Meningen

Sabine wil een goede man vinden en haar vriendin Clarisse stelt haar daarom voor aan de Parijse advocaat Edmond. Aangemoedigd door Clarisse tracht Sabine Edmond te versieren, maar hij lijkt niet op haar avances in te gaan.

Le Beau Mariage is een film van de Franse regisseur Éric Rohmer, bekend van het veel betere Ma Nuit chez Maud (1969). Hooguit vind ik deze film een sympathieke praatfilm; het verhaal gaat echter nergens de diepte in en er is nauwelijks sprake van enige karakterontwikkeling. De filmmuziek is echt te slecht voor woorden; het is immers begin jaren '80 en men heeft een 'hippe' muzikant ingehuurd om nietszeggende synthesizerdeuntjes in te spelen. 2*

In Beverly Hills Cop speelt Eddie Murphy de roekeloze politieagent Axel Foley. Op een dag krijgt hij onverwacht bezoek van zijn jeugdvriend Mikey. Na een avondje stappen wordt Mikey doodgeschoten, en Axel gaat vervolgens op onderzoek uit. Het spoor leidt naar een kunsthandelaar in Beverly Hills, en ondanks het uitdrukkelijke verbod van zijn baas reist Axel naar Beverly Hills om de moord te onderzoeken. Uiteraard leidt dit tot hilarische taferelen, waarbij hij terloops het hele politiecorps van Beverly Hills te kakken zet.

Hoewel Eddie Murphy voor geen meter kan acteren, komt hij er in deze film toch aardig mee weg. Hij komt weliswaar geen seconde over als een talentvolle politieagent, maar zijn improvisatietalent maakt een hoop goed. Je kunt duidelijk zien dat hij een verleden heeft als stand-up comedian. Hij improviseert een eind weg, vaak tot hilariteit van zijn medeacteurs die af en toe hun lachen amper in kunnen houden. Wel zit hij regelmatig tegen mijn irritatiegrens aan, maar vreemd genoeg gaat hij daar zelden echt overheen. Het blijft allemaal redelijk komisch. Slechts één keer heb ik me echt zitten ergeren: wanneer hij schaamteloos zijn huidskleur gebruikt om een suite te versieren in een volgeboekt hotel, en waarbij hij impliciet de welwillende hotelreceptioniste voor raciste uitmaakt. Auw. Sorry, maar dat is dus echt niet mijn humor.

Een aardige film dus om een keer gezien te hebben, maar ik heb een aan zekerheid grenzend vermoeden dat ik hem niet nog een keer ga kijken. 3*

The Big Chill is een Amerikaanse film uit 1983 van regisseur Lawrence Kasdan. De acteurs in de film waren al beroemd of stonden op het punt door te breken. De film werd goed ontvangen en was een succes in de bioscopen.

Tijdens de begrafenis van jeugdvriend Alex (Kevin Costner, slechts een seconde of vijf in beeld tijdens de begintitels) ziet een groep voormalige studenten elkaar weer terug na vijftien jaar. Tijdens het weekend volgend op de uitvaart komen herinneringen, oud zeer en oude verliefdheden naar boven.

The Big Chill is, ondanks de zware onderwerpen die in de film een rol spelen, niet echt een sombere film. Wel hangt er een element van triestheid over het gezelschap. De zelfmoord van Alex maakt doet ze beseffen dat er een periode is afgesloten. In eerste instantie wordt er nauwelijks over de zelfmoord van hun vriend gesproken; de vrienden praten voornamelijk over koetjes en kalfjes. Naarmate de film vordert gaan de gesprekken echter wat meer de diepte in.

In de film zit geweldige muziek uit de jaren '60, en dat maakt een muziekliefhebber als ik erg blij. Daardoor krijgt de film een fijn nostalgisch tintje. 3,5*

Blade Runner is een sciencefictionfilm uit 1982, die zih afspeelt in Los Angeles in 2019. De wereld is door vervuiling en overbevolking in verval geraakt, en de mens is de nabije ruimte gaan koloniseren. Om het leven in mensonvriendelijke omgevingen mogelijk te maken zijn androïden ontwikkeld. Deze androïden zijn nauwelijks van mensen te onderscheiden. Na een grote opstand in een mijn waarbij slachtoffers vielen, is het ze verboden om naar de aarde te reizen. Het is aan een speciale politie-eenheid, Blade Runners, om jacht te maken op androïden die toch voet op de planeet zetten. Rick Deckard (Harrison Ford) is een Blade Runner die wordt ingeschakeld om ze te liquideren.

