Meningen

Wat een ongelofelijke chaos. Een uur naar aanvang was ik nog helemaal niks verder met de inhoud van de personages en ik was maar wat blij als ik ze uberhaupt aan hun uiterlijk herkende. Er wordt ook veel te snel heen en weer geknipt tussen mensen en de scenes zijn veel te kort om in een lekkere flow te komen. En dan heb je nog die windman... Misschien moet ik hem herzien, maar Any Wat the Wind Blows was mij veel te waaierig en chaotisch.

Dertig jaar later heeft Woody Allen dan niet de hoofdrol in z'n eigen film maar gelukkig vind hij enkele nieuwe jonge 'talenten' die de tragische boodschap van hoe moeilijk Allen's liefdesleven wel niet is willen doorgeven. Absoluut iedereen praat weer exact zoals Woody Allen, iedereen heeft weer dezelfde uitgesproken relationele perikelen, we zitten weer in hetzelfde Allenesque New York en we zien weer de oude vertrouwde Allenesque shots.

Hoe leuk is een zelfparodie?

Vooral een hele aparte film. Het uitgangspunt vond ik zeer facinerend en was tamelijk catchy. De manier waarop het hoofdpersonage zich een weg wist te banen naar de top wordt leuk verteld en er zit een goede dosis humor in. Ik was vooral onder de indruk van de originele manier hoe de twee geliefden door elkaar heen lopen en de scherpe blik van Wilder op de kantoorbaanwereld. Het is deze scherpe visie waardoor het sarcasme sterker wordt wat dit tesamen met het meesterlijke uitgangspunt tot een ijzersterke film maken.

Toen ik dit in der tijd zag meende ik dat het een soort van kinderhorror was, dus daar houdt ik het maar even op. Sympathieke film die nooit echt eng wordt maar toch een redelijk aantal scenes heeft waarin leuk met spinnen wordt gespeeld. Uit de angst voor spinnen had waarschijnlijk nog best wat meer kunnen worden gehaald (alleen al omdat 't één van de "populariste" fobieen is) maar als geheel is de film niet verkeerd. John Goodman zet een sympathieke rol neer en Arachnophobia kan betiteld worden als een degelijke spinnenfilm.

Wanneer je begint met waanzinnige beelden waarin Los Angeles aan gort wordt geramt door een meteorietenregen, schroef je de verwachtingen behoorlijk hoog op. Maar helaas; de film verwaterd en beland in irritant vlotte montage en pijnlijk gezever. Het ene moment gaat het zo snel dat je niet precies weet wat er aan de hand is en het andere krijgen we misplaatste one-liners te horen. Het allerergste is nog wel het emotionele gezanik. Overal op die meteoriet zitten blijkbaar camera's zodat Bruce Willis op ieder moment in de film, terwijl we wachten totdat de aarde wordt vernietigt, even met z'n dochter kan babbelen. "Ik hou ontzettend van je." "Ik ook van jouw." "Je moet me loslaten." "Ik ga je loslaten"; en krom gaan de teentjes en omlaag gaat de beoordeling. Wat overblijft is toch echt voor die paar schitterende destructieve shots. Parijs wat gezien vanuit de Notre Dame ten onder gaat[/i]; dat is me wel wat waard.

Vooral de humor in de eerste helft van de film is met momenten een beetje vervelend. Slapstick-achtige situaties en een vreemde (getiktere) verrijking van Ash's personages werken niet altijd even goed. Gelukkig is het horror/fantasie gedeelte waanzinnig en heerlijk over-the-top. In de middeleeuwen slachten met 21ste eeuwse werktuigen en dat bovendien in een massaal gevecht met een leger van geraamtes. Ik denk dat ik als 8-jarig jongetje toch minstens drie rondjes om de tafel had gedanst als ik hier getuige van had mogen zijn. Nu vind ik het gewoon gaaf, een apart vervolg op Evil Dead II, maar Army of Darkness absoluut geslaagd.

Erg goede film-noir en behoort zeker tot mijn favoriete films van John Huston. Ik vond dat het verhaal erg prettig en vlot werd verteld en Louis Calhern zet een erg sterk personage neer. Ik was vooral gecharmeerd van hoe hij balans houdt tussen werk en zijn vrouw en hoe hij zijn karakter (wat anderen al snel clichématig zouden benaderen) fris en interessant houdt. Ook leuk om Marilyn Monroe in haar bijrol langs te zien komen. Vol met roof en 'double crossing' is The Asphalt Jungle een zeer geslaagde film-noir.

