Meningen

Een prachtig portret van een getroebleerde ziel. De film bouwt rustig op, maar na de eerste twintig minuten en de eerste confrontatie tussen Keaton en Norton begint de vaart goed in de film te komen. Als een lange dans verweeft Birdman realiteit, hersenspinsels en metafictie, om uiteindelijk bij een prachtige zelfreflectie uit te komen.

De film wordt gekenmerkt door de haast volledig vloeiende overgang van scene naar scene, waarbij ik met name de scene kon waarderen waarin Keaton's personage de jazz drummer (die de hele soundtrack inspeelt) op straat een paar centen geeft waar de muzikant als straatmuzikant blijkt te spelen (en zo nog een paar kleine verrassingen in verschillende shots). De film balanceert perfect consequent op het randje tussen drama en (zwarte) komedie. Niets meer dan lof voor deze acteurs en hoe zij zich staande houden in deze prent vol met lange one-shots takes.

Omdat ik een liefhebber van het boek ben, was ik enigszins huiverig voor deze verfilming. Voor mij zou de film vallen of staan bij het juist plaatsen van de verteller, toch zeker wel de origineelste troef van dit WO2 drama.

De accenten vereisten enige gewenning, maar ik stoorde me niet aan de mengeling tussen Duits en Engels. Zo is het vaak in WO2 narratieven van Engelstalige schrijvers en ik waardeer in dit verhaal juist de keuze om Duitsers eens een keer niet per definitie af te schilderen als enkel en alleen sadisten.

Daar staat de film dan ook, bij de mooie band die de karakters lijken te hebben. En wanneer de dood dan ook nog eens fatsoenlijk (voor zover die in een verfilming kan gebruikt worden zonder een overkill aan voice-over) gebruikt wordt, blijf ik met een dik tevreden gevoel achter.
Pluspuntje trouwens voor die scène dat hij door de stad loopt voordat de bommen vallen en de bijbehorende vertelling. Erg mooi toch.

Voor een film die kritisch lijkt te willen zijn, laat werkelijk niemand in de hele film ook maar enige vorm van kritiek horen. Toch vreemd dat iemand een volledige ruimte toespreekt over het inleveren van vrije wil en iedereen lekker dom applaudisseert. En dan die scène met die twee die de hoofdrolspeelster dwingen om *ahum* vrijwillig social media bij te houden. En zij maar lam reageren... op, nou ja, zo ongeveer alles wat in de pijnlijk lange speelduur voorbij komt.
Ik ben geen fan van de overacterende hoofdrolspeelster. Ze lijkt nog steeds een kind met haar eerste acteerklus, heeft weinig nuance in zich, maar dat Amerikaanse accent was goed te pruimen. maar dat script...is de doelgroep tieners of zo, want dit heeft de diepgang van een gemiddelde tienerreeks van tegenwoordig. Zwaar ondermaats. Dat licht hadden ze beter eerder in de film uit kunnen doen.

Ik ben het grotendeels hiermee eens... Aan de lagere score (voor een Burton film naar mijn inziens in ieder geval) ging ik er met lage verwachtingen in. Gelukkig viel de film me volledig mee. Depp vind ik met dit typetje voor de verandering een keer weer leuk (al die Jack Sparrow wannabe's ben ik inmiddels wel redelijk beu, persoonlijk). Hier is het nèt iets anders. Dat stijf-galante vond ik wel komisch merendeel van de tijd. En natuurlijk alle knipogen naar de oude vampierfilms, zoals hoe hij op de kop probeert te slapen in zijn bed terwijl het aftandse vrouwtje het bed aan het opmaken is onder hem. Of hoe hij zichzelf in een oude verhuisdoos propt omdat er geen grafkist beschikbaar is haha.

Alleen dan inderdaad de twee deus ex machina plotelementen helemaal op het einde... mijn bek viel er van open. De showdown begint en opeens is dochterlief een weerwolf en ohja.. dat spook van mama, die vecht ook even mee. Ja, daaaag... Of doe er wat mee eerder in het verhaal, of gewoon helemaal niet. En het vermelden van het feit dat dat jochie met de geest van zijn moeder praat is niet voldoende voor mij om die 'twist' opeens te kunnen accepteren.

Erg jammer, want het haalde de film behoorlijk naar beneden tegen het einde van de film aan. Ik kon de premise van het verhaal verder, en de typetjes nog best goed waarderen. Zelfs Helena Bonham Carter had een leuk typetje voor de verandering (Ik heb een beetje hetzelfde probleem met haar gekregen dat ik met Depp de laatste jaren had.. een teveel aan typecasting.)

