Meningen

Gilliam haalt met vijf films een gemiddelde van 2,4* bij mij, en daar zit deze 3,5 -sterren beoordeling bij in. Deze film is dan ook de beste die ik van hem zag. Soms kent The Fisher King nog steeds een soort van oppervlakkige extravagantie die neigt naar het vermoeiende, maar het is hier in elk geval in balans. Sterker nog, de film is heel compleet. De energie die Williams en Bridges erin stoppen is daarnaast heel fijn om naar te kijken. Positieve uitschieter binnen een overwegend vervelend oeuvre.

Het duurt ietsje te lang en niet elk optreden is even sterk, maar wel komt een heel breed palet aan flamenco voorbij, in een filmisch-dramatische omgeving. Vaak wat teveel aangezette zang helaas naar mijn smaak. Daar tegenover ook een paar erg mooie uitvoeringen, zoals de danseres met het sigaartje, de vrouwengroep van de poster en de zangeres in het rood die over Maria Magdalena zong. Het begin en eindshot zijn gespiegeld, niet heel origineel maar ook zeker niet slecht gedaan.

Deze filmreeks leek me een mooi alternatief voor de boeken, en een beetje onverwacht ben ik toch in de ban geraakt van Lisbeth Salander. Natuurlijk zie ik ook wel de negatieve punten die door velen naar voren worden gebracht: de clichés, ongeloofwaardigheid, een wat overladen plot enzovoorts (zie de bovenstaande recensie van Montorsi, waar ik eigenlijk geen woord tegenin kan brengen). Maar de grote troef van de reeks is gewoon het personage van Salander. Alleen al de naam is goed gekozen; het degelijke Lisbeth markeert het lieve, kleine, bruinogige meisje dat zoveel ellende te verduren heeft gekregen, terwijl het mysterieuze Salander kracht uitstraalt, controle en vasthoudendheid. Daarnaast vind ik het journalistenwerk altijd wel leuk om te zien in een serie (zie ook Borgen, en de boeken van Liza Marklund).

Deel 2, De vrouw die met vuur speelde, vond ik misschien nog wel wat spannender dan deel 1, er gebeurt ook meer. Of het daarmee ook beter is, is weer een andere vraag. Waar ik me het meest aan stoorde is het stuk antipsychiatrie, dat je daar anno 2009 nog mee aan durft te komen. Niet alleen slaat datgene wat we zien inhoudelijk nergens op, daarnaast is het stigmatiserend ten opzichte van de psychiatrie en de patiënten die dergelijke, zeer effectieve behandelingen (altijd vrijwillig!) ondergaan, en tenslotte is het ook gewoon teveel uitgemolken als thema.

Maar goed, dat laat onverlet dat ik me ook met deel 3 wel weer zal vermaken; een lekker avondje op de bank supporteren voor Lisbeth, laat maar komen!

Een toffe film juist! In de Scandinavische traditie stelt men stijl boven esthetica, zoals het ook hoort, en dat betekent in deze film een hoop handheld-camerawerk en zoomshots. De protagoniste, My, is namelijk een soort onafhankelijke documentairemaker en ze accepteert een vrije opdracht om een plaatselijke politicus te filmen. Hiervoor gebruikt ze onder meer verborgen camera's, met matige beeldkwaliteit tot gevolg. Tussen de 'documentaire-shots' door zitten er ook beelden die met een vaste camera geschoten zijn en niet door één van de personages, zonder dat een poging wordt gedaan dit te verklaren vanuit het verhaal, waarmee Sandgren telkens weer even laat zien dat het gewoon een film is (beetje Nouvelle Vague-stijl).
Maar het meest interessant is nog het spel dat men speelt in de relatie tussen de getoonde beelden en het ware verhaal. Er is namelijk iemand die zijn eigen kijk op de gebeurtenissen probeert te geven, het meest duidelijk wordt dit aan het einde, maar ook eerder al zie je iemand die edits toepast in de film die de hoofdpersoon aan het maken is. Alleen al rondom My lopen er drie verteltijden door elkaar heen (de real-time beelden, de eindmontage, en het omlijstende deel in het politiebureau), laat staan als je er dan nog de manipulatie in betrekt van Arne. Ik vind dat heel goed gedaan. Ook de inhoud van de docu die ze aan het maken is, is boeiend genoeg, incluis de lichtelijk onrealistische maar toch wel schattige romance.
Denk dat Fluerne på Væggen nog niet helemaal het juiste publiek gevonden heeft: wie houdt van narratieve spelletjes en een lelijke maar met een specifiek doel uitgevoerde stijl, die moet dit maar eens een kans geven.

