Meningen

Gisteravond was er weer eens voetbal op tv, dus besloot ik weer een keer een film te kijken: het bijna drie uur durende misdaaddrama Scarface uit 1983.

De film is een nieuwe versie van de zwart-wit-klassieker Scarface: the Shame of the Nation (1932), al zijn er wel een groot aantal verschillen tussen beide films. In het origineel draait het om Tony Camonte, een crimineel van Italiaanse afkomst in het Chicago van de jaren '20. Dat verhaal is gebaseerd op het leven van de beruchte gangster Al Capone. De jaren 80-versie speelt zich af in Miami in de jaren '80. De Cubaanse Tony Montana (Al Pacino in de rol van zijn leven) wordt door Fidel Castro het land uitgezet en komt aan in de Verenigde Staten. Al snel werkt hij zich op als maffiabaas, en houdt zich vooral bezig met de illegale handel in cocaïne. Hij trouwt het meisje van zijn voormalige baas (Michelle Pfeiffer met enorme spillebenen) en maakt veel vijanden, met name in het Colombiaanse kamp.

Scarface is één van de beste misdaadfilms ooit, hoewel de film indertijd controversieel was vanwege de grote hoeveelheid geweld en het ruwe taalgebruik. Ook waren veel Cubanen het er niet mee eens dat zij afgebeeld werden als een volk dat vooral in drugs handelt. Veel filmrecensenten waren negatief over de film. Ondanks die negatieve recensies bracht Scarface wereldwijd 65 miljoen dollar op, en het werd een echte cultfilm.

Zelf vind ik Scarface een geweldige film, al krijgt het van mij niet het volledige aantal sterren. Ten eerste vind ik de filmmuziek van Giorgio Moroder ronduit afschuwelijk; de synthesizerdeuntjes waren indertijd waarschijnlijk erg hip en vernieuwend, maar kunnen tegenwoordig écht niet meer. Daarnaast vind ik het laatste kwartier zwaar over de top. In de slotscènes besluit Tony Montana namelijk, helemaal high van de cocaïne, te gaan vechten tegen een moordeskader dat zijn grote villa belegerd heeft. Het leek wel of ik naar slapstick zat te kijken, en dat past totaal niet bij zo'n ruwe, realistische film. Een van de weinige foutjes van de makers, maar dat is ze verder vergeven. 4,5*

Aardige film, maar toch een paar sterretjes minder voor het onbevredigende einde. Waarom wordt die John Doe zo makkelijk geëxecuteerd? Zelf had ik waarschijnlijk zijn vingers afgesneden, zijn ogen eruit gestoken en een paar kogels in zijn edele delen gemikt.

Nu komt die John Doe er weel heel goed vanaf. Gemiste kans wat mij betreft. 3*

Nadat Michael Cimino's film Heaven's Gate (1980) zowel artistiek als commercieel een flop was, stierf het westerngenre in de jaren '80 een langzame dood. Er werden in die tijd nauwelijks nog westerns gemaakt. Een uitzondering hierop is de televisiefilm The Shadow Riders (1982) met Tom Selleck in de hoofdrol. De film gaat over twee broers die in de Amerikaanse Burgeroorlog tegenover elkaar staan, maar zich na de oorlog weer met elkaar verzoenen. Er is ook nog een subplotje met een broer en zus die door premiejagers worden ontvoerd, maar erg interessant wil het allemaal niet worden. Eigenlijk is het gewoon een zwakke western met een stroef lopend verhaal en bedroevend slechte filmmuziek. 2*

Stel, je bent een alleenstaande moeder met een zoon en een dochter, en tijdens de Tweede Wereldoorlog beland je samen met je kinderen in een Pools vernietigingskamp. Van de kampcommandant krijg je het volgende te horen: één van je kinderen mag blijven leven, de ander gaat direct de gaskamer in. Je mag zelf kiezen welke. Kies je niet, ook prima, maar dan gaan beide kinderen eraan. Voor deze onmenselijke keuze komt de Poolse Sophie (Meryl Streep) te staan in de film Sophie's Choice (1982).