Ohja, en dat "Oh, ze leeft nog als een vampier onderwater" eindshot had wel achterwege gelaten mogen. Beetje cliché...

Het zal allemaal vast en zeker in lijn liggen met de televisie serie waar de film schijnbaar op gebaseerd is.. maar ik ken die niet en als op zichzelf staande film vind ik het bovenstaande omtrend het laatste gedeelte van de film erg spijtig toch wel...

Ik ben blij met dit soort diepzinnige reacties die je overal geeft. Misschien iets inhoudelijks melden ipv overal hetzelfde posten?

Anyway, veel clichés in dit nieuwste "The one" eenling redt samenleving type jeugdfilm. Jammer, ik kon de hoofdrolspeelster goed pruimen in het verdienstelijke The Fault in our Stars, maar hier kijkt ze ieder shot alsof ze naar de tandarts moet.. Maar misschien komt dat omdat ze voor zestien jaar moet doorgaan en dat nergens geloofwaardig overkomt. het einde waarbij Winslet wordt neergeslagen en ze natuurlijk dr handlangers op de monitors zagen komen was echt een te makkelijk "op naar deel twee" moment om de bad guy erin te houden. overigens welke groep mensen accepteert het om zich "zelfverloochenen" te noemen alsof dat iets goeds zou zijn?

Pff er zijn grenzen aan het motto "suspension of disbelief"

Spoilers..

Overigens een aardige film met een goed uitgangspunt. Helaas lagen de rollen te dik er bovenop dat die stille met de bril waarschijnlijk de baas van het bedrijf zou zijn had ik als twist verwacht beetje a la saw waarbij de dader de hele tijd aanwezig was en werd het niet echt spannend ergens. Het einde raakte daarom ook niet echt. De groepsdynamiek was fascinerender uiteindelijk dan de twist waar het om te doen viel.
Enkel de scène met het dreigen om met een stuk papier in iemands oog te snijden leverde kort een onheilspellend gevoel op.

Ik heb me, ondanks mijn enigszins skeptische houding vooraf, erg goed vermaakt bij deze remake. Pakweg vanaf de openingstitels met de heftige cover van Led Zeppelin's "Immigrant Song" zat ik gekluisterd voor het scherm, ondanks dat ik het plot al kende.
Wat ik echter als enige echte minpuntjes vond, vergeleken met de Zweedse film (ik heb de boeken in de kast staan maar ben nog niet aan lezen toegekomen) waren dat je niet, zoals in de Zweedse versie, de brandstichting van Lisbeth's vader in beeld te zien krijgt, wat ik toch wel een meerwaarde vond hebben in het origineel. En wat ik, wat betreft het karakter van Lisbeth, in deze film vond tegenvallen was dat op het einde, tijdens de achtervolging, Lisbeth in deze film niet voor de keuze komt te staan of ze Martin, de sadist, de vrouwenhater, de moordenaar, moet redden uit de verongelukte auto, of dat ze hem in vlammen laat opgaan. In deze remake kiest men voor het enigszins cliche truckje door de auto te laten ontploffen wanneer mevrouw er op af loopt.
Toen dat gebeurde moest ik toch ff zuchten, want voor de rest bleef de film lekker grauw en was het niet de Hollywood rollercoaster waar ik voor vreesde.

Hmm, ik kan me geen scène in een achtbaan herinneren ...? (Die hoes hierboven)

Begin vond ik wat too much met dat pissende hert, maar gaanderweg toch een paar keer in een scheur gelegen. Jammer dat er inderdaad een duidelijk verhaal niet echt in zit, zoals bij deel 1 wel was. Ik merkte dat ik moeite had om tegen vrienden het uitgangspunt samen te vatten.

Zeker niet slecht, leuk vermaak voor een vrijdagavond, maar staat duidelijk in de schaduw van deel 1.

Een Noorse Jort Kelder lookalike die hard aan de bak moet komen om zijn leven weer op te pakken. Ja, ik mocht dit wel, zeker een grote verrassing toen ik deze onlangs in de Lux zag te Nijmegen.

Waar ik in eerste instantie een iets meer kunstige variant van The Thomas Crown Affair verwachtte (mij was alleen de locatie en het kunstendief aspect vermeld vooraf), vond ik deze film een goede mengeling van een geweldige anti-held in de vorm van de arrogante Roger, mooie beelden van even zo mooie landschappen en geweldige scenes zoals inderdaad de momenten voor, tijdens en na de aanrijding door Clas's truck. Vernuftig, en zeker niet, zoals sommigen hier aan geven, onrealistisch hoe Roger zich hieruit weet te redden.. Hij geeft zelf notabene in een daaropvolgende scene letterlijk aan dat het hem maar een beperkte, tijdelijke, bewegingsruimte geeft door zich aan te passen aan de karakteristieke uiterlijke eigenschappen van de dode agent, aangezien ze snel genoeg er achter zouden komen dat hij juist degene was die ontbrak op die crime scene .