Wat een heerlijke low-budget uitstraling heeft de eersteling van Nolan zeg. Dat geeft een authentieke sfeer die me erg goed beviel. Verder zijn de los-uit-de-pols cinematografie en de fijne soundtrack vermeldenswaardig. Het verhaal is onderhoudend genoeg en zo lekker kort. Goeie debuutfilm, deze Following.

Vond het vooral als eenmalig experiment geslaagd en de visuele stijl is inderdaad nogal uniek. Vooral de tussentitels werken goed. De humor vond ik wat wisselend en dan wreekt zich de lengte een beetje, zoals ook door anderen al opgemerkt (hoewel het een prima film is voor een pauze halverwege). Daarnaast houd ik van een wat meer verbindende lijn tussen de personages en de ontwikkelingen, en daarvoor moet je niet bij The forbidden room zijn. Dat dit weliswaar een leuk experiment is maar geen meesterwerk blijkt voor mij uit het feit dat ik niet direct zit te wachten op meer films volgens hetzelfde stramien.

Vanaf het Lord of the Rings-achtige begin van The Fountain zat ik plichtmatig naar het scherm staren zonder ooit een moment in de film te geraken. Het tamelijk belachelijke verhaal slaagde er niet in mij mee te nemen en eigenlijk was de hedendaagse verhaallijn de enige die een beetje overeind blijft, afgezien van de cliché's. De andere twee vond ik bijzonder matig en vooral de futuristische scene's met de aanstellerige kleuren en vervelende muziek zijn pure kitsch. Mooi gemaakt, natuurlijk, maar cinematografisch vele malen zwakker dan de voorgaande films van Aronofsky en inhoudelijk een zeepbel. Tussen alle kaarsjes en sterretjes was Rachel Weisz het enige echte lichtpuntje. Verder is The Fountain een fiasco.

Onwaarschijnlijk lelijk gemaakte film. De kleuren zijn vreselijk, de montage veel te druk, af en toe begint er een stroboscoop te flitsen, dan weer krijg je ineens wazige close-ups. Geen enkele lijn, geen enkele stijl; het is één grote rotzooi. Het acteerwerk lijkt ook niet best en met name die politieman irriteerde me mateloos, maar dat kan ook aan de rol zelf liggen. Wat er overblijft is een redelijk enge film die de bedoeling lijkt te hebben dat je achteraf toch even op internet gaat kijken of het misschien echt gebeurd is. Dat trucje met dat "echte" videomateriaal is overigens best aardig. Misschien dat mijn anderhalve ster daar dan maar naar toe gaan.

Voor mij een stuk beter te pruimen dan The squid and the whale, maar kan me voorstellen dat Frances ook over de irritatiegrens van sommigen gaat en dan blijft er weinig over. Verder een niet al te bijzonder filmpje dat wel moeite doet om uit te stralen dat het een bijzonder filmpje is. Heb me echter niet verveeld, zelfs wel vermaakt, dus drie sterren zijn op z'n plaats. Een écht eigenzinnige zwart-wit drama/komedie over een jonge vrouw is Tu dors Nicole, als je de kans heb kies dan voor die.

Klassieker wordt de Europese arthouse niet. En ik hou ervan. De strakke cameravoering van Ozon, dit keer in zwart-wit met een paar mooie overgangen naar kleur, en de stemmige muziek creëren een zeer verzorgd geheel. Heel fraai is het shot van in de treinruit weerspiegelende ruïnes, had langer aangehouden mogen worden. Complimenten ook voor de oude treinen en auto's die te zien zijn. Maar wat Frantz vooral boven de middelmaat doet uitsteken, is het originele verhaal dat gedurende de volle speelduur weet te boeien. In de laatste tien minuten zit alles weer anders dan je dacht, zonder dat het ooit aanvoelt als een plottwist of iets dergelijks. Knap gedaan. Op twee momenten slaat de film de plank mis: de uitingen van vaderlandsliefde in een Duits en Frans café voelen als een verplicht nummer om een statement te maken en detoneren binnen het verhaal. Maar verder weer een prima film van Francois Ozon.