De film begint enkele jaren na de oorlog, wanneer Sophie met een hufter van een vriend (Kevin Kline) samenwoont in New York. Door middel van flashbacks leren we het leven van Sophie tijdens de oorlog kennen en komen we achter de verschrikkelijke waarheid. Sophie's Choice is een hartverscheurend drama, maar dat maakt het ook zo mooi. Enige minpuntje vond ik het geforceerde Poolse accent van hoofdrolspeelster Meryl Streep, maar haar prima acteerwerk maakt veel goed. Een mooie film dus, die het herkijken op termijn zeker waard is. En ik verklap niet voor wie Sophie uiteindelijk kiest, daarvoor moet je zelf de film maar gaan kijken. 4*

Star Trek III: The Search for Spock is het vervolg op Star Trek II: The Wrath of Khan (1982) en het tweede deel van de trilogie, die uiteindelijk zou worden afgesloten met Star Trek IV: The Voyage Home (1986).

De film begint waar de vorige film eindigde: lieutenant commander Spock heeft zich opgeofferd om de bemanning van de Enterprise te redden, en wordt in een doodskist in een baan om de planeet Genesis geschoten. Daarna vertrekt het ruimteschip naar de aarde voor de nodige reparatiewerkzaamheden. De crew krijgt echter steeds meer signalen dat Spock best nog wel eens in leven zou kunnen zijn, en daarom wordt er een reddingsmissie naar Genesis gestuurd om hem te redden. Ze worden daarin echter gedwarsboomd door een stel gemene Klingons, die snode plannen hebben met de planeet.

De derde Star Trek-film vind ik niet de beste. De special effects vond ik tegenvallen en eigenlijk gebeurt er gewoon niet zo heel veel in de film. Daarnaast is Christopher Lloyd niet helemaal gelukkig gecast als de gemene Klingon Kruge. Een beetje suffe film dus, al blijft het natuurlijk altijd aardig om de oude helden van de Enterprise weer eens aan het werk te zien. 2,5*

In de originele Star Trek-aflevering 'Space Seed' uit 1967 wordt de superieure oorlogsmisdadiger Khan Noonien Singh (Ricardo Montalban) door captain Kirk achtergelaten op de onherbergzame planeet Ceti Alpha VI. Vijftien jaar later arriveert een onderzoeksteam van een USS-ruimteschip op de planeet, waarna ze overmeesterd worden door de handlangers van Khan. Khan neemt vervolgens bezit van het ruimteschip met maar één doel: wraak op captain Kirk.

Star Trek: The Wrath of Khan is de tweede film uit de reeks van Star Trek-films, en een van de betere. Een stuk beter dan het zwakke Star Trek: The Motion Picture (1979), in ieder geval goed genoeg om de aandacht gedurende de lengte van de film vast te houden. Een aardige sciencefictionfilm dus. 3,5*

Star Wars: Episode VI - Return of the Jedi is het zesde, maar als derde gemaakte deel uit de Star Wars-saga. De film speelt zich ongeveer één jaar na de vorige film af. Het Galactische Keizerrijk bouwt aan een tweede, verbeterde Death Star. Ondertussen is Luke Skywalker bezig met een plan om Han Solo te bevrijden uit handen van Jabba de Hutt. Hij krijgt daarbij hulp van C-3PO, R2-D2, prinses Leia en de wookiee Chewbacca. Na de bevrijding van Han Solo trekken onze helden met zijn allen naar de bosmaan Endor, om van daaruit de nieuwe Death Star te vernietigen.

De scènes in het paleis van Jabba de Hutt zijn werkelijk niet om aan te zien. In het paleis bevinden zich allerlei poppen die voor buitenaardse wezens door moeten gaan. Ik had af en toe het gevoel dat ik naar een slechte aflevering van de Muppet Show zat te kijken. Het enige dat deze scènes de moeite van het kijken waard maakt is de zo goed als naakte, in ketens geslagen prinses Leia, die van mij nog veel vaker in beeld had mogen komen. Ook de scènes op de bosmaan zijn ronduit teleurstellend. De achtervolgingen op de luchtscooters zijn weliswaar verouderd, maar aardig in beeld gebracht. Maar wanneer er een kolonie ewoks, een soort irritante troetelbeertjes, op de proppen komt is alle geloofwaardigheid er voor mij wel vanaf.

