Meningen

Af en toe dik aangezet drama. Bijvoorbeeld als de grijpgrage leraar dat arme meiske rennend achtervolgt op het schoolplein, of als de vader in snikken uitbreekt als hij vertelt over zijn verongelukte broer. Maar gelukkig komt aan het end alles op zijn pootjes terecht.

De acteerprestaties zijn zo zo maar toch wordt Sven als onzekere puber redelijk neergezet; saai en vlak. Ik had gehoopt dat hij zijn vader in elkaar zou slaan als ultieme wraak voor aangedaan leed maar helaas had uiteindelijk iedereen begrip voor elkaar en werd me dat pleziertje bruusk ontnomen. Razend is een popcornfilm waarvan er 13 in een dozijn gaan.

De plottwist halverwege kwam geheel onverwacht, die had ik niet zien aankomen, maar het einde is een regelrechte aanfluiting: De scenarist had blijkbaar niets origineels meer in zijn trukendoos. Dat is jammer, want deze film had een beter einde verdiend.
Wat de verslavingsachtergrond en AA-bijeenkomsten van Ash toevoegt aan het verhaal blijft voor mij een raadsel. Dit zijstraatje had achterwege gelaten kunnen worden. Ik vrees dat de scenarioschrijver er niet meer uitkwam en dit toegevoegd heeft om de politieactie aan het einde te verklaren als Ash in handen valt de vrou.welijke AA-politieagente
Het acteerwerk is goed en overtuigend. Ik ben geen liefhebber van in mijn ogen overdreven blauwfilter in de nabewerking en begrijp nooit waarom dit gedaan wordt. Het levert wel een aardig blauw/oker/bruin kleurschema op. Dat dan weer wel.

Relay is een spannende film met in principe een sterk idee vervat in een intelligent scenario. Verrassend tot aan het eindspel waar de geloofwaardigheid ernstig geweld aan wordt gedaan.

In zijn tweede film snijdt Polanski het thema trauma en psychose aan. De onderliggende thematiek is net als in 'The 'death and the maiden' verkrachting. Pedoseksueel Polanski regisseert dit kindermisbruikdrama uiterst intelligent waarschijnlijk omdat hij kan putten uit eigen ervaring. (In 1977 verkracht hij een 13 jarig meisje en ontvluchtte het land om strafvervolging te ontkomen. In de periode 2010-2018 hebben twaalf vrouwen Polański beschuldigd van seksueel misbruik in het verleden. Bijna al deze vrouwen waren minderjarig op het moment van de veronderstelde feiten)

De familie-foto is de sleutel tot dit drama. We zien een jong meisje (vermoedelijk de kleine Carol) dat met een intense, vijandige, bijna waanzinnige blik naar een volwassen man kijkt (vermoedelijk haar vader).

De film eindigt met een extreem trage zoom op een oude familiefoto. Deze foto wordt in de loop van het verhaal drie maal prominent in beeld gebracht.

De slot-close-up op de ogen van het kind is een visuele bevestiging van vroegkinderlijk seksueel misbruik.

De foto fungeert als een circulaire structuur: het verklaart retrospectief waarom Carol zo extreem bang is voor mannelijke seksualiteit en aanraking.

Haar niet begrepen trauma uit zich in psychotische hallucinaties met seksueel geweld.

Carol hallucineert herhaaldelijk handen die uit muren komen en haar betasten / proberen te verkrachte.

Een onbekende man die 's nachts in haar bed verschijnt en haar aanvalt.

Deze terugkerende flashbacks zijn projecties van een verdrongen traumatische herinnering aan kindermisbruik, die tijdens haar isolement weer naar boven komt.

Carol is een volwassen vrouw die zich gedraagt als een klein meisje. Ze heeft een kinderlijke stem. Haar oudere zus, bij wie ze inwoont regelt alles en gedraagt zich als een moeder van Carol. De vriend van de zus gedraagt zich als haar vader. Hij waagt het zelfs zijn scheermes en tandenborstel in Carol's glas te zetten. We zien hier dus een Freudiaanse penetratie, ongevraagd en tegen haar wens in.

Polanski maakt gebruik veelvuldig gebruik van symbooltaal. De lekkende kraan symboliseert het onderbewustzijn dat zich langzaam opdringt aan Carol. De overstromende badkuip symboliseert dat de beelden uit haar onderbewustzijn niet meer tegen te houden zijn en de stromende regen daalt neer op het moment dat Carol op gruwelijke wijze uiting geeft aan haar verdrongen verleden.

Repulsion is een erg goeie film. Ook ruim 60 jaar na dato nog steeds het bekijken waard. Tijdloos dus.

Dit kan echt niet. Je kunt niet in leven blijven in die ijskoude omgeving als je steeds natte kleren hebt. Vooral niet met zijn zware verwondingen.

Het zij Alejandro G. Iñárritu vergeven.

De film is gebaseerd op een ware gebeurtenis. Daar zijn wat dramaturgische elementen aan toegevoegd, zoals dat Glass bij de indianen heeft geleefd en met een squaw een kind had. Voor de rest gaat het er rauw aan toe. De indianen zijn echt geen lieverdjes.

En de beer ook niet.

Ofschoon die digitaal was.

Heb 't er gewoon koud van gekregen.

Ga me ff lekker opwarmen in een paard.

Mee eens

Gemaakt in 1961

maar oogt alsof het gisteren is gemaakt!

A living man

onderliggend idee is te herkennen in Carnival of Souls (Film, 1962) - MovieMeter.nl

Wist het publiek in 1948 dat de twee hoofdpersonen in deze film een homoseksueel koppel speelden? Uit de lichaamstaal en de nabijheid die beide spelers ten opzichte van elkaar innemen wordt subtiel gespeeld met dit gegeven in een tijd waarin bekende acteurs als homo zijnde hun hele leven in de kast moesten blijven. Rope is een bijzondere film. Hitchcock geeft de kijker bij aanvang informatie waardoor deze een zekere voorsprong heeft op de spelers, de vraag is niet óf maar hóe Rupert de misdaad blootlegt. Het camerawerk is subliem en de acteurs, vooral John Dall, spelen hun rollen overtuigend. Hitchcockiaanse suspense is er in de scene waarin mrs Wilson na afloop van het feestje de boel opruimt, heen en weer tussen en kamer en keuken pendelt en de kaarsen één voor één uitblaast en vervolgens de boeken in de kist wil opbergen waarin het lijk ligt. Minpuntje in de film is de moralistische slot-preek van James Stewart die in die tijd dat de film uitkwam waarschijnlijk als vanzelfsprekende noodzakelijkheid werd aanvaard door het publiek: Times are a changing.