Meningen

Intuitief voelen mensen aan dat er iets niet klopt aan het 'zwartwassen' van Helena van Troje. Maar... geef daar maar eens de juiste woorden aan.

Uit de reacties valt op te maken dat er nogal wat controverse heerst rond dit thema. Omdat ik het zo interessant vindt ben ik verder gaan zoeken en stuitte op deze video. De maker ervan geeft welsprekend zijn visie op Nolan's keuze.

De maker bekritiseert de castingkeuzes in Christopher Nolans verfilming van The Odyssey (met name de casting van een Zwarte actrice als Helena van Troje) Volgens de spreker is het veranderen van het ras van een historisch en mythologisch figuur schadelijk, respectloos en een aanval op de Griekse en Europese identiteit. De maker stelt dat het aanpassen van de etniciteit van klassieke personages maatschappelijke spanningen en racisme juist verergert. Het roept het gevoel op van een dubbele standaard: als een blank persoon een historisch of mythologisch Zwart personage zou spelen, zou dat onacceptabel zijn. De Ilias en Odyssee zijn verhalen die niet moeten worden gezien als willekeurige fictie. Het zijn heilige, culturele en historische fundamenten voor de Griekse bevolking én de Europese geschiedenis. Daarom moeten ze met respect voor de originele context behandeld worden. Er is een verschil tussen het casten van andere Europese/mediterrane acteurs die er aannemelijk Grieks uitzien en het casten van personen die visueel ver afstaan van het Griekse uiterlijk, Homerus omschrijft Helena specifiek als wit-armig en met een lichte huid. Helena staat niet op zichzelf; ze heeft een uitgebreide mythologische en koninklijke stamboom (waaronder broers Kastor en Pollux en zus Clytemnestra) Het veranderen van haar ras verstoort de hele genealogie binnen het verhaal.

Conclusie: De maker roept op tot meer respect voor de representatie van Europese mythologie en stelt dat het maken van verhalen uit Afrikaanse mythologie een betere manier is om diversiteit te bevorderen.

Hier kan ik het alleen maar mee eens zijn.

Tarantino heeft oog voor detail. Hij laat stuntman Cliff Booth (Brad Pitt) uitdrukkelijk naar de leeftijd vragen van het op seks beluste jonge hippiemeisje. Hiermee lijkt hij te verwijzen naar het incident dat plaats vond in 1977, waarbij Polanski — toen 43 jaar oud — naar eigen latere pleidooi schuldig pleitte aan onwettige seksuele omgang met een minderjarige . Het slachtoffer was Samantha Gailey (nu bekend als Samantha Geimer), toen 13 jaar oud. Op een ander moment in de film zit Julia Butters, de actrice die de 10 jarige Trudi Fraser speelt op schoot bij Rick Dalton (Leonardo DiCaprio). Deze scene kán ongemakkelijk worden ware het niet dat Tarentino uiterst geraffineerd aan iedere mogelijke seksuele projectie voorbij gaat.

Om dan 'het een brug te ver' te vinden dat volgens jou Tarantino het oorspronkelijk drama uit zijn verband trekt doet bij mij dan weer de wenkbrauwen fronzen. "Om een hapje te mogen eten' met Polanski in 1988 ofschoon een ieder kon weten dat hij een meisje van 13, 10 jaar eerder heeft misbruikt...

Dat Tarentino het niet zo nauw neemt met de historie is een pluspunt. De kracht van Hollywood is het overdrijven en het loopje nemen met de realiteit. Dat de moord op Tate uiteindelijk niet plaatsvind is naast een creatieve vrijheid tevens uitvergroting van dit principe. Ook dat realiteit en filmrealiteit constant door elkaar heen lopen in deze film pakt goed uit.

'Once upon a time in ... Hollywood' is een lange zit. Ondanks dat, weet Tarantino te boeien. Iedere scene heeft iets aantrekkelijks, of het nou dialoog is, cinematografie, humor of spanning, ik hoefde me niet te vervelen. Ik heb altijd moeite gehad om de acteurs Pitt en Di Caprio uit elkaar te houden, welke naam hoort bij welk gezicht. Wat mooi dat Tarentino hier gebruik van maakt en ze neerzet als 'inwisselbaar', de ene is de acteur de ander de stuntman voor de acteur.

topfilm