Oishii Man (2008)

Prachtfilm.

Bij vlagen dromerig met minimale muziek, tegen het surrealistische aan. De gebrekkige manier van communiceren tussen de Koreaanse zanger en zijn Japanse gastvrouw is ook heerlijk om te aanschouwen. Dit is sowieso iets wat mij altijd wel weet te interesseren. Onder andere hierdoor levert de film genoeg prettige glimlach momenten op.

Het enige minuscule minpuntje is een enkele 'vreemde' scène overgang in het begin.

Oishii. 4,5*

Oishii Man. Hyeon Seok. Een verloren ziel op een vliegveld van een land waar hij de taal niet van spreekt.

Oishii Man is wat je noemt een mooie film. Mooie plaatjes, mooie muziek, mooie karakters en mooie conversaties. Een lekkere Koreaans-Japanse mix. Net als Goldenskull ligt het thema van een hoofdpersoon in een anders-sprekend land mij goed. Te denken valt aan het Thais/Japanse Last Life In The Universe of het Chinees/Japanse The Longest Night in Shanghai. En iets dichter bij huis Once en Nothing Personal. Een taalbarrière brengt conversaties en relaties terug tot de basis. Dit schept een band en levert mooie scènes op. Ongecompliceerd. Het mooie is dat men vaak emotionele steun bij elkaar weet te vinden, welke niet per se uitgesproken hoeft te worden.

Zo ook hier. Twee jongeren die zich beide wat verloren voelen in hun huidige bestaan en weinig van de toekomst verwachten vinden steun aan elkaar, zonder dat hun problemen diepgaand besproken worden. Samen vinden ze nieuwe hoop en komen hun verloren passies weer tot leven. Zo zie ik ze graag.

Een onverwacht meesterwerkje. Deze Koreaanse film lag al een tijdje klaar maar ik had er geen grootse verwachtingen van, al kon het wel eens een fijn filmpje zijn. Onterecht zo bleek want Oishii Man weet echt op alle vlakken te overtuigen.

Van de dromerige opening tot aan het abrupte einde wordt een mooi verhaal uit de doeken gedaan. Een simpel ogend plot blijkt bijzonder effectief en ontroerend en - zoals wel vaker het geval is - is de uitwerking alles bepalend. Hier zijn vorm en inhoud echter onlosmakelijk verbonden. De taalbarrière creëert de ideale context voor een zwijgzame en rustgevende film en de afwisselend donkere en lichte scènes versterken de gemoedstoestand van de personages. De beelden zijn bloedmooi met perfecte kadreringen en bijzondere belichting (waarbij vaak enkel de essentiële delen worden opgelicht in de donkere scènes). De prachtige muziek - hoewel soms niet zo subtiel - maakt de ervaring compleet.

Oishii Man weet de kijker te beroeren met een perfecte symbiose van beeld, geluid én verhaal en behoort daardoor tot het selecte groepje van films die voor mij nauwelijks iets fout doen. Uiteindelijk is het zelfs redelijk sentimenteel maar nergens weet dit de film onderuit te halen. Bovendien wordt dit ook weer gerechtvaardigd door de dromerige sfeer en context en blijft het het bijzonder oprecht. Uitermate boeiende film met zowel ontroerende als grappige momenten en een geweldige, uitgekiende cinematografie. Daar kan ik wel 4.5* aan kwijt.

Ondanks dat ik van Korea, Japan, Sneeuw, Sake, Somaek en reizen hou vond ik deze films nergens echt goed. Eerder saai.