspunt. Deze film staat volledig op z'n eigen benen en zou zeker een goede introductie zijn in het cyberpunk genre. ED 80000 V is een licht komische, bijzonder sfeervolle en voldoende pompende ervaring die de adrenaline in menig huiskamer de hoogte in zal blazen.

Weergaloze cinema.

Zwaar onder de indruk opnieuw van Yoshida's werk. Rokuro's bericht vat eigenlijk alles perfect samen. Cinematografisch behoort dit zonder twijfel tot het beste dat ik ooit heb mogen aanschouwen, net als Heroic Purgatory. Al had ik af en toe de indruk dat de geweldige soundtrack nog iets vaker kon worden ingezet. Het eerste uur vond ik het vaagst aangezien ik moeite had om de scenes aan elkaar te linken. Nadien ging dat echter een stuk beter. Ook erg genoten van de vele dialogen in het 2e uur met de strijdende vrouwen en het toch wel heel abstracte en ietwat theatrale 3e stuk. Ben het ook eens over de iets te lang uitgesponnen messcene maar het einde zelf was weer perfect. Ik begreep ook niet alles perfect en kan de link met de nasleep van de aardbeving niet meteen zien maar de scenes op zich waren wel begrijpbaar en slaagden erin emoties op te roepen.

Vind het moeilijk om te kiezen tussen beide meesterwerken maar voorlopig ga ik toch voor deze. Bij Heroic Purgatory had ik ontzettend slechte ondertitels waardoor bepaalde scenes op zich zelfs onbegrijpbaar werden en ik de film dus veel minder kon vatten dan deze. Die wil ik dus ook zo snel mogelijk herzien met goede ondertitels.

Eros Plus Massacre is een stilistisch meesterwerk en slaagt erin, ondanks de heel lange speelduur, om nauwelijks te vervelen en de kijker emotioneel voldaan achter te laten. Al ben ik nog wel benieuwd naar de echte betekenissen achter de abstracte beeldtaal.

Een prachtige film. Visueel is deze prent onvoorstelbaar goed. De plaatjes kloppen en worden vaak vergezeld door wondermooie muziek. Niet alleen het hoofdmuziekje dat vaak terugkomt, maar ook het Spaanse nummer kon ik smaken.

Het verhaal wordt perfect uit de doeken gedaan, en het lijkt op het eerste zicht te simpel. Maar dat is het niet, er gaat zoveel meer achter schuil. Een onmogelijke liefde die door het ontzettend goede camerawerk perfect wordt weergegeven. De acteerprestaties zijn natuurlijk ook goed, de emoties zijn vaak op de gezichten af te lezen. Hun partners kregen we nooit echt te zien, maar dat deerde niet. Dit verhoogde het intieme, het sensuele alleen maar, veel werd overgelaten aan suggestie. De onbereikbaarheid spat echt van de film af.

Tot zover de hele goede punten. Er is namelijk één klein minpuntje. Naar het einde toe gebeuren er te grote tijds/plaatssprongen en zo werd ik wat uit de film gehaald. De betoverende scenes waren er niet meer, of misschien beter gezegd: ik had dat gevoel niet meer.

Niettegenstaande was ik geweldig onder de indruk van deze film. Ga hem zeker nog eens een kijkbeurt gunnen, waardoor de maximumscore niet veraf lijkt.

4.5*

Geweldige kruising tussen Shinkai's briljante visuals en een beetje - maar zeker niet teveel - Ghibli-magie. Daar waar bij een Mind Game of Paprika de verwondering na een tijdje oversloeg in verveling, vindt Shinkai hier de ideale balans tussen avontuur en fantasierijke vondsten. Hierdoor was het gedurende de volledige speelduur genieten van het vlotte verhaaltje ondersteund door de visuele pracht en praal. De soundtrack is helaas van minder niveau en ook iets te vaak aanwezig maar dit kon de pret zeker niet bederven. Al kost het de film voorlopig wel een halve ster waardoor Byôsoku vooralsnog m'n favoriet blijft.

Opvallende comeback inderdaad.

