To End All Wars (2001)

Het was mij allemaal iets te onrealiatisch voor een waargebeurd verhaal. Dat van die jungleschool vond ik niet echt overtuigend en ook het gedrag van de soldaten vond ik maar vreemd, Carlyle en zijn volgers maken plannen voor een ontsnapping, maar ze wachten vervolgens wel een paar jaar om wat te ondernemen. Dit is nogal vreemd lijkt me dat je dan niet eerder wat probeert. Het acteerwerk was echter wel zeer goed, vooral van Carlyle en de beelden van de martelingen waren aangrijpend, maar het filosofische gedoe was niet echt aan mij besteed.

3*

Een zeer aangrijpende en goede film.
De gruwelen die ze doormaken in het jappenkamp gaat door merg en benen.
3,5*

Een goede film over de Japanse krijgsgevangenkampen.
De film lijkt erg op 'Bridge On The River Kwai', maar toch blijft het interessant om deze film te bekijken.
Hoofdrolspelers Robert Carlyle en Kiefer Sutherland zijn goed in hun rol, maar eigenlijk daarit het meer om de andere gevangenen, die stuk voor stuk voortreffelijk worden vertolkt.
Op het eind van de film komen de echte bewaker en zijn gevangene, nog eens samen op het kerkhof in Thailand. Wat toch bewijst dat deze film wel degelijk is gebaseerd op ware feiten.
Prima film in zijn genre.

Bridge On The River Kwai is toch wel beter. Niet dat ik wil zeggen dat deze slecht is hoor. Integendeel. Hij is goed gemaakt en door de verschillende acteurs erg goed geacteerd.

aangrijpend en goed gemaakte film over de jappenkamp.
goed geacteerd.

4,5 ster

Flauwe film.

Door de reacties hier boven had ik een bikkelhard, rauw in beeld gebracht oorlogsdrama verwacht. Niet dus. Vond het allemaal veel te geposeerd en propagandisch aan doen. Het statement 'vergeef je vijand' wordt dwangmatig met veel tamtam en overgedramatiseerd heroïsch spel op je afgeslingerd.

Ook het herhaaldelijke please pick me gedoe, wanneer er weer eens iemand iets had mispeuterd, werd op een al even melige manier opgedrongen. Voeg daar dan nog eens een uiterst irritante voice-over aan toe en er zijn meer dan voldoende ingrediënten verzameld om m'n duim met regelmaat over de fast forward-knop te laten glijden.

1,5* waarvan 1 gaat naar welgeteld 2 visueel aardige fragmentjes, en een halve voor de best aardige poster. Snap de score hier niet goed, om nog maar te zwijgen van die op imdb.

Geniaal!!! Deze film heeft alles!
Ik vind dit absoluut de beste film ooit gemaakt!
Waarom? Ik doe deze film tekort om er hier ook maar iets over te zeggen; je moet m gewoon zien!

Voor deze film zijn geen woorden nodig, heb hem nu 3xgezien en blijft gewoon top.... ook ik geef 4,5*

Heb hem gezien....probeer toch eens wat, zou'k zeggen.

ik zou zeggen bekijk hem nog maar eens

Dat is ondertussen ook verleden tijd aan je top 10 te zien?

De film maakte op mij eigenlijk niet zo'n indruk. Natuurlijk zijn de ontberingen niet voor te stellen en in de realiteit zal het allemaal nog wel veel erger geweest zijn.
-
Maar we hebben het over film, niet of het een drama is geweest in die tijd, daar lijkt mij geen twijfel over mogelijk.
-
De films van Clint Eastwood geven naar mijn idee een betere indruk over hoe de Japanners in die tijd over de westerse wereld en haar inwoners dachten.
-
Dit was meer een mix van "Merry X-mas mr. Lawrence" en "The bridge on the river Kwai" naar mijn idee, en dan heb je eigenlijk, wat dit onderwerp betreft en daarmee bedoel ik het aanleggen van spoorwegen door gevangenen in oorlogstijd, Japanse wreedheden en de totale waanzin van oorlog in het algemeen alles al eens gezien.

Dit is een onderwerp die me erg ligt. Het plot ziet er choquerend, bikkelhard uit. Een film die hoge emoties zou moeten meebrengen, die waren er te weinig.

De film start al verschikkelijk met enkele scènes die je zo kan voorspellen. Er wordt iemand geslaan, iemand vermoord, kortom er wordt duidelijk gemaakt wie de baas is. Maar het ergste vond ik nog de ''what do you gunna do after war'' scène die zomaar eens niet alleen cliché en voorspelbaar is maar ook nog verschrikkelijk saai en oninteressant.

