Meningen

Op zich best een aardige film. Er lijkt gekozen te zijn om het drama niet op de spits te drijven waardoor de vertelling heel dicht bij de realiteit aanhaakt. Ik vind dat wel prettig. Dan zijn de acteerprestaties niet uitzonderlijk maar is het doen en laten van de spelers gewoon erg herkenbaar. Dit 'klein' acteren komt mooi tot uitdrukking in de reactie van de ouders als ze van de arts te horen krijgen dat Maarten niet lang te leven heeft of als Maarten neerstrijkt op een bankje buiten met zijn vrienden en de uiterlijkheden van een jongedame benoemen zoals jongens van die leeftijd dat onder elkaar doen.

Een ander pluspunt van de film is het sounddesign, dat bijna onopgemerkt het verhaal mede vertelt. Wat een beetje wringt is dat Maarten niet echt een goede danser is, we zien hem nergens in de film al dansend excelleren.

Het leek me interessant deze film van Polanski te herzien. Dit naar aanleiding van de Tarantino film 'Once upon a time in Hollywood'. In die film komt het personage Roman Polanski voor en worden tevens enkele subtiliteiten aangebracht die verwijzen naar zijn brute verkrachting van een 13 jarig meisje.

Ik kon de verhaallijn van Death and the Maiden amper nog herinneren. Maar met de kennis van nu, (De verkrachting door Polanski van een minderjarig meisje) en de film van Tarantino in het achterhoofd komt deze film in een geheel nieuw licht te staan.

Polanski baseerde deze film op een theaterstuk van Ariel Dorfman uit 1994. Deze Dorfman is samen met ene Rafael Yglesias de scenarioschrijvers van deze film. Yglesias bracht in 2015 het boek The Wisdom Of Perversity uit. Dit boek draait om drie jeugdvrienden – Brian, Julie en Jeff – die als kinderen in de jaren 1960 seksueel zijn misbruikt door een charismatische en invloedrijke pedofiel (een man genaamd Richard Klein, die een hoge positie bekleedt bij een televisieomroep). Door schaamte, angst, zwijgen en de beschermende houding van de volwassenen om hen heen blijft het misbruik jarenlang onbestraft en onbesproken. (De overeenkomst tussen de charimatische en invloedrijke pedofiel, met een Joodse naam en werkzaam in de televisiewereld, en Roman Polanski is verbluffend )


In de film vertelt Paulina Escobar (Sigourney Weaver) hoe ze in 1977 werd opgepakt gemarteld en verkracht in tijden van de dictatuur. Dat jaartal is van belang. In het originele stuk van Dorfman wordt dat jaar niet genoemd, maar Polanski laat in deze film Paulina hardop dit jaartal uitspreken.
1977 was namelijk het jaar dat Polanski schuldig pleitte aan unlawful sexual intercourse with a minor, van de toen 13-jarige Samantha Geimer, na haar te hebben gedrogeerd en misbruikt ( orale, vaginale en anale penetratie) Hij vluchtte naar Frankrijk vóór de definitieve veroordeling. Polanski is dus nooit bestrafd voor dit vreselijke misdrijf.

Paulina Escobar werd ook eerst, net als Samantha Geimer gedrogeerd voordat ze werd verkracht. Polanski laat Paulina uigebreid vertellen waar de verkrachting uit bestond en wat het met haar deed. Paulina beseft dat wraak nemen haar pijn niet weg zal nemen en dat alleen de bekentenis van de dader, een gesprek met hem, haar uiteindelijk kan helpen. https://youtu.be/PgbdsDTXuJU?si=g6VwEyDYzUpzsQu9

Polanski speelt een pervers spelletje. Hij misbruikt het originele stuk van Dorfman door het hoofdpersonage te verbinden met het door hem verkrachte slachtoffer. Tot aan het einde van de film blijft de ware toedracht in nevelen gehuld, was Dr. Roberto Miranda, (Ben Kingsley), de dader of was hij dat niet?

Dit alles maakt Polanski een ziekelijk schoft. Niet alleen vanwege de verkrachting van het 13 jarige meisje, of het ontvluchten van de V.S. om zijn straf te ontlopen, maar ook om dit ziekelijk dader/slachtoffer spelletje te spelen middels een film en over het hoofd van het slachtoffer.