Vond de film sterk beginnen met een mooie en speelse eerste 40 minuten. Visueel zag het er goed uit en ook de dialogen en onderhuidse humor wisten me zeker te pakken. Daarna, als het sterven daadwerkelijk begint, werd het helaas heel wat minder. Enkele zeer mooie scènes nog, met name het dansje gehuld in een prachtig lichtspel, verdient zeker een vermelding. Jammer genoeg wordt de film veel te repetitief en kunnen noch de visuals, noch de grapjes dit lange middenstuk redden van het predikaat 'middelmaat'.

De eindscene was er gelukkig weer spot on waardoor ik de film in ieder geval met een fijn gevoel achterliet. Daar zag je opnieuw de hand van een groot regisseur. Net als in de soundtrack trouwens die door zijn atypische timing zorgde voor een bevreemdend effect. Interessante elementen dus maar toch de minste Ishii die ik tot nu toe gezien heb. Een dik kwartier uit het saaie middenstuk had de film wellicht goed gedaan.

Vandaag deze dan toch nog gaan bekijken. De laatste dag dat Inland Empire hier in Leuven te zien was. Mijn vriendin en ik waren trouwens de enige in heel de zaal, maar dat was zeker niet erg, zo konden we al niet onnodig gestoord worden.

Ben best wel een Lynch-fan en keek er naar uit eens eentje op groot scherm te zien. De verwachtingen waren dus redelijk hoog, al werden ze wel wat ingeperkt door toch ook een aantal negatieve commentaren. Nog ingewikkelder dan Mulholland Drive en Lost Highway? Ja, dat zeker.

Deze film is niet te begrijpen, denk ik. Terwijl je in bovengenoemde films de grote lijnen krijgt en zelf de rest moet invullen, lijken hier zelfs die niet te bestaan. Na een half uur (dat nog vrij goed te volgen was) liet ik 'het verhaal' dan ook een beetje los. Natuurlijk is dit niet negatief, Lynch films draaien niet om 'verhaal', maar om sfeer, geweldige scenes, heerlijke soundtrack, vreemde personages,... En dat is zonder enige twijfel aanwezig.

Inland Empire is Lynch' absolute Meesterwerk. Alles wat ik zo goed vond bij zijn vorige films, komt hier op een overweldigende manier naar voren. Vanaf de eerste scene zit je meteen in de film en 3 uur later ontwaak je uit deze nachtmerrie. Want dat is Inland Empire toch zeker. Een vrij ontoegankelijke film (kan er wel inkomen dat mensen dit totaal niets vinden) met zeer weinig relativering. Je krijgt geen rust. De ene geweldige scene na de andere, af en toe onderbroken door wat dialogen, maar deze waren zeker niet saai. En haalden ook het tempo niet uit de film. Vond deze, vaak vreemde, dialogen juist verrijkent voor de sfeer die Lynch creeërt.

Lynch stelt dus zeker niet teleur. Vind Inland Empire zelfs zijn beste werk, eentje die ik zeker nog vaker wil zien. Door het ontbreken van een duidelijk plot is dit zeker mogelijk. Misschien dat ik dan wat meer uit het verhaal kan halen als nu, maar dat is eigenlijk niet eens belangrijk. Een surrealistische nachtmerrie die beloond wordt met 4.5*. Al lijkt de hoogste score bij herziening onvermijdelijk.

Magistrale film!

Mijn eerste film van Tetsuya Nakashima werd meteen een onwaarschijnlijke voltreffer. Kohuhaku is één van de weinige films die me echt op alle vlakken wist te raken. De film verveelt geen seconde en neemt je - van de weergaloze openingsscène tot aan de zeer indrukwekkende climax - mee op een filmische tour de force die zijn gelijke niet kent. Prachtige beelden worden nog eens versterkt door een aantal cinematografische trucjes en dompelen je onder in een aangename roes. De zeer aanwezige muziek, die zorgt voor een sfeervolle begeleiding, is bijzonder functioneel en versterkt de toestand van trance waarin je verkeert.