Meest memorabele moment: de scene waarbij Roger worstelt met de bloeddorstige hond van Clas, en de daaropvolgende ontsnappingsscene die vol met gitzwarte humor zat door het vastgespietste lijk van de hond dat voorop blijft bungelen.

Ook de ontknoping vond ik zeker gepast. Een oplossing voor het terugkrijgen van Roger's leven was goed doordacht met vele elementen van eerder uit de film, zonder dat deze puzzelstukjes overduidelijk waren; men wist te voorkomen dat het gevoel heerste dat de film hier naar toe bewoog.

Ik lees hierboven van alles over hoe deze film een propaganda werk voor het Amerikaanse leger zou moeten zijn? Dan vraag ik me toch af of deze mensen naar dezelfde film hebben gekeken als ik? Ik ergerde me voornamelijk in de eerste helft van de film aan het vloekende, macho gedrag van de Amerikaanse heren in de strijd... Uitzondering hier was Eldridge, maar ik kreeg het idee dat de regisseuse en de schrijver niet echt erover uit waren of ze zijn semi-shellshock staat nou wel of niet de focus van de film wilden maken, waardoor het verhaallijntje het nèt niet werd...

Ik vond de scene met de body bomb van Beckham juist aangeven hoe ziekelijk oorlog kan zijn... Nee, alles behalve roepende dat de Amerikanen helden zijn, maar als we het hebben over een groep militairen die op realistische wijze worden neergezet terwijl het hun taak is om bommen te ontmantelen, dan lijkt het me vrij onmogelijk om er sympathie voor de makers van die bommen in te verwerken als filmmaker.
Mooie finishing touch op dat gebied vond ik hoe er opeens een surrogaat Beckham op Sgt. James af kwam lopen tegen het einde van de film, alsof hij toch duidelijk wat stof had doen opwaaien met zijn tocht door de stad.

Het einde moest ik even op me in laten werken, ik vond het niet zo krachtig als de rest van de film om heel eerlijk te zijn, de losse scenes schakelden naar mijn mening te abrupt over naar mate het einde van de film naderde. In de laatste scene van James en Sanborn samen kon ik me voor het eerst in Anthony Mackie's personage inleven. De overgang naar het dagelijkse leven na de oorlog viel me iets te droog. Evangeline Lilly had net als Ralph Fiennes en Guy Pearce maar een kleine bijrol, maar waar de heren allebei een ijzersterk personage neerzetten, was zij zo te vervangen door iedere andere actrice. Die vijftal regels dialoog die ze in de hele film had had ze vast helaas te danken aan haar "Lost" bekendheid en daarmee kreeg ze gegarandeerd haar naam op de hoes van de DVD.
Ik had persoonlijk niet het idee dat James terugkeert naar Irak omdat hij de oorlog verslavend vind, eerder dat hij simpelweg zoals Sanborn op het einde van de film zegt "ready is to die".

Voor mij 3,5* vanwege de erg goede vormgeving (ik vraag me dan toch altijd weer af hoe ze het voor elkaar krijgen dit ergens te kunnen filmen!), een aantal erg goede scenes en acteerwerk wat over het algemeen uitstekend was, ondanks dat ik de mentaliteit van de meeste heren niet kon waarderen (denk aan de scene waarin David Morse's personage suggereert dat ze de gewonde strijder geen hulp moeten bieden, maar ze hem ter plekke moeten executeren, wat vervolgens off-screen te horen is). En die soundtrack springt je inderdaad met een beetje home cinema set je echt om te horen!!

Ik weet nog goed dat ik dit in de bios zag. Ik was teleurgesteld in de wijze waarop Brown omging met het potentieel van de Goddelijke Komedie (ja, die heb ik in zijn geheel gelezen, en ja.. doe me dat maar niet na, geen aanrader. Lees dan liever "Paradise Lost" van John Milton).
Het einde van het boek vond ik daarentegen verrassend en gewaagd... Kun je mijn teleurstelling inbeelden toen ik deze verfilming zag en merkte dat ze in Hollywood niet de ballen hadden om de terrorist dik te laten slagen?
Hierdoor werd het in één klap een veel meer doorsnee film.