Na Dr. No en From Russia with love heb ik geen hoge dunk gekregen van het schrijfwerk van Ian Fleming. De gemiddelde detective of spionage thriller heeft toch wel wat meer te bieden. From Russia with love is voor mij nauwelijks herkenbaar als een Bond; de inkadering in Londen ontbreekt vrijwel, er is weinig actie, de locaties zijn niet bijzonder en om het allemaal af te toppen gaat het slechts om het bemachtigen van een decodeermachine, in plaats van één of ander over the top schurkenidee met wereldwijde gevolgen. Bond zelf heeft weinig flair en de bijpersonages zijn bedroevend geschreven, op misschien Kerim Bey na. Helemaal tenenkrommend wordt het als je kijkt naar hoe vrouwen eraf komen. Pussy Galore zou de eerste sterke vrouwelijke Bondgirl worden; in From Russia with love heb je alleen maar domme sekspoezen, die James Bond ook net zo makkelijk even in het gezicht mept. Hoort erbij. Dat sommigen bij de hedendaagse Bondfilms hardop terugverlangen naar deze puberale uitwassen is toch wel hoogst merkwaardig te noemen. Snel vergeten dit.

Prachtig, prachtig, prachtig.

Moodyssons beste. Simpel verhaal, simpele personages, simpele muziek en het werkt ... fantastisch. Fucking Amal is puur en echt. Mooiste voorbeeld is misschien wel die vader, wat een held. Elke scene met hem is ontroerend. Zoals er in de gehele film overigens veel ontroerende momenten zitten.
De Moodyaanse cinematografie vind ik erg passend. Vooral mooie close-ups, die vaak heel subtiel veel meer laten zien dan een lange dialoog. Ook perfect werkt dat andere stijltrekje van Moodysson; de zeer aanwezige muziek.

Ondanks de delicate situaties vliegt de film vliegt nergens uit de bocht en dat alleen al is heel knap. De scene in het wc-hokje is bijvoorbeeld een prachtvondst. Geen betere en natuurlijkere manier om dit verhaal een 'happy-end' te geven. Maar gelukkig houdt het hier niet op. Hoeveel regisseurs zouden op dit punt de aftiteling instarten? Zo niet Moodysson. Hij voegt er nog een eigenlijk 'overbodige' maar daardoor onmisbare scene aan toe waarin chocolademelk wordt gedronken. Geweldig.

Ik ga hier gewoon 4,5* aan geven.

Heerlijke, ouderwetse achtervolgingsfilm. Vanaf het begin zit het direct goed met de cross-cutting tussen een stad bij nacht en de moordscene in zwart-wit. De sequentie met het bus-treinongeluk lijkt vooral bedoeld om het gezegde dat een ongeluk in een klein hoekje zit te demonstreren. Daarna ontspint zich de ene spannende scene na de andere, waarin een prima balans wordt gevonden tussen de achtervolgde en de achtervolger. Jammer van het achterliggende complot, de film was volgens mij sterker geweest met alleen de directe moordenaar als slechterik. Ook de scene waarin de deputy iets zegt van "I don't bargain" is een Hollywoodbrug te ver. Maar goed, dat zijn slechts kleine smetjes op deze verder buitengewoon vermakelijke film. Dikke vette 3,5.

De eerste helft is bijna niet om door te komen, in de tweede zitten een paar magnifieke patrouille scenes (vooral de eerste, dat ze elkaar rennend voorbij gaan telkens, vond ik het hoogtepunt van de hele film). Zolang er maar niemand gaat praten, want de tekst is buitengewoon beroerd. Dat Kubrick niet alleen in z'n toon afstand neemt van de meeste Vietnam-films, maar ook in z'n kristalheldere cameravoering, vind ik wel te prijzen. Erg gemengde gevoelens dus maar ik neig toch naar het negatieve.