In het laatste half uur van de film zien we, net als in de vorige film, een lichtzwaardengevecht tussen Luke Skywalker en Darth Vader. Niets nieuws onder de zon dus. De achtervolgingen met de ruimteschepen, de vernietiging van de Death Star en de confrontatie met gemene keizer zijn dan wel weer aardig gedaan, maar dat kan de film helaas niet redden. Een fikse tegenvaller dus, zeker na de uitstekende eerste twee delen. Ik kan er helaas geen voldoende van maken. 2*

De Stilte Rond Christine M. (1982) is een interessante feministische film, maar niet meer dan dat. Ik heb de film geamuseerd uitgekeken, maar zal er geen onvergetelijke herinneringen aan hebben. Wel mooi om Nelly Frijda (Ma Flodder) eens in een andere rol te zien, ik heb in ieder geval erg van haar rol in deze film genoten. 2,5*

Stop Making Sense was de eerste dvd die ik ooit in m'n bezit kreeg. Ik won hem in oktober 2000 bij een muziekquiz in Hoorn. Ik had indertijd nog geen dvd-speler, dus ik wist in eerste instantie niet wat ik met dat ding aan moest. Die dvd-speler kwam er een kleine drie jaar later, en inmiddels ben ik in het bezit van bijna 4000 dvd's. Heel veel speelfilms uiteraard, maar ook een groot aantal televisieseries, en een klein aantal muziek-dvd's. De meeste muziek-dvd's zijn clipverzamelingen, maar er zitten ook een paar muziekdocumentaires en concertregistraties bij. Maar zoals gezegd: Stop Making Sense was dus ooit de eerste dvd uit mijn verzameling.

De film is een registratie van een drietal concerten die de new waveband Talking Heads in december 1983 verzorgde in het Pantages Theater in Hollywood. De regie was in handen van Jonathan Demme, die een paar jaar later definitief zou doorbreken met de fantastische thriller The Silence of the Lambs.

De concertregistratie begint met het beeld van een eenzame zanger/gitarist David Byrne, die een gettoblaster op de bühne plaatst waaruit een drumgeluidje lijkt te komen. Uiteraard is dit geluid afkomstig van een drumcomputer, die we verder niet in beeld zien. Vervolgens zet hij het bekendste Talking Heads-nummer 'Psycho Killer' in. Voor het tweede nummer, 'Heaven', sluit bassiste Tina Weymouth zich als tweede bandlid aan. Bij het derde nummer zien we voor het eerst drummer Chris Frantz aan het werk, en pas bij het vierde nummer is de band compleet met de komst van gitarist Jerry Harrison. Daarna wordt het pas echt druk op het podium, met een extra percussionist, twee (!) keyboardspelers en twee achtergrondzangeressen.

Ik heb verschillende malen moeten glimlachen om de hilarische choreografie (lees: rare dansjes), en de scenes waarin David Byrne als een gigantische duif over het podium paradeert. Het optreden is dan ook uitstekend gefilmd, met veel aandacht voor de afzonderlijke bandleden. En, ook belangrijk: je ziet het speelplezier er gewoon vanaf spatten. De band heeft er duidelijk lol in.

Muzikaal gezien vond ik er echter niet veel aan. In veel nummers spelen de twee synthesizers een hoofdrol, en dat is voor mij behoorlijk overdone. Daarnaast ben ik gewoon niet zo van die funky, exotische ritmes waar Talking Heads zo bekend om staat. En van de liedjes moet ik het eigenlijk ook niet zo hebben. De liefhebbers zullen het waarschijnlijk niet leuk vinden dat ik dit zeg, maar sorry, ik vind Talking Heads gewoon niet zo'n heel bijzondere band.

Wat dat betreft gaat mijn muzikale voorkeur meer uit naar Tom Tom Club, hun muzikale zijproject. Gelukkig word ik vlak voor het einde op mijn wenken bediend, met een prachtige uitvoering van het door Tina Weymouth gezongen 'Genius of Love'. Dat maakt alles toch nog een heel klein beetje goed.

Mijn conclusie: visueel en cinematografisch prima verzorgd, muzikaal helaas wat tegenvallend. 3*

Gisteren vond ik het weer eens tijd voor een onafhankelijke film. Het werd Stranger Than Paradise (1984) van de Amerikaanse regisseur Jim Jarmusch. Zijn debuutfilm, als je tenminste zijn vroege, obscure probeersels even niet meetelt.