Ik had het idee alsof ik naar een oppervlakkige reconstructie van zaken aan het kijken was. Grimmige zaak, uiteraard, maar ik mis echt dat alles wat Lucia overkomt ook daadwerkelijk impact op haar leven heeft. Haar familie komt amper aan bod, het gevangeniswezen komt amper met enige diepgang aan bod en feiten volgen elkaar in te rappe successie op. (Had de film niet beter naar die meid van het OM vernoemd kunnen worden? Die heeft meer rol dan Lucia zelf...)

Gisteren deze film -voor mij de beste film ooit- voor het eerst op het grote scherm kunnen zien (in Maastricht houdt Lynch momenteel een grote expositie in het Bonnefanten Museum en als onderdeel hiervan wordt zijn volledige filmografie in Lumiere gedraaid tot en met eind april).

Laat ik het zo zeggen, de film wist me weer akelig in zijn greep te houden na afloop. Dit is zo'n film die steeds meer lijkt te rijpen naar mate het publiek zelf ouder wordt. Het mooie aan deze puzzel is dat Lynch hier alles in beeld brengt om de puzzelstukjes op de juiste plek te leggen, in plaats van alles "onafgerond" te laten, zoals in vele van zijn andere werken (en ook dat heeft zo zijn charme, laat ik dat voorop stellen).

Ik ken geen film die de diepte van het innerlijke wezen van het hoofdpersonage (de dromen, de angsten, de zelfverloochening en uiteindelijk het spijt) zo intiem en helder in beeld weet te brengen.

Diane die koffie zet gedurende het laatste deel van de film en Camilla hallucineert. Dat verdriet... zelden kwam dit zo bij mij binnen. Geef die vrouw een Oscar.

Mooi om een film te zien met een onbetrouwbare verteller. Immers, de weergave van de karakters in de film is gebaseerd op de levendige fantasie van deze oude dame. Je ziet de vrouw van Thomas nergens, alles wat wordt weergegeven is wat Maggie Smith *fantaseert*. En daar zat meteen mijn voornaamste probleem met de film. Ik vond haar totaal niet sympathiek. De film (haar perspectief) schildert de oom van het meisje als een botte lul af, terwijl juist zíj dramt en geen hint lijkt te snappen. Leuk vanuit een literair perspectief, deze film, maar onaangenaam als verhaal.

"Spijtig", dat woord somt de film goed op denk ik. Het is erg jammer dat dit niet eens in de buurt komt van de lugubere 'sprookjes' van Del Toro; Pan's Labyrinth en The Devil's Backbone waren mooie, beklemmende films met een diepzinnig uitgangspunt en zijn boeken uit The Strain reeks bewijzen ook maar weer eens dat Del Toro een erg goede verhaalverteller is. Vervolgens komt hij met Pacific Rim op de proppen: 2+ uur aan hersenloze Hollywood actie en het ene op het andere cliché dat daarmee gepaard gaat.

In eerste instantie waren het alleen de fantasievolle beelden van de autobot... eh Jaeger robots en de dino monsters die me, samen met de leuke soundtrack, toch nog aan de film wisten te kluisteren. Gaandeweg bedacht ik me echter dat als één grote satire op het hele MegaMonster filmtype Pacific Rim toch best wel weet te raken. Ik weet alleen niet of dat Del Toro's bedoeling wel was..

Helaas blijft het overmatig gebruik van situatie- en personageclichés toch een redelijke doorn in het oog zelfs als de film is afgelopen. Het is visueel aantrekkelijk, maar mist écht uitblinkende inhoud.
3*

Mooi design, flinterdun verhaal, te lange vechtscenes die elkaar te snel opvolgen, in tegenstelling tot wat ik veel lees vond Ik juist dat je voornamelijk veel klappen en trappen hoorde, maar je meestal héél weinig zag tijdens de vechtscenes, ik ieder geval leken alle personages wel van steen, zo robuust kwamen ze over tijdens de knokscenes. Doordat deze scènes zo een paar minuten voort konden borduren, dreef mijn aandacht op momenten onbewust weg. Het zal ongetwijfeld allemaal technisch een must zijn, vandaar ook het erg hoge gemiddelde op imdb, maar als ik martial arts in een film zie, kan het me alleen blijkbaar boeien met een goed verhaal erbij (Oldeuboi is bijv. één van mijn favoriete films).

Met zo'n gave setting had the Raid een goede troef, maar de uitwerking vond ik maar matig. De claustrofobie van klem zitten in zo'n flatgebouw was na de zoveelste afranseling niet meer een thema op de voorgrond, jammer genoeg.

