Meningen

Heerlijk gestileerd beeld dat helemaal niet gaat over een bomaanslag. Sam's schuldgevoel wordt pijnlijk voelbaar door o.a. het ontbreken van een klassiek vertelschema en de wederom fotografie van glynn speeckaert. Dat de meeste acteurs hun eigen voornaam gebruiken is een leuk detail. Zijn er nog films die dat hebben?

Ik wil maar zeggen: aanrader van fortuin.

Ik hou van blues, moet ik toegeven. Ik hou van mannen die met een hese stem hun verdronken verdriet in mijn oor hijgen. En een beetje feeling met wat blues is en waar blues voor staat s wel nodig om deze film ten volle te apprecieren.

De film begint met een seksscene tussen Rae (Ricci) en (Ronnie) Timberlake. Als vervoglens Ronnie op legerdienst vertrekt, zien we een eerste paniekuitbarsting van Rae. Hijgen, krabben, schreeuwen. We leren Rae verder kennen als een nymfomane slet, zonder veel moraal. Als ze Ronnie probeert te vergeten door onooglijk veel drugs te nemen, loopt het fout af en belandt ze met een gebroken neus langs de kant van de weg.

Hier komt Lazarus (Samuel L. Jackson ) op de proppen. In de inleiding kregen we al te zien dat ook hij zijn portie pijn moet verdragen. Zijn vrouw is er, zeer bluese-esk, vandoor met een ander. Hij vindt Rae en besluit, na een hoop getwijfel, haar te genezen van haar ‘ziekte’. Of zoals hij het zegt: “I ain't gonn' be moved on this. Right or wrong, you gonn' mind me. Like Jesus Christ said, "Imma suffa' you. IMMA SUFFA' YOU!" Get yo ass back in my house!”

Wat volgt is Rae’s opsluiting en beetje bij beetje wordt ze gelouterd. Ondertussen komt ook Ronnie terug en ontdekken we de reden achter Rae’s nymfomane gedrag.

Dit alels wordt in en uitgeleid door

Het grootste struikelblok bij de critici lijkt een filterdun verhaal lijn en een onaavaardbare moraallijn te zijn. Over die moraal kan ik kort zijn: Dat kan geen weldenkend mens schelen. Een film is entertainment, geen pedagoog. Verder wordt er veel minder aan verheerlijking van geweld en drugs gedaan dan in een tarantino.

Dat filterdun verhaal, dat begrijp ik. Het verhaal heeft inderdaad niet veel om handen. Maar dit wordt makkelijk goedgemaakt door de verschillende thema’s die mooi in elkaar overlopen. (Lazarus’ pijn en genezing, Rae’s angst, Ronnies angst,...) het interessante sfeerbeeld en de personagevorming. Ik had meer dan genoeg aan een verfilming van een willekeurig Mississipi-blues lied.Een voorbeeldje hiervan is het kleine glansrolletje voor rapper David Banner als Theronne, de booty call van Rae. Veel meer dan wat vuilbekken doet hij niet, maar hij past daarmee perfect in een geloofwaardige context.

Ik hou van de blues, en dat gaat verder dan de muziek. Ik vrees dat er nergens nog zo’n zuiders dorp bestaat. Mocht het wel zo zijn, y’all mothafuckers can find my coochie over there. Ik stoorde me niet eens aan Justin Timberlake. Ik vrees dat ik diep vanbinnen, moet toegeven dat hij niet zo verschrikkelijk acteert als de haute culture ons wil doen geloven. .

Kijk deze film voor Jacksons teruglopende haarlijn, ricci’s lichaam, de muziek en als sociale dierentuin, en ik beloof je een spektakel.

Meeslepende visueel pareltje, zoals we van Aronofsky gewoon zijn. maar doorheen de gehele film, tenzij bij het laatste half uur, vond ik de verhaallijn zo wak. meisje relaxt, ziet een flits op elke manier die je in standaardthrillers zien, overreageert en vwala, een dansscene waar ze vernederd wordt of schrikt van iets.

Maar dat is een 'klacht' die ik bij vele aronosfky's heb. Hij concentreert zich zo hard op een emotioneel aspect van de hoofdrolspeler, dat de gehele context en verhaal van de film verdwijnt en de personages een-dimensionale karikaturen worden.heel erg goed gespeelde karikaturen, uiteraard, maar hun wereldvreemdheid wringt bij mij.

verder: ons Natalie + Sex + Milan Kunis = hoera.

schitterende genre-oefening, die zijn pokerface behoud door de absurditeiten heen.

absurd klein verhaal (als je de trailer ziet heb je alles) maar aandoenlijke acteurtjes. Weinig zware politieke geladen drama, wel een uitdaging voor je moederinstict.

Deze film begon als het soort film dat ik graag zie. ingenieuze persoonlijk/grappige ingevingen, letterlijk geillustreerd, voice-overs en wat filmtechnische snufjes, maar verloor dit elan naar het midden toe. Vanaan de saaie voetbalmatch ging het zowat achteruit, om dan toch wat in mineur te eindeigen. Spijtig, maar de melodrama nam de overhand, en het originele verhaal verschoof naar de achtergrond.

Ach, toch nog steeds een halve goede film.

Ik ze me er niet zo aan gestoord hebben, mocht de hele filosofie erachter 'waar' geweest zijn, maar ik heb geen voeling met 'het stoppen van de tijd' of 'liefde zit tussen de seconden'. Verder begreep ik ook niet goed of het stilzetten van de tijd nu een soort van metafoor of fantasietje was, of dat ie daadwerklijk, (binnen het kader van film, dus alles kan dan) de tijd kon stilzetten. Het leek op 'doen alsof', maar dan krijg je die hele gedachtenstroom over eventuele andere mensen die ook de tijd 'kunnen' stilzetten. Vreemd, volgens mij wist de regisseur het zelf ook niet goed.

Ik was een fan van de dialogen in Hotel Chevalier, maar had er neit bij gedacht dat eht echt een soort 'prologue' was.

Ik vond de film leuk gefilmd, de beginscene met Murray, en de andere echt functionele slow-motion scenes, de typetjes goed uitgeschreven, ook kan ik me geen betere cast kunnen inbeelden.

Het enige dat de film inderdaad mist, is wat verhaal. Maar ik had genoeg emoties, situaties en figuren om naar te