Het verhaal gaat over de Hongaarse immigrant Willie, die woont in een flatje in New York. Op een dag krijgt hij bezoek krijgt van zijn nicht, en zij besluit om een tijdje te blijven. Vervolgens komt ook ene Eddie opdagen, een goede vriend van Willie. Na een tijdje reizen ze samen naar Cleveland om een tante te bezoeken en daar hangen ze vervolgens een tijdje rond. Uiteindelijk gaan ze met z’n drieën naar Florida om daar een poosje te zuipen, te gokken en van het mooie weer te genieten.

Meer gebeurt er eigenlijk niet, en ik kan dan ook niet zeggen dat er sprake is van een film waarbij je steeds op het puntje van je stoel zit. Het is echter allemaal zo mooi traag en sfeervol gefilmd, en de personages nemen je echt mee tijdens hun alledaagse belevenissen. De film is opgenomen in sfeervol zwart-wit, vaak gefilmd vanuit een eenvoudige locatie en iedere keer als een scène eindigt wordt het beeld zwart. Dat is wel even wennen in een tijd waarin we gewend zijn snel bewegende beelden te zien met veel kleur en een flitsende montage.

In de film wordt veel gebruik gemaakt van het nummer ‘I Put a Spell on You’ van Screamin’ Jay Hawkins; het is in totaal op wel vier of vijf momenten te horen in de film. Het nummer past perfect in de film en is erg bevorderlijk voor de sfeer.

Dit was de eerste Jarmusch-film die ik zag, en het beviel me dus uitstekend. Ik ben erg benieuwd naar de rest van zijn werk. Vier sterren voor nu, met kans op nog een halfje verhoging na eventuele herziening. 4*

De tweede Superman-film werd min of meer gelijktijdig opgenomen met de eerste, en zou aanvankelijk kort na de eerste worden uitgebracht. Toen de opnamen bijna voltooid waren, kreeg regisseur Richard Donner mot met de producenten en werd hij van het project afgehaald. De film werd opnieuw opgenomen met een andere regisseur en de al opgenomen scènes verdwenen in het archief.

Zo'n vijfentwintig jaar later, in 2006, maakte Richard Donner zijn film uiteindelijk toch af en het was deze versie die ik vanavond zag. In vergelijking met het origineel uit 1980 heeft slechterik Gene Hackman een groter aandeel en is er de terugkomst van Marlon Brando als Jar-El, de vader van superman. Verder is de film duidelijk sneller gemonteerd en zijn de special effects beter, uiteraard met dank aan de digitale mogelijkheden van 2006. Ook heeft de film een totaal ander einde gekregen. Ik vond het een mooie kijkervaring. En wat mij betreft ook veel beter dan het nogal oubollige eerste deel. 3,5*

Superman III (oorspronkelijk getiteld Superman vs. Superman) is een vervolg op Superman II (1980). De hoofdrol wordt wederom vertolkt door Christopher Reeve.

In de film zien we Clark Kent, die verliefd wordt op zijn jeugdvriendin Lana Lang. Ondertussen blust hij als Superman een grote brand in een petrochemische fabriek, en voorkomt hij dat een enorme orkaan de koffieplantages in Colombia verwoest. Dit tot ongenoegen van de miljardair Ross Webster, die de wereld wil veroveren door het in handen krijgen van de hele wereldvoorraad aan koffie. Daarom wil hij Superman vernietigen, en hij schakelt een computerexpert (een compleet miscaste Richard Pryor) in om een stuk kryptoniet te vervaardigen. Daarvan raakt Superman zo van slag dat hij eerst depressief wordt en daarna verandert in een egoïstische hufter. Zo zet hij de toren van Pisa rechtop, blaast de Olympische Vlam uit en brengt een olietanker tot zinken. Uiteindelijk worden we getrakteerd op een surrealistisch gevecht tussen Superman en Clark Kent op een autosloperij.

Volgt u het allemaal nog? Ik inmiddels niet meer namelijk. De film is duidelijk minder dan zijn voorgangers, hoewel dat ook niet echt cineastische hoogtepunten waren. De film is behoorlijk flauw en kinderachtig, en de slechteriken in de film zijn niet zo sterk als in de eerste twee films. Daarnaast zijn de slapstickscènes van Richard Pryor compleet misplaatst in een superheldenfilm, en die werd destijds dan ook terecht genomineerd voor een razzy voor de slechtste mannelijke bijrol. 2*