De eerste film zorgde ervoor dat ik door de beklemmende sfeer, de gave soundtrack en de psychologie meteen de spellen ben gaan spelen , maar dit tweede deel schiet op veel vlakken te kort. Zo voelde het aan alsof alles aan de kijker uitgelegd moest worden, terwijl juist die mysterieuze onderlaag net hetgene is wat mij zo boeide aan Silent Hill. De manier waarop in een flashback Rose aan Harry vertelt dat ze Sharon terugstuurt was een voorbeeld van zowel vreselijke CGI als plichtmatig zo snel mogelijk de twee films aan elkaar koppelen. Hoe bedoel je. Sinds wanneer staat hun huis in Silent Hill? Die spiegel sloeg dus nergens op.

Wel leuk is te zien hoe de opening van de game Silent Hill 3 ook deze film opent. De gore is weer alom aanwezig maar mist de spanning die in het eerste deel zo prominent aanwezig was. Ook erg jammer hoe de scène met de nurses te veel op die in het eerste deel leek. Mooi gemaakt, maar niet origineel. Dat deed de vorige regisseur toch spannender omdat hij de tijd ervoor nam om zijn scènes in beeld te brengen.

Het hoge tempo van de film doet vermoeden dat de maker het belangrijker vond hoe hij de smerigheid van de creaturen die in Silent Hill leven zo grotesk mogelijk in beeld kon brengen. Daarbij is de psychologische diepgang die de serie typeert uit het oog verloor.

Heerlijke sfeer in deze film. Mooie beelden van vervallen steden en goede actie op de juiste momenten. Die scene waarbij de religieuze idioten een aantal vampieren uit een helikopter gooien temidden van een dansende en zingende meute was zeer origineel en kon me goed bekoren. Het enige nadeel vond ik dat de opperidioot van de religieuze sekte (die ik toevallig als acteur wel kan pruimen, zeker door zijn rol in de serie Fringe) natuurlijk weer een geëvolueerde vampier moest zijn op het einde van de film. Ze gaven het gelukkig wel een kleine verklaring, maar mij kon die niet echt bekoren. Wel ballen daarentegen om ook de zwangere meid het loodje te laten leggen. Het einde kon mij in tegenstelling tot anderen hier wel goed bekoren. Eerder in de film vertelt een winkelbediende de hoofdrolspelers dat ze niet naar New Eden kunnen gaan omdat daar een voedseltekort heerst en mensen over zijn gegaan op kanibalisme. Martin ziet het al raaskalerij, maar als kijker weet je niet in hoeverre dat er geen kern van waarheid in zou kunnen zitten. Je weet dus helemaal niet of dit een nieuw paradijs is.

Gelukkig leek de film niet op de trailer, dat was mijn eerste gedachte toen de aftiteling voorbij was.
De trailer maakte me nog niet eens lauwwarm... Het leek weer de zoveelste patriotische Amerikaanse oorlogsfilm (lees: tunnelvisie) WWII drama te worden. Toen de eerste helft opvallend "klein" bleef, merkte ik dat de twijfels langzaam wegtrokken. Ik vergeef het Jolie dat ze met bepaalde clichés blijft werken (zoals de overgang van een rennende jonge Louie, naar een rennende oudere louie. Dat hebben we nu ondertussen wel al gezien).

Het grootste lastige puntje blijft om een andere cultuur dan de Westerse weer te geven. De Japanners blijven een volk met andere normen en waarden, maar hoe zet je dit geloofwaardig neer in een Westerse film? Daar vond ik "To End All Wars" voor mijn gevoel een beter voorbeeld van. De ontberingen van Louie zijn heftig, maar ze veroorzaakten bij mij meer ophef omdat ik in de bioscoop tussen mijn vriendin en schoonmoeder inzat die me allebei van schrik soms lieten opspringen (vooral bij de Shark attack uiteraard haha .

Maar bij één ding van de Japanse "wereld" sloeg ze de spijker vol op de kop.
Het meest memorabele moment uit de hele film (naast de geweldige eerste helft op zee), was voor mij namelijk de sobere scene waarin de gevangenen door de vernietigde stad gedreven werden. In deze korte scene wist Jolie even zichzelf te onttrekken aan Hollywood leek het. Een korte, sterke statement dat de Amerikanen niet alleen maar bevrijdden, maar ook vernietigden. En dat deed mij weer nadenken over het feit dat in de ogen van die andere cultuur, wij westerlingen totaal niet de grote helden zijn die het grote doek ons vaak doen (proberen te) geloven. Sterker nog, Louie, onze "bombardier" is in feite zelf ook, door zijn bommen, een moordenaar en dan ga je vreemd genoeg de film aan beide kanten van het front begrijpen.