De muziek (van Shakespeare?) is totaal niet passend bij de gebeurtenissen. Ze zijn eerder passend voor een happy end bij een avontuurfilmpje en niet bepaald bij martelingen wat er ook voor zorgt dat er weinig choquering loskomt.

Uiteindelijk bracht het begin en ook het middenstuk geen enkele emotie los, enkel irritatie. Het einde werd dan weer stukken beter, de muziek werd ook wat veranderd.

Zéér sterk oorlogsdrama dat je toch wel naar de keel grijpt. Er wordt sterk geacteerd en ik vind de muziek perfect passen. Het verhaal is niet bijster origineel, maar dat hoefde ook niet voor deze film vond ik.

Dat is maar goed ook, want dat wordt lastig met een waargebeurd verhaal.....

Een filmd die schommelt tussen akelig realistisch en nep-sentiment. Ik vond het geheel goed in beeld gebracht, vaak niet fijn om naar te kijken maar behoorlijk geloofwaardig. Als ze de filosofische weg inslaan poogt de film te moralistisch te worden, maar ik vond het wel interessant. Acteerwerk is ook sterk, dus uiteindelijk vond ik het een best heftige en goede oorlogsfilm. Alleen bleven die gevangenen er veels te gezond uit zien, ze zouden natuurlijk broodmager moeten zijn aan het eind van de film.

3,5*

Behoorlijk rauw in beeld gebracht. Voor mij meer een drama dan een oorlogsfilm. Dan liever anti-oorlogsfilm, met hier en daar vrij heftige scenes.
Dat het gebaseerd is op waargebeurde feiten, maakt het extra wrang.
Eentje die wel een tijdje blijft hangen.....

Ook ik moet bekennen dat dit een film is die mij aangreep. Goed acteerwerk, met een heftig verhaal. Een verhaal dat verteld moest worden.

Aangrijpend, het zet je weer even tot denken.

Wat moet het toch verschrikkelijk zijn geweest voor de soldaten. Tegenwoordig zijn er talloze films over de oorlog waardoor het allemaal niet erg schokkend meer overkomt maar hier brengen ze het toch goed over. We blijven bijna de gehele speelduur in het kamp en toch werden we van de ene in de andere situatie gegooid en werd het nergens saai of sentimenteel.

Er hadden misschien wel wat meer personages gecast mogen worden. We volgen nu maar een handjevol soldaten en de rest zijn eigenlijk maar volgelingen of aanhangsels. McMenamin en Robert Carlyle stelen de show.

Geweldig hoe de kolonel gewoon tegen de Japanners in ging, ik zat stiekem al te wachten tot er iemand in opstand zou komen en dat gebeurde. Aan de andere kant was het vriendschappelijke dialoog tussen Takashi en Ernest ook erg interessant om te volgen.

Het aanleggen van de spoorweg naar India had wellicht iets grauwer gekund want het leek nu niet alsof ze echt honger hadden of moe waren.
Die zwart/wit foto's er tussendoor kon ik wel waarderen, het herinnert je er even aan dat deze gebeurtenissen zich werkelijk hebben afgespeeld en dat mag niet zomaar vergeten worden.

De geallieerden vliegtuigen kwamen uit het niets en de bijbehorende explosies waren een leuke verassing (voor de kijker).


Sterk.

Beetje ambivalente gevoelens bij deze film. aan de ene kant is het een boeiende vertelling over een dramatische gebeurtenis, maar aan de andere kant is de regie compleet stupide en infantiel Een benadering die beter bij een Chuck Norris film past dan bij een film die serieus en authentiek probeert te zijn. Zo is de kampcommendant natuurlijk een dronken lor, lijken de gevangenen meer bezig met filosofie en toneelstukjes opvoeren dan met het bouwen van de spoorlijn en zien onze hoofdrolspelers er, ondanks waarschuwingen vooraf, aan het eind van de film nog beter afgetraind uit dan in de gemiddelde tel sell komedie. Als klap op de vuurpijl blijkt de kapitein op wiens leven het gebaseerd is in het echt drie koppen groter dan Carlyle die 'm hier portretteert. Nu zou ik de film voor al dat eigenlijk willen afrekenen en een zware onvoldoende willen geven, maar ach er zaten ook zat mooie en aangrijpende scenes in. (De Ennia achtige muziek helpt daar natuurlijk wel bij....).

Maar vooruit het thema is vergeving. Dus toch maar een 3*. Maar waar de film de mens in oorlog vanuit een spirituele kant wil benaderen faalt de film door de eerder opgesomde missers jammerlijk en blijft zo mijlen ver verwijderd van het briljante Thin Red Line dat hier wel overtuigend in slaagt.