Meningen

Een film gebaseerd op een waargebeurd verhaal, levert vaak (te) weinig drama op. 'Facts: truth with a small t.' Het is dan ook niet vreemd dat American Gangster nergens echt weet te boeien of een verrassende plotwending in petto heeft. De fantasie van de schrijver kan zich weinig veroorloven omdat de feiten nu eenmaal het plot bepalen alsmede de karakterisering en de ontwikkeling van de personages. Het resultaat: een lange en zelfs langdradige film zonder hoogtepunten.

Het verhaaltje is flinterdun, maar liefhebbers van knokpartijen en afgeschoten hoofden en ledematen, komen volop aan hun trekken.

Flauw, voorspelbaar en vooral smakeloos.

Een relatiekomedie die voortkabbelt en weinig hoogte- of dieptepunten kent. De personages zijn niet erg 'relatable' laat staan 'likeable'. Al met al een wat saaie film over een paar stellen waarvan je blij bent dat je daar nooit mee aan tafel hoeft te zitten. En dat geld niet gelukkig maakt, wisten we natuurlijk al.

Geen onaardige film hoewel het plot niet erg geloofwaardig is en de moraal van het verhaal er te dik bovenop ligt. Er zitten leuke scenes is maar al met al is het veel geschreeuw en weinig wol.

Vrouwelijke variant op One Flew over the Cuckoo's Nest. Maar Girl, Interrupted wordt geen klassieker. Ondanks het goeie acteerwerk is het verhaal net even te voorspelbaar en mist het diepgang. Het einde is zelfs zoetsappig, opgevrolijkt met Hollywoods bekende strijkorkest.

Het is een beetje van alles en nog wat: sci-fi, thriller, psychologisch drama, mystery. En dat is nu net het probleem. Het plot komt nogal gekunsteld over en echt spannend wil het niet worden. Het 'emotionele einde' werkt eerder komisch dan ontroerend.

De special effects zijn prima in orde, maar dat is dan ook het enige positieve dat over de 'jeugdversie' van IT valt te zeggen. Verder is het vooral een lange zit waarbij je niet een keer rechtop gaat zitten. Het boek was beter.

Geen onaardige romcom hoewel het plot tamelijk ongeloofwaardig is en de karakters het er niet geloofwaardiger op maken. Verder feelgood voof op een druilerige dag. Voowaarde is wel dat je Barbra Streisand ruim twee uur kan verdragen.

Ik had even de hoop dat Hannibal Lecter in de opening van Red Dragon het loodje had gelegd. Maar na een paar jaar zit hij gewoon weer keurig in zijn zwaar bewaakte kelder en mag hij de volgende FBI-agent met allerlei diepzinnig geneuzel en vage aanwijzingen het bos insturen. Natuurlijk wordt de zaak uiteindelijk opgelost: het goede overwint het kwade. Zo willen we dat zien. En Hannibal is nog steeds springlevend en doet ons de hartelijke groeten. Klaar voor nummer vier in deze reeks? Zolang er flink geld aan wordt verdiend, zou dat zomaar eens kunnen.

Weinig subtiel en tamelijk voorspelbaar. Twee beachboys uit Californie, rijk geworden met het telen en verkopen van drugs, worden gedwongen samen te werken met een Mexicaans drugskartel dat hevig geinteresseerd is in hun geheime recept. Daar hebben de boys geen trek ik. Maar als hun gezamenlijke liefje wordt ontvoerd en hetzelfde lot wacht als de andere onwilligen binnen het kartel, wordt het tijd om de mouwen op te stropen en de strijd aan te gaan. Het is ruim twee uur wachten op een originele plotwending, enige ironie of wat psychologische diepgang. Maar helaas: Oliver Stone schakelt op een kaarsrechte weg van de eerste, naar de tweede en naar de derde en vierde versnelling. Het einde (of eigenlijk twee eindes), is wel origineel. Maar niet in positieve zin. De good guys (Amerikanen natuurlijk) winnen de strijd en de bad guys (de Mexicanen natuurlijk) hebben het nakijken voor zover ze nog niet overhoop geschoten zijn.

Shut In zit zo vol met cliche's dat het een parodie op het genre is geworden. In plaats van een thriller is het dan ook vooral een film die op de lachspieren werkt.

Een puzzel die uit zijn doos is gevallen.

True Story wil met ons de diepte in, maar het blijft bij wat gespetter in een pierenbadje. En dat ook nog in slow motion.

Interessante genrewending binnen anderhalf uur. Een thriller verandert langzaam in een soap opera. Geen nagelbijter maar een billenknijper.

Een serie die iedereen moet zien. Het is een triomf voor de kunst. In dit geval de filmkunst. Geen gerechtigheid? Dan kan je er altijd nog een mini-serie over maken.

Het is een en al schijn en oppervlakkigheid die kenmerkend is voor deze arena. We leren niemand echt kennen, laat staan zijn diepere drijfveren. Je voelt je dan ook bij niemand betrokken. Het is alsof je op een feest terechtgekomen bent waar je niemand kent en na een avond vol geschreeuw en gedoe blij bent dat je weer naar huis mag.

In feite een klassiek verhaal over de good guys tegen de bad guys. Wat mij betreft te simplistisch. Met wat plak- en snijwerk had het verhaal (if any) wel een uurtje korter gemogen.