Meningen

Goede debuutfilm van de broertjes Coen die in 1984 nog niet eens 30 waren. De Coens weven een plot waarin elk personage handelt op basis van foute veronderstellingen, waardoor een simpele ontrouw uitmondt in een bloederige nachtmerrie. Blood Simple ondermijnt de film noir-archetypen. Abby, de schijnbare femme fatale, is meer een naïeve overlever dan een sluwe verleidster, haar kwetsbaarheid botst met haar onverwachte veerkracht. Ray, de antiheld, strompelt door het verhaal met paniekerige beslissingen.

Memorabele scènes, zoals de zenuwslopende begrafenis of de climax in Abby’s appartement, tonen de Coens’ meesterschap in het opbouwen van spanning door tempo en montage.

Van Warmerdam is nu officieel heilig verklaard. Alles klopt in deze film. Er was de aanwezigheid van Lynchiaanse invloeden met het duister en het donkere geluidslandschap naast de jazz met de frasering van Thelonious Monk waarnaar geluisterd wordt zonder van iedere aanslag het waarom te willen weten. Lets call this ...art.

5 sterren

Familie/jeugdfilm met een happy end waarin ADHD/hoogbegaafdheid het thema is waarbinnen de spelers zich voegen. Aardig uitgewerkt en alle bekende cliché 's passeren de revue: de ouderwetse en starre docent tegenover de jonge en frisse vernieuwende docent.

Toch heb ik de indruk dat de schrijver van het verhaal niet goed wist hoe ze naar een happy end moest toe werken. Brammetje dwingt zichzelf in een situatie waarin hij Sorry moet zeggen voor iets dat hij niet heeft gedaan. Als eenmaal dat woordje Sorry over zijn lippen is gekomen komt alles weer goed in het verhaal, voor Brammetje, voor Vis en ja voor iedereen. Hoera!

Boodschap van de film: zeg sorry voor iets dat je niet hebt gedaan en alles komt weer op zijn pootje terecht!

Wie van de kijkers maalt daar nou om?