John Carpenter levert met Assault on Precint 13 een erg vaardige variant op van George A. Romero’s Night of the Living Dead, althans gezien de situatie en sfeer kreeg ik voor een heel groot deel een vergelijkbaar gevoel. Carpenter’s invulling en vooral opbouw naar het gevangen zitten in een omsingeld huis (politiebureau) is echter totaal anders en erg prettig gedaan. Carpenter’s score is zeer sfeervol en er wordt goed gebruikt gemaakt van een spanningsboog.

Was hier niet bijzonder van gecharmeerd. Moet bekennen dat de sfeer van L' Atalante me absoluut aansprak maar verhaaltechnisch was ik weinig onder de indruk. Bovendien vind ik niet dat deze film in de schaduw kan staan van Murnau's Sunrise, wat ik een briljant vrije en puure film vind. L' Atalante vind ik hooguit vriendelijk.

Voordat de film begon werd ons door iemand van het NFF verteld dat we te maken hadden met een zeldzaam intelligente film waarvan ze niet meer worden gemaakt. We mochten wel heel blij zijn dat dit in Nederland was geproduceerd. Tsja, mijn reactie op dit quasi-intelligente gereutel wat Atlantis heet is toch echt anders. De film was leeg, kaal geregisseerd en los van het uitgangspunt was er geen greintje creativiteit (noch intellect) te bespeuren. De dialogen waren pijnlijk stijf en waarom moeten we vijf keer dezelfde ontbijtscène zien? Nee, erg matig.

Een erg sterke film. Hartnett zet op indrukwekkende wijze het charismatische hoofdpersonage neer en doceert op sterke wijze de informatie die hij over het personage vrij geeft. Door een psychologisch goede uitwerking van de personage loopt het verhaal over het bedrijf een stuk beter. Overigens is David Bowie's (ene scene) weer meesterlijk. Vreemd dat hij niet voor meer gecast wordt.

Effectiever dan Shoah en Nuit et Brouillard, de documentaire-achtige benadering zorgt er voor dat je jezelf al heel snel in de slachtoffers wil verplaatsen. Wat vooral sterk gedaan is en een goed onderdeel van het realisme is de totale zorgeloosheid waarmee de nazi's tewerk gaan. Boll die hier zelf een SS-er in speelt is gewoon een boterhammetje aan het eten terwijl hij mensen zegt dat ze zich moeten uitkleden omdat ze toch echt moeten douchen... De knop gaat om en een groepje nazi's werkt emotieloos een groep mensen uit. Geen psychopaten en geen helden maar een zeer confronterend en realistisch document. Auschwitz gaat heel ver maar is oprecht vertoond zonder sensatiedrang, iets wat eigenlijk iedereen moet zien.

Schitterende digitale beelden en een paradijs aan planten en dieren vol liefde gemaakt. Er wordt mooi door de 3D met diepte gespeeld waardoor achtergronden mooi scherp ogen.

Maar wat heb je aan zo'n waanzinnige techniek als het verhaal wat je verteld absolute stront is? Het verhaal van Avatar bestaat uit een schandalig matig copy-cut spelletje waarbij iedere nieuwe scene tot vervelends toe voor de hand ligt. Ga Dances with Wolves kijken, Disney's Tarzan en zelfs Harry Potter; we hebben het allemaal al eens gezien maar dan met veel sympathiekere personages en met de aanwezigheid van sfeer. Want hoe mooi pandora ook is, ik werd nooit het beeld in gezogen of gegrepen door een "andere cultuur". Daarnaast is het hoofdpersonage een idiote hark die als een botte mongool tijdens de meest ongepaste momenten vervelende vragen stelt. Ik zou nog even kunnen uitwijden over misplaatste zooms, vervelende out-of-focus die belachelijk dichtbij komt en het idiote gegeven dat er 6 jaar mensen getraint worden om wegens ongeduldige bulldozers in 3 maand hun klusje te moeten klaren, maar het zijn maar bijzaken in vergelijking bij het belachelijke verhaal. Nee, van Avatar was ik niet gecharmeerd.