Langzaam maar zeker krijgt het verhaal vorm en komt er een ontzettend grimmig en zwaar tafereel aan de oppervlakte. De structuur van de film is briljant en de verschillende perspectieven stuwen de emotionele kracht nog oneindig veel hoger. Ook de acteerprestaties van de kinderen zijn sterk, wat zeker nodig was gezien de toon van de film. Als je denkt dat het niet meer beter kan, volgt er nog een overrompelende climax met dronende Boris-riffs op de achtergrond. Zelden zoveel kippenvel gehad tijdens het kijken van een film. Het einde was misschien het enige imperfecte element uit de gehele film maar daar zat ik dan, starend naar de eindcredits en bewoog ik voor de eerste keer na anderhalf uur. 5* en in mijn top-10.

Zintuiglijke zeereis.

Leviathan houdt het midden tussen observationele docu en experimentele film. Wat dat eerste betreft doet het wat denken aan Unser Täglich Brot met het grote verschil dat Leviathan veel experimenteler is. Door geniale camerastandpunten, ook vaak shaky en op de huid, worden de taferelen op en rond de boot geregistreerd. De geluidsband bestaat louter uit klanken van natuur en techniek maar is bijzonder effectief in het creëren van een nare en haast onaardse sfeer. Dialogen zijn afwezig, net als een overkoepelende verhaallijn.

Deze perfecte symbiose tussen beeld en geluid, gefaciliteerd door feilloze editing, zorgt ervoor dat Leviathan haar thematiek echt bijna letterlijk op de kijker overdraagt. Vaak zorgen het geniale lichtspel, het gedesatureerde kleurenpalet en het weergaloze camerawerk ervoor dat de film haast abstract wordt en het gissen is naar wat er nu net getoond wordt. Wat dat laatste betreft doet het wat denken aan de cinema van Grandrieux, vooral Un Lac. dat ook vaak uitmondt in een abstracte maar fascinerende ervaring. De film is verder ook vaak traag en herhalend waardoor er voldoende ruimte is voor contemplatie.

Het laatste luik, als de camera zich overgeeft aan de woeste zee, mondt uit in een prachtige climax en is absoluut uitmuntend. Verplicht bioscoopvoer dus, al zal die mogelijkheid zich niet meer gemakkelijk aandienen. Gevoelscinema op z'n best.

Zonde dat deze film zo onbekend en weinig gezien is (alleen op MM?).

Marketa Lazarova is visueel absoluut één van de sterkste films die ik ooit gezien heb. Voeg daar een lichtelijk briljante soundtrack bij en het kan nauwelijks nog stuk. Je moet wel tegen heel wat ge-'aaah' kunnen, maar mij stoorde het nauwelijks en vond het enorm sfeervol. Het zorgde ervoor dat de film zeer spiritueel aanvoelde en vergrootte de onderdompeling. Ondanks het wat warrige (zeker in het begin) verhaal, is het uiteindelijk nog redelijk rechtlijnig. De toevoeging van hier en daar wat abstractere beeldtaal zorgde voor een verhoging van de intensiteit. Ik vond het misschien iets te framentarisch, maar als je weet dat het volgende stuk weer even mooi gaat zijn dan het vorige, is dat nauwelijks een minpunt te noemen.

Zeer bijzondere belevenis in ieder geval en een aanrader voor liefhebbers van bovengenoemde regisseurs en films. Ook het gebruik van dieren als symbolische? toevoegingen, deden me meermaals aan Tarkovsky denken. (Paard, honden). Ondanks dat ik het nog niet helemaal kon vatten en door de visuele pracht wat teveel was afgeleid van de dialogen, is dit waarschijnlijk de film die mij het meest overdonderde bij een eerste viewing, na Stalker, Satantango en Mat i Syn. Groots, licht spiritueel en contemplatief Meesterwerk. 5*

Fenomenale cinema. Woorden schieten te kort om deze ervaring te beschrijven. Zelden meer overweldigd geweest na het kijken van een film en kan dan ook geen zinnig woord uitbrengen. Deze moet je voelen, je compleet laten meedrijven door de meditatieve beeldenpracht. Pure emotie via beeld en geluid.

Een Magistraal Kunstwerk.

5*

Een onverwacht meesterwerkje. Deze Koreaanse film lag al een tijdje klaar maar ik had er geen grootse verwachtingen van, al kon het wel eens een fijn filmpje zijn. Onterecht zo bleek want Oishii Man weet echt op alle vlakken te overtuigen.

