Meningen

Tarantino heeft oog voor detail. Hij laat stuntman Cliff Booth (Brad Pitt) uitdrukkelijk naar de leeftijd vragen van het op seks beluste jonge hippiemeisje. Hiermee lijkt hij te verwijzen naar het incident dat plaats vond in 1977, waarbij Polanski — toen 43 jaar oud — naar eigen latere pleidooi schuldig pleitte aan onwettige seksuele omgang met een minderjarige . Het slachtoffer was Samantha Gailey (nu bekend als Samantha Geimer), toen 13 jaar oud. Op een ander moment in de film zit Julia Butters, de actrice die de 10 jarige Trudi Fraser speelt op schoot bij Rick Dalton (Leonardo DiCaprio). Deze scene kán ongemakkelijk worden ware het niet dat Tarentino uiterst geraffineerd aan iedere mogelijke seksuele projectie voorbij gaat.

Om dan 'het een brug te ver' te vinden dat volgens jou Tarantino het oorspronkelijk drama uit zijn verband trekt doet bij mij dan weer de wenkbrauwen fronzen. "Om een hapje te mogen eten' met Polanski in 1988 ofschoon een ieder kon weten dat hij een meisje van 13, 10 jaar eerder heeft misbruikt...

Dat Tarentino het niet zo nauw neemt met de historie is een pluspunt. De kracht van Hollywood is het overdrijven en het loopje nemen met de realiteit. Dat de moord op Tate uiteindelijk niet plaatsvind is naast een creatieve vrijheid tevens uitvergroting van dit principe. Ook dat realiteit en filmrealiteit constant door elkaar heen lopen in deze film pakt goed uit.

'Once upon a time in ... Hollywood' is een lange zit. Ondanks dat, weet Tarantino te boeien. Iedere scene heeft iets aantrekkelijks, of het nou dialoog is, cinematografie, humor of spanning, ik hoefde me niet te vervelen. Ik heb altijd moeite gehad om de acteurs Pitt en Di Caprio uit elkaar te houden, welke naam hoort bij welk gezicht. Wat mooi dat Tarentino hier gebruik van maakt en ze neerzet als 'inwisselbaar', de ene is de acteur de ander de stuntman voor de acteur.

topfilm