Meningen

Af en toe dik aangezet drama. Bijvoorbeeld als de grijpgrage leraar dat arme meiske rennend achtervolgt op het schoolplein, of als de vader in snikken uitbreekt als hij vertelt over zijn verongelukte broer. Maar gelukkig komt aan het end alles op zijn pootjes terecht.

De acteerprestaties zijn zo zo maar toch wordt Sven als onzekere puber redelijk neergezet; saai en vlak. Ik had gehoopt dat hij zijn vader in elkaar zou slaan als ultieme wraak voor aangedaan leed maar helaas had uiteindelijk iedereen begrip voor elkaar en werd me dat pleziertje bruusk ontnomen. Razend is een popcornfilm waarvan er 13 in een dozijn gaan.

Wist het publiek in 1948 dat de twee hoofdpersonen in deze film een homoseksueel koppel speelden? Uit de lichaamstaal en de nabijheid die beide spelers ten opzichte van elkaar innemen wordt subtiel gespeeld met dit gegeven in een tijd waarin bekende acteurs als homo zijnde hun hele leven in de kast moesten blijven. Rope is een bijzondere film. Hitchcock geeft de kijker bij aanvang informatie waardoor deze een zekere voorsprong heeft op de spelers, de vraag is niet óf maar hóe Rupert de misdaad blootlegt. Het camerawerk is subliem en de acteurs, vooral John Dall, spelen hun rollen overtuigend. Hitchcockiaanse suspense is er in de scene waarin mrs Wilson na afloop van het feestje de boel opruimt, heen en weer tussen en kamer en keuken pendelt en de kaarsen één voor één uitblaast en vervolgens de boeken in de kist wil opbergen waarin het lijk ligt. Minpuntje in de film is de moralistische slot-preek van James Stewart die in die tijd dat de film uitkwam waarschijnlijk als vanzelfsprekende noodzakelijkheid werd aanvaard door het publiek: Times are a changing.