Blade Runner is een bijzondere film, niet alleen vanwege de erg knappe vormgeving en sfeer, maar het ook voor die tijd niet erg toegankelijke verhaal. De film is gesitueerd in een sombere dystopie waar auto's rondvliegen over trieste neonverlichte straten waar de regen maar blijft aanhouden. De verwijzingen naar de klassieke film noir waren voor mij dan ook overduidelijk aanwezig. Het acteerwerk is dik in orde, met een glansrol voor Rutger Hauer in een van zijn eerste internationale filmrollen. Mooie film, die het herkijken wat mij betreft meer dan waard is. 4*

Danzig, 1927. De 3-jarige Oskar besluit om niet verder te groeien, omdat de wereld van de volwassenen hem niet bevalt. Oskar is echter een bijzonder irritant ventje; wanneer hij eens niet op zijn onafscheidelijke blikken trommel slaat, gilt hij wel de hele boel bij elkaar. Als kleine jongen maakt hij de opkomst van het nationaal-socialisme, de Duitse inval in Polen en de komst van de Russen mee, en uiteindelijk de ondergang van het Derde Rijk.

Die Blechtrommel is een briljante verfilming van de onverfilmbaar geachte roman van Günter Grass. Veel indruk maakt de destijds 12-jarige David Bennent als de onsympathieke Oskar. Opvallend vond ik het bijrolletje van Charles Aznavour als de Joodse winkelier, die zelfmoord pleegt nadat de Nazi's aan de macht zijn gekomen. En werkelijk ongemakkelijk voelde ik me bij de seks-scenes tussen de kleine Oskar en zijn jonge vriendin Maria. Hoe dit destijds door de filmkeuring is gekomen is mij een groot raadsel. Wat resteert is een schitterende film, die in 1979 terecht de Oscar won voor beste niet-Engelstalige film. Een meesterwerk. 5*

In 1787 vaart het schip de Bounty van Engeland naar Tahiti. William Bligh is de kapitein van het schip en hij wil dat iedereen zich aan zijn strenge regels houdt. Bligh moet in Tahiti broodbomen gaan halen en vervoeren naar Jamaica, waar dit zal dienen als goedkoop voedsel voor de slaven. De tocht naar Tahiti is zwaar en onderweg stelt kapitein Bligh zich op als een echte beul. Hij is erg onpopulair en dat merkt ook zijn rechterhand, eerste luitenant Fletcher Christian. Met behulp van muiterij krijgt Christian uiteindelijk de controle over het schip. Bligh wordt met de achttien manschappen die hem trouw zijn gebleven op een reddingsbootje gezet.

Het bovenstaande verhaal is waar gebeurd, en in 1932 werd er een roman over geschreven door de Amerikaanse auteurs Charles Nordhoff en James Norman Hall. Sindsdien is het verhaal minstens drie keer verfilmd. De bekendste versie is die van 1935, een echte klassieker met Clark Gable in de rol van Fletcher Christian en de geweldige karakteracteur Charles Laughton als kapitein Bligh. Deze film zag ik al drie keer, en het is één van de beste vooroorlogse films die ik zag. In 1962 werd het verhaal nogmaals verfilmd, dit keer met Marlon Brando en Trevor Howard in de hoofdrollen. Deze versie staat eigenlijk bekend als de minste van de drie. Gisteren zag ik de derde verfilming, simpelweg getiteld ‘The Bounty’, uit 1984, met de jonge Mel Gibson als Fletcher Christian en Anthony Hopkins als kapitein Bligh.

Ik heb begrepen dat dit de meest getrouwe verfilming is, die het meeste recht doet aan de historische gebeurtenissen. In de eerste twee films wordt Bligh afgeschilderd als een onmenselijk monster, die het verdient om in een bootje zonder eten en drinken voor dood te worden achtergelaten. Anthony Hopkins zet echter een iets menselijker kapitein Bligh neer, weliswaar streng en niet altijd rechtvaardig, maar een gedreven iemand die alles voor zijn missie overheeft en het eigenlijk niet zo slecht voor heeft met zijn bemanning. Daarnaast zijn kosten noch moeite gespaard om de bootreis er zo echt mogelijk uit te laten zien: de scene waarin het schip de beruchte Kaap Hoorn probeert te ronden en daarbij bijna vergaat is echt fantastisch gefilmd.

Vermeldenswaardig is ook te topcast die te zien is in de bijrollen: de inmiddels flink op leeftijd zijnde Laurence Olivier als onderzoeksrechter, en de piepjonge acteurs Daniel Day-Lewis en Liam Neeson als bootsmannen. En, ook niet onbelangrijk: de filmmuziek van Vangelis is erg fijn. 4*