Erg leuke film. Aantal keer goed gelachen in de bioscoop. Fumer fait tousser is absurd maar niet zonder betekenis. Wat dat betreft was de filmende Adèle in het zwembad een hoogtepuntje. Dat verhaal vond ik sowieso sterk, met dat denk-masker (een denk-tank zou je kunnen zeggen). Volgens mij verwijst Dupieux hier naar Le scaphandre et le papillon, oftewel The diving bell and the butterfly. Uit onderzoeken naar mensen met een locked-in syndroom of een minimale bewustzijnstoestand, is gebleken dat een deel van hen zich gelukkig voelt, soms zelfs gelukkiger dan in hun leven voor de aandoening. Ook met de POV shots door dat kleine venstertje wordt het verband tussen de twee films gelegd. Nou goed, zomaar een detail in een zeer geslaagd project van Dupieux.

Als de film opent met muziek tegen een zwart scherm gedurende vijf minuten en dan nog twee minuten aan intro-titels voorschotelt, staat Funny Girl eigenlijk al met 1-0 achter. Gelukkig is het eerste uur, gerekend vanaf dat er filmbeeld is, vervolgens alleraardigst. Ik vind de film het beste werken als rom-com, terwijl het musicalgedeelte een stukje minder is, ook vrijwel geen klassieke liedjes voorbij horen komen. Het tweede uur zakt de film in, om dan in de laatste 20-30 minuten wel weer tot een mooie afronding te komen. De problemen worden toch wat serieuzer gepresenteerd en zijn diepgaander dan dat je in het gemiddelde niemandalletje tegenkomt. Slotsong van Streisand is veruit het sterkste qua muzikale impact en ook het beeld hier werkt erg goed (eigenlijk is dit geen musicalscene maar een normaal toneeloptreden binnen de film). Ruime drie sterren.

Wanneer het over de vluchtelingentragedie gaat bevat Fuocoammare zeer indringende beelden. Samen met La jaula del oro behoort dit al snel bij de meest treurigstemmende films die ik dit jaar zag. Die dokter ook, indrukwekkend. De slice-of-life sequenties vanaf het eiland, met name rondom het jongetje Samuele, mogen voor de gedachte achter de film onmisbaar zijn en de nodige rust en balans brengen, maar ik vond ze gewoon niet boeiend genoeg. Met als uitzondering de nachtelijke duiktocht. Het blijft zo bij een knappe film die een paar keer een dolkstoot uitdeelt aan iedere Europeaan en dan weer verzinkt in indolentie.

Vond het helaas nogal slecht. Mad Max: Fury Road was een positieve meevaller en heerlijk entertainment. Furiosa verzandt echter al snel in actie zonder lijn. Het geheel is opvallend droog en gespeend van humor. Dat de hoofdrolspeler geen stom woord spreekt, helpt bepaald niet mee. De 'vriendschap' met die kerel op z'n truck komt totaal niet tot leven en zo ook de queeste van Furiosa. Wat deze film vooral demonstreert, is dat actiescènes in een narratieve context moeten staan om het leuk te maken.

Als je de huidige plotomschrijving moet geloven begint het echte leven als je een vrouw ontmoet. Ik geloof niet dat de film dit wil overbrengen. Sterker nog, het zou met niet verbazen als Virgin mountain wordt omarmd binnen de men going their own way-beweging (ja, dat is een ding).

Hoe dan ook, mijn probleem met de film is dat ik hem niet waarachtig vind. Protagonist Fúsi zit in een soort mal geperst van sociale onhandigheid maar een gouden hart, en vervolgens brengt regisseur Kári dit in elke scene opnieuw voor het voetlicht. Ook de bijpersonages staan in dienst van deze ene, vooraf bedachte uitgangssituatie.

Virgin mountain kent desondanks een paar mooie momenten (het aanvragen van Islands in the stream bijvoorbeeld) en kijkt makkelijk weg. Maar ik heb al beter gezien van de Ijslanders.

Overwegend mooi, soms heel mooi, maar als geheel heeft Still the water ook z'n minpunten. Qua drama wil Kawase teveel en het personage Kaito heeft te weinig zeggingskracht om dat te dragen. Het voelt daardoor soms inderdaad als een "arthouse-product" aan in plaats van als de poëtische prent die het vermoedelijk wil zijn. Soms leunt Kawase zelfs een beetje toe naar kitsch, maar dat wordt het toch niet. Zoals gezegd zijn er ook veel momenten die echt goed werken en soms zelfs bijzonder mooi zijn, en gesteund door de sterke cinematografie doet dat de score net overhellen naar 3,5.