Van de dromerige opening tot aan het abrupte einde wordt een mooi verhaal uit de doeken gedaan. Een simpel ogend plot blijkt bijzonder effectief en ontroerend en - zoals wel vaker het geval is - is de uitwerking alles bepalend. Hier zijn vorm en inhoud echter onlosmakelijk verbonden. De taalbarrière creëert de ideale context voor een zwijgzame en rustgevende film en de afwisselend donkere en lichte scènes versterken de gemoedstoestand van de personages. De beelden zijn bloedmooi met perfecte kadreringen en bijzondere belichting (waarbij vaak enkel de essentiële delen worden opgelicht in de donkere scènes). De prachtige muziek - hoewel soms niet zo subtiel - maakt de ervaring compleet.

Oishii Man weet de kijker te beroeren met een perfecte symbiose van beeld, geluid én verhaal en behoort daardoor tot het selecte groepje van films die voor mij nauwelijks iets fout doen. Uiteindelijk is het zelfs redelijk sentimenteel maar nergens weet dit de film onderuit te halen. Bovendien wordt dit ook weer gerechtvaardigd door de dromerige sfeer en context en blijft het het bijzonder oprecht. Uitermate boeiende film met zowel ontroerende als grappige momenten en een geweldige, uitgekiende cinematografie. Daar kan ik wel 4.5* aan kwijt.

Refn's nieuwste maakte de torenhoge verwachtingen gelukkig helemaal waar. Only God Forgives toont meteen ook aan dat Refn zeker niet van plan was om een makkelijke nieuwe hit te scoren door verder te bouwen op het succes van Drive. Deze prent heeft weer veel meer weg van het trage en meditatieve Valhalla Rising. Met name het uitdrukkelijke kleurenspel en de onderhuidse spanning van die film zijn mooi geïntegreerd in de harde en meedogenloze onderwereld van Bangkok. Bij wijlen spatten de contrastrijke kleuren bijna letterlijk van het scherm en het neon-randje doet vaak denken aan de visuele krachtpatserij van Noé.

Voor een diepgaand en uitgewerkt verhaal moet je duidelijk niet bij deze film zijn. Het wraakverhaaltje is een leuke kapstok en biedt verder genoeg ruimte om te zoeken naar verborgen symboliek, maar het is niet daar dat de film zijn kracht uit haalt. Nee, Refn maakt het de kijker allesbehalve gemakkelijk. Waar je in Drive nog een duidelijke houvast kreeg door het liefdesverhaaltje en begrijpbare motieven van enkele personages, is meeleven met deze gitzwarte karakters heel wat moeilijker. En toch slaagt de film erin te emotioneren, al was het alleen al maar door de onderhuidse spanning in geniaal opgebouwde scènes die je volledig in de film zuigen. De integratie van beeld en geluid is ook hier weer perfect, net als in Drive, ondanks dat de gecreëerde sfeer uiteindelijk totaal anders is.

Refn toont met Only God Forgives aan een echte auteur te zijn. Niet bezig met de wil van de massa weigert hij elke toegeving in de richting van meer kijkcomfort. Het zou me niets verbazen moesten velen het al voor bekeken houden na het in Lynchiaanse-vaagheid gehulde eerste half uur. Voor de doorbijters wacht in ieder geval een heel bijzondere film. Want Only God Forgives is hoe dan ook een audiovisuele tour de force, vaak erg bruut en hard, en voorlopig het chef d'oeuvre van één van de beste regisseurs uit de hedendaagse filmwereld.

Een unieke, hypnotiserende film begeleidt door angstaanjagend goede muziek. Pi is eigenlijk één grote tripfilm. Geen drugstrip, maar een reis door het hoofd van een man met een passie. Een onwaarschijnlijke passie die hij zo ver doordrijft dat het hem letterlijk teveel wordt.

Enorm sterk geacteerd, geniale cameravoering, goede editing, visueel zeer sterk (prachtige zwart/wit shots),... Niets dan goede punten.

Deze film moet je ondergaan. Je laten meevoeren door de beelden zodat je kan voelen wat hij meemaakt. Ik vond deze net iets beter dan RfaD, maar dat is louter gevoelsmatig. Een erg indrukwekkende film die alleen bekroond kan worden met het maximum aantal sterren. En een plaats in mijn top-10.

