Meningen

Het is duidelijk dat Polanski inspiratie voor 'Repulsion' uit deze film haalde. Beide films verkennen de mentale desintegratie van een geïsoleerde vrouw , met hallucinaties, vervreemding en een nachtmerrieachtige vervorming van de realiteit.

Sommige elementen zijn door Polanski 1 op 1 overgenomen.

-Een blonde jonge vrouw maakt een traumatische gebeurtenis mee

-Ze raakt hierdoor in een psychotische staat

- ze krijgt hallucinaties

-Ze heeft een zekere afkeer van mannen

Enkele door Polanski gecopieerde scene's:

-Totaal geïsoleerd loopt ze alleen over straat.

-de straatwerkers

-het lijk in de badkuip

Deze film was voor mij een aangename kennismaking. Een pareltje van een low-budgetfilm (met als basis een intrigerend scenario) die ergens het midden houdt tussen genialiteit en amateurisme.

De film kent een interessante opbouw van sfeer en onbehagen. De zwart-wit fotografie levert opvallende, expressionistische beelden op, met sterke contrasten, lange takes en een gevoel van desoriëntatie. De film maakt intensief gebruik van een orgelscore die onheilspellend en obsessief is, gecombineerd met een opvallende sound design: stiltes, vervormde geluiden en momenten waarop audio loskomt van het beeld. ( het geïsoleerde geluid van naaldhakken ) De film speelt met tijd, realiteit en waarneming, met een verrassende onthulling die alles herinterpreteert. Carnival of Souls excelleert door zijn vermogen om met minimale middelen maximale onrust en blijvende indruk teweeg te brengen, wat het tot een tijdloze prestatie maakt in het genre, Toen de film werd uitgebracht was het niet direct een succes. Pas in de late jaren 80 kreeg de film hernieuwde aandacht door lvideo-releases.

De scène waarin Roman Polanski zelf in een cameo-optreden het mes zet in de neus van Jake Gittes (Jack Nicholson) is een van de scherpste momenten in Chinatown- een directe, fysieke waarschuwing: hou op met rondsnuffelen waar je niet thuishoort, "to stick one's nose where it doesn't belong"

De wond zelf is geen eenmalig detail. Jake draagt een groot verband op zijn neus gedurende het grootste deel van de film, en de hechtingen blijven zichtbaar. In tegenstelling tot klassieke noir-helden die verwondingen snel afschudden of negeerden, blijft deze schade confronterend aanwezig. Het symboliseert Jakes beperkte heldendom en zijn kwetsbaarheid. Hij is geen onoverwinnelijke figuur zoals Philip Marlowe; hij is sarcastisch, vaak machteloos en uiteindelijk niet in staat de echte machtsstructuren (Noah Cross en zijn netwerk) te breken. Het verband herinnert constant aan zijn falen: hij graaft te diep, maar kan de corruptie niet stoppen.

De onthullingsscène waarin Evelyn (Faye Dunaway) toegeeft dat Katherine zowel haar dochter als haar zus is, vormt het emotionele en morele hart van de film. Jake confronteert haar hardhandig: hij slaat haar meerdere keren terwijl hij antwoorden eist. Evelyn, eerst fluisterend en fragmentarisch ("She's my daughter... She's my sister..."), barst uiteindelijk uit in de beroemde kreet: "She's my sister and my daughter!"
Dit moment onthult dat Evelyn als vijftienjarige door haar vader Noah Cross is verkracht, met Katherine als gevolg. De verkrachting is hier het ultieme symbool van patriarchale overheersing en moreel verval. Noah Cross controleert niet alleen waterrechten, land en de toekomst van een hele regio; hij bezet ook het lichaam en de familiebanden van zijn eigen dochter op een incestueuze, destructieve manier. Het kwaad is banaal en institutioneel: verborgen achter rijkdom, respectabiliteit en sociale status.
Evelyns herhaalde antwoorden weerspiegelen haar innerlijke verscheurdheid en de schaamte die veel slachtoffers van incest ervaren. Jakes geweld in deze scène symboliseert hoe de zoektocht naar "de waarheid" slachtoffers opnieuw kan traumatiseren. Jake eist helderheid, maar zijn methode is gewelddadig en destructief; hij herhaalt onbedoeld de patronen van macht die hij probeert te ontmaskeren.
Polanski's films keren vaak terug naar thema's van seksueel geweld en trauma bij vrouwen (denk aan Repulsion , Death and the Maiden en Rosemary's Baby ), wat gekoppeld kan worden aan zijn eigen verleden als verkrachtende pedoseksueel.

De hoofdpersoon is een advocaat die denkt dat hij één keer een morele lijn kan overschrijden – meedoen aan een drugstransport – zonder dat dit echt iets verandert aan wie hij is of aan zijn principes. Hij praat het zichzelf aan als een eenmalig, goed berekend risico: het geld is nodig voor zijn toekomst, voor luxe, voor de diamanten ring die hij aan Laura wil geven.

Scott laat zien hoe naïef en gevaarlijk die gedachte is. Zodra je die grens overgaat, is er geen weg meer terug. Die ene keuze verandert alles. Je stapt niet even een donker hoekje in en komt daarna weer gewoon terug in het licht; je creëert een nieuwe wereld, en in die wereld gelden andere regels – harde, onverbiddelijke regels.

Met andere woorden: moraliteit is hier geen grijs gebied waar je een beetje van dit en een beetje van dat kunt nemen. Het is zwart-wit. Je kunt niet een klein beetje compromissen sluiten en dan denken dat je nog steeds dezelfde persoon blijft. Eén compromis is genoeg om je voorgoed over te zetten naar een andere werkelijkheid – een waarin de gevolgen niet meer te stoppen zijn en niemand je komt redden