Meningen

Reds vertelt het verhaal van de communistische journalist John Reed (Wartren Beatty) tussen pakweg 1915 en 1920. In het begin van de film ontmoet hij de vrijdenkende Louise Bryant (Diane Keaton), met wie hij een relatie krijgt. Samen vertrekken ze naar Rusland, waar ze in 1917 de Russische Revolutie meemaken. Eenmaal terug in de Verenigde Staten hoopt Reed een soortgelijke revolutie te kunnen leiden, maar dat mislukt natuurlijk.

Het verhaal werd regelmatig onderbroken door interviews met ooggetuigen die de echte John Reed gekend hebben. Dat stoorde me enigszins, omdat het het tempo van de film behoorlijk in de weg zat. Wat mij betreft hadden ze die interviews er beter uit kunnen knippen en als extra's op de dvd kunnen zetten. Ondanks dat het onderwerp (de opkomst van het communisme) me niet bijzonder aanspreekt en de film met een lengte van ruim drie uur best een lange zit is, heb ik me wel aardig vermaakt. De film won in 1981 drie Oscars, waaronder die voor beste regie, en werd in totaal maar liefst twaalf keer genomineerd. 3,5*

Vanmiddag was het druilerig weer, en dus een prima middag om The Right Stuff te kijken, een Amerikaanse historische speelfilm uit 1983. Het verhaal is gebaseerd op de beginjaren van de ruimtevaart (tussen pakweg 1947 en 1962) op de gelijknamige roman van Tom Wolfe. Vreemd genoeg werd de film in Nederland nooit in de bioscoop uitgebracht, maar gelukkig is hij hier wel op dvd verkrijgbaar.

In het begin van de film maken we kennis met een aantal testpiloten, die met gevaar voor eigen leven de geluidsbarrière proberen te doorbreken. Wanneer dit uiteindelijk lukt moet het geheim blijven, omdat het de voorbereidingen blijken te zijn voor het Amerikaanse ruimteprogramma. Daarna maken we een aantal sprongen in de tijd, waarin we zien hoe de piloten worden omgeschoold tot ruimtevaarders. Ik moet zeggen dat de jaren '50 erg sfeervol in beeld zijn gebracht door het gebruik van stemmige kleuren, kapsels, kleding en de muziek uit die tijd. Omdat de film maar liefst zeven astronauten in spe volgt: de zogenaamde Mercury Seven (waaronder John Glenn en Alan Shepard), is er weinig tot geen sprake van karakterontwikkeling. De hoofdrolspelers zijn voor mij allen inwisselbaar, en dat is eigenlijk jammer.

Daarnaast is de film, en dan vooral het laatste half uur, in feite één grote propagandafilm voor de Verenigde Staten, en daar heb ik het eigenlijk niet zo op. Wat resteert is een onderhoudende film die weliswaar lekker wegkijkt, maar met 193 minuten wel wat aan de lange kant. 3,5*

Joan Wilder is een succesvol schrijfster van pulpromannetjes. Op een dag krijgt ze een kaart toegestuurd, waarop de vindplaats van een grote schat is aangeduid. Dan krijgt ze plots een telefoontje van haar zus uit Colombia: ze blijkt te zijn ontvoerd en de kidnappers eisen de landkaart als losgeld. Joan vertrekt gelijk naar Zuid-Amerika en belandt vervolgens per abuis midden in het Colombiaanse regenwoud. Daar ontmoet ze de onbehouwen opportunist Jack Colton, die haar wel even naar de bewoonde wereld zal brengen. Helaas zijn de kidnappers haar inmiddels ook op het spoor.

Romancing the Stone is een Amerikaanse speelfilm uit 1984 onder regie van Robert Zemeckis, met in de hoofdrollen Kathleen Turner, Michael Douglas en Danny DeVito als klungelige kidnapper. Het is mij niet helemaal duidelijk onder welk genre de film eigenlijk valt; op deze site staat dat het om actie/avontuur gaat, en zowel actie als avontuur zijn dan ook volop aanwezig. De film bevat echter ook aantal thrillerelementen, de nodige romantiek en er komen zelfs enkele horrormomenten in voor. Maar het is vooral één en al kolder, en zelf zou ik de film eerder een romantische komedie noemen.

De film is goed voor ruim anderhalf uur onbezorgd vermaak, en verdient van mij een ruime voldoende. Erg mooi gefilmd zijn de beelden van de Colombiaanse jungle, hoewel een zoekopdracht op het internet me inmiddels leerde dat de film in Mexico is opgenomen. Ruim een jaar later zou hetzelfde acteurstrio overigens nogmaals bij elkaar komen voor de vervolgfilm Jewel of the Nile (1985). 3,5*

Gisteren had ik weinig tijd, dus (her)keek ik deze korte tv-film uit 1978. Het is een briljante mockumentaire over de beruchte Liverpoolse popgroep The Rutles, die in 1962 doorbrak met het nummer Goose-Step Mama en in 1970 wegens meningsverschillen uit elkaar ging.

De film staat bol van de pakkende liedjes, waarvan I Must Be in Love het onbetwist hoogtepunt is. Dit nummer schopte het in 1978 zelfs tot de tipparade. Leuk ook dat er in de film cameo's zijn van onder anderen Mick Jagger, Ron Wood en George Harrison. De filmpjes zijn vaak grappig, maar sommige zijn echt te flauw voor woorden. Al met al een ontzettend leuke film, die het waard is om in de toekomst nog een keer te worden bekeken. 4,5*