5*

Lijkt wel te kloppen inderdaad. Ben gisteren namiddag geweest in een vrij lege zaal. Een groep aanwezige tieners hadden duidelijk een ander soort film verwacht. Eentje liet het duidelijk merken door na afloop meteen te stellen dat het de slechtste film was die hij de laatste jaren gezien had. De rest beaamde zonder verpinken. Gelukkig waren ze tijdens de film redelijk stil, op wat gekraak van chips en popcorn na.

Spring Breakers is dan ook een mood-film die niet draait rond een mooi afgelijnd, coherent en logisch verhaal maar puur via beeld en geluid de kijker tracht te overrompelen. Blijkt maar weer eens dat de massa daar bijzonder veel problemen mee heeft. Gok dan ook dat de film binnen enkele maanden een pak lager zal staan qua quotering.

Zelf vond ik Spring Breakers - naar verwachting - een meesterwerkje. Audiovisueel natuurlijk absoluut geweldig. De hand van Debie is duidelijk aanwezig en de geslaagde symbiose met de muziek deed me meermaals denken aan Drive (waarschijnlijk ook niet toevallig gezien de aanwezigheid van Martinez). Het verhaal zelf is een leuke kapstok, maar de film blinkt vooral uit in het creëren van hypnotiserende scènes die op zich reeds heel indrukwekkend zijn. Ook de vaak aanwezige onderhuidse spanning vond ik erg veel toevoegen.

Zeker een ideale film om meermaals te herzien ook. Een typisch kenmerk voor films die meer draaien om sfeer dan om een leuk verhaaltje. Cinema zoals ik het graag zie, deze Spring Breakers. Na meer dan een jaar deel ik dan ook met plezier nog eens een 4.5* uit.

Cronenberg's debuutfilm laat zich het best omschrijven als een psychologisch experiment dat door sfeervolle zwart/wit beelden, ijzingwekkende stiltes en een monotone, zakelijke voice-over de kijker in een roes probeert te krijgen. Er zaten inderdaad enkele bijzonder goede scenes in, al was ik niet altijd even overrompeld door het visuele aspect. De soundtrack kon mij zeker bekoren; de stiltes die onderbroken werden door de wetenschappelijke praat van de voice-over, tillen de sfeer naar een hoger niveau. Het feit dat ik vooral in het begin moeilijk in de film kwam en dat ik er inhoudelijk niet zoveel kon uithalen, zorgt er helaas voor dat een echt hoog cijfer uitblijft. 3*

Wie houdt van een serieuze brok symboliek/fantasy gegoten in een indrukwekkend audiovisueel schouwspel is hier aan het juiste adres. Wie daarentegen steeds een logisch en realistisch plot verwacht, kijkt maar best snel ergens anders.

Q (zo wordt blijkbaar naar de regisseur verwezen op andere plaatsen) begrijpt het belang van visuele beeldtaal en goochelt met sfeervol zwart/wit, felle kleuren, schokkende beelden, splitscreens op alle mogelijke manieren, overlays, ondertitels die op het scherm gegooid worden op alle mogelijke plaatsen en feilloze editing met veel gevoel voor het ritme van de film. Voor sommigen zal het wellicht wat teveel van het goede zijn, zelf vond ik de balans nooit verloren gaan en de visuele kant perfect passen bij de inhoud van de film. Achteraf zag ik dat Manuel Dacosse (o.a. Amer, Alleluia, etc.) de cinematografie verzorgde, wat alvast een deel van de visuele strakheid kan verklaren.

Ook de soundband van Tasher Desh is erg bijzonder. Van onder de huid kruipende ambient over pompende beats naar Bollywoodiaanse musical songs (al heb ik nog nooit een Bollywood film gezien dus dat laatste is een beetje giswerk). Het ging er bij ondergetekende in als zoete koek. Zelfs de musicals vond ik passen bij de algehele gekheid van de film en daardoor zeker niet sfeerverlagend.

Tasher Desh is inderdaad een film die verder gaat waar veel films zouden stoppen en kan daardoor zeker een zware zit worden. Op het moment dat de "kaartenpopulatie" hun intrede doet in de film wordt het nog een pak drukker waarbij hun ideologie er als het ware letterlijk bij de kijker wordt in gedreund. De WTF-blik van mijn vriendin die net toen toevallig passeerde, sprak in ieder geval boekdelen...

