Meningen

Deze docu geeft niet alleen antwoorden maar roept ook veel vragen bij mij op. Zo wordt de mythe rond testosteron vakkundig doorgeprikt. Dat vond ik het het meest overtuigende in deze produktie.

Het moment dat Sunny op een bijeenkomst is van Jordan Peterson en haar voice-over te kennen geeft dat Peterson niet met haar wilde praten, voel ik me lichtelijk gemanipuleerd. Haar bewering vergezeld Sunny met beelden van Peterson die de zaal verlaat, omringd door mannen. Door haar woorden lijkt ze te suggereren dat zij als 'kritische vrouw' niet toegelaten wordt omdat ze kritiek heeft op zijn gedachtengoed. Maar is dat wel zo? Misschien had hij geen ruimte meer vrij in zijn agenda voor nóg een journalist of misschien moest hij nog snel het vliegtuig halen naar een andere Europese stad...?

Ik weet onvoldoende van Peterson en waar hij precies staat ten opzichte van Sunny, maar wat ik wel weet is dat Peterson uiterst emotioneel kan reageren waarbij tranen overvloedig over zijn wangen vloeien. (Een man dus naar Sunny's hart ...)

Ik hoor Sunny regelmatig het begrip 'gelijkwaardigheid' bezigen. In haar docu illustreert ze dit met een man die de was doet. Het lijkt erop dat haar invulling van gelijkwaardigheid 'taakgericht' is; de man moet dezelfde taken in het huishouden uitvoeren als de vrouw. Mijns inziens is 'gelijkheid' iets anders dan gelijkwaardigheid, huishoudelijk werk is niet 'gelijk' aan thuisklussen, maar kan wel als 'gelijkwaardig' worden gezien.

Als je haar principe door zou trekken dan moeten vrouwen, net als mannen, op booreilanden werken of rioleringsputten schoon spuiten. Waar komt dat 'gelijkheidsdenken vandaan'?

Naast het gelijkheidsideaal maakt Sunny zich zorgen over de mannen die éénzijdig hun mannelijkheid beleven zonder aandacht te besteden aan de zachte emoties. Daar heeft Sunny een punt. Zij onderbouwt deze insteek door te filmen tijdens een mannengroeps-sessie waarin eerlijk en open gecommuniceerd wordt. Eigenlijk laat ze zien dat de mannen al goed op weg zijn.

Dus wat wil die Sunny nou eigenlijk?

Het antwoord op die vraag lijkt te liggen in haar bezoekje aan IJsland waar ze op een school filmt die jongens en meisjes genderneutraal les geeft. Ik zie daar mooie dingen, maar ik bemerk ook onechtheid bij enkele jongens als ze vertellen over genderrollen. Het is net alsof ze een geleerd lesje oplepelen.

Ik krijg toch een beetje de indruk dat als de 'emancipatie', van boven af wordt opgelegd (school ), dat dit misschien niet de juiste weg is.

Hoe meer ik in de docu vorder des te meer ik de indruk krijg dat de uiteindelijke edit een gesloten wereldbeeld opdringt. En ja, dat heeft iets drammerigs. Het is alsof Sunny aan een bloem trekt om haar harder te laten groeien.

Gezien de reacties op haar docu vindt ze hier weinig positieve weerklank. Ik vind deze docu ook niet heel erg goed, maar ik sta wel achter de opvatting dat mannen naast hun mannelijkheid ook hun vrouwelijkheid mogen ontwikkelen.

Kortom, geen goeie docu, maar wel materiaal dat stof tot nadenken biedt. Provocerend dus.

En daarom krijgt Sunny van mij 5 sterren!

Alweer zo'n fijne lowbudget film (Kauwboy - kapsalon Romy) voor jong en oud die boeit door het goede verhaal en de puike acteertalenten.

"Milo' boeide me niet heel veel. Er wordt net iets teveel begrip gekweekt voor de handelingen van de opgevoerde personages. Zelfs voor de afwijzende houding van de vader ten opzichte van Milo kan begrip worden opgebracht. Door dit gebrek aan contrast blijft de vertelling vlak en wordt ik niet op het puntje van mijn stoel gezet. De scene waarin de opa van Milo de vader tegen de vlakte slaat vind ik in het geheel een overbodige scene die niets toevoegt, omdat deze vader-zoon relatie in de film niet verder uitgewerkt wordt. Toen ik ongeveer bij minuut 80 was aangekomen begon ik me af te vragen hoe de regisseurs aan deze vertelling een einde zouden breien. Want in de film werden geen piketpaaltjes uitgezet waarlangs je als kijker kunt voorbereiden op een aangekondigde Grand Finale, helaas was het slot voor mij als kijker een beetje gezocht en ontbrak enig raffinement. Al met al is het geen slechte film, er wordt prima geacteerd, daar ligt het niet aan.

Ahab is geen pure schurk, en de witte walvis geen eenvoudig kwaad. De christelijke moraal die de mens boven de natuur stelt (met desastreuze gevolgen) wordt in Moby Dick indrukwekkend verbeeldt. Huston's verfilming sluit goed aan bij Melville's bedoeling om een waarschuwing te geven tegen monomanie, hoogmoed en de destructieve gevolgen van een obsessieve zoektocht naar controle over de natuur.
Melville schreef zijn roman in een tijd van snelle industriële groei, expansiedrift en opkomend kapitalisme in de Verenigde Staten. Moby-Dick dient als een allegorie op de Amerikaanse ziel en haar potentieel voor zelfvernietiging.



-De Pequod, het schip van kapitein Ahab, symboliseert Amerika: een multiraciale bemanning onder leiding van een autoritaire, wraakzuchtige kapitein (Ahab), gedreven door een obsessieve zoektocht naar wraak op en beheersing van de natuur. (De Pequot is een Indianen stam die in 1600 grotendeels werd gedood in een oorlog met de kolonisten)
-De jacht op Moby Dick weerspiegelt de expansiedrift, de exploitatie van natuur, en de illusie van absolute beheersing.
-Ahab is de mens die de natuur uitdaagt in naam van wraak, macht en vooruitgang, wat leidt tot collectieve ondergang.

Het is razendknap dit vuistdikke in barokke taal geschreven boekwerk terug te brengen tot de essentie in een film met een speelduur van 110 minuten. Huston legt de nadruk op hoe Ahab's obsessie de bemanning infecteert
Zijn waanzin verspreidt zich als een virus. Door rituelen (de met bloed gemengde drank en de collectieve eed "Death to Moby Dick!") bindt hij de bemanning aan zijn doel en de uiteindelijke ondergang.. Chris Hedges benadrukt in zijn toespraak in Santa Monica op 13 oktober 2013, getiteld The Myth of Human Progress and the Collapse of Complex Societies, dat dit de medeplichtigheid van de massa illustreert: de samenleving laat zich verleiden door beloften van rijkdom (de gouden munt als beloning), en valse hoop, en zwicht voor destructieve doelen ondanks innerlijke twijfel. De obsessie transformeert een diverse bemanning in een instrument van collectieve zelfmoord, parallel aan hoe hedendaagse consumptiecultuur en ideologieën kritisch denken onderdrukken.

(Dit is een meesterwerkje)


Ik zeg: Scheren!!!