Het verhaal (blijkbaar gebaseerd op een kortverhaal van Rabindranath Tagore) is in zijn geheel makkelijk te volgen maar het duurt even vooraleer je door hebt waar de film eigenlijk heen gaat. Denk verder zeker niet dat ik al de dubbele bodems heb meegekregen maar dat lijkt me niet noodzakelijk om hiervan te kunnen genieten.

Integendeel. Grote verrassing, deze Tasher Desh, en wat mij betreft de beste film die ik tot nu toe zag op Netflix (wel nog maar kort lid). Erg leuk, atypisch filmpje dat ik met weinig ander materiaal kan vergelijken.

9 jaar geleden voor het eerst gezien en vond het eens tijd worden voor een herziening (een up-to-date toplijst is de achterliggende gedachte). Toen ik nog maar pas kwam kijken in de filmwereld beviel Tetsuo me niet helemaal. Een intrigerend begin met een amateuristisch ogend en volledig over-the-top tweede deel... Dit vatte aardig mijn herinnering samen.

Ik moet zeggen dat deze gedachte zeker niet volledig foutief bleek te zijn. Ook nu vond ik het eerste deel het best en begonnen de laatste 10 minuten toch enigszins te slepen. De film pakte me nu echter als geheel veel meer. Tetsuo is een zeer indrukwekkende ervaring die je vanaf het begin in z'n greep houdt en je uiteindelijk volledig murw slaat met een pompende soundtrack, contrastrijke zwart-wit beelden, sterk camerawerk, effectief ingezette stopmotion en hypermontage. In al zijn getoonde lelijkheid is Tetsuo esthetisch top-notch. Van een amateuristische look (met name de SFX) had ik deze keer nauwelijks last, op het zeer lelijk gebruikte schuim na dan.

Tsukamoto martelt met deze Tetsuo al je zintuigen waardoor het haast letterlijk een fysieke ervaring wordt. Een film die me deze keer - op de iets te lang uitgerekte transformatie op het einde na - volledig wist te overrompelen. Smerig, bij wijlen angstaanjagend maar bovenal esthetisch bijzonder interessant.

Zo, al lange tijd deze film op de stapel liggen maar was er toch wat behoudend voor. De trailer een hele tijd terug al eens gezien en dit doorgetrokken naar een klein uurtje kon toch wel eens vervallen in een saaie boel.

Wel, gelukkig bleek dat helemaal niet het geval te zijn. Umfeld is een supersonische aanval op ogen en oren en is waarschijnlijk de puurste audiovisuele trip die ik ooit heb mogen aanschouwen. De abstracte visuals konden mij in zowat elk segment bekoren en in combinatie met de elektronische geluidsgolven leverde dit een overweldigende ervaring op. Het is echter geen perfecte film; daarvoor ontbrak er namelijk een coherent geheel waarin de combi meer doet dan enkel het creëren van betekenisloze abstractie. Het is dan ook vooral wachten op iemand die het aandurft deze vernieuwende vorm te integreren binnen de conventionele cinema. In dit geval zit er zeker een 5* in, nu blijft Umfeld steken op een dikverdiende 4.5*.

Mooi gezegd, maxcom! Ook hier wist te film mij volledig te overdonderen. Door de perfecte combo tussen de nihilistische/religieuze thematiek en de verbluffende beelden en ditto soundtrack verkeerde ik volledig in staat van trance.

Antwoorden geeft de film je niet en voor actie kijk je best elders maar het perfecte trage tempo zorgde alleen maar voor een facilitatie van de "roes"staat waarin ik verkeerde. Mij deed de film zowel qua thematiek, als uitwerking (structuur/stilistisch) meermaals denken aan Von Trier's Antichrist. Met dat verschil dat deze film bij mij beter werkte.

Totaal onverwacht meesterwerk na het leuke tussendoortje dat Bronson was. Valhalla Rising is een sfeerfilm bij uitstek en eentje waar door het functioneel aanwenden van audiovisuele middelen de thematiek letterlijk op de kijker wordt overgedragen. En hierdoor dagen nadien nog verder weet na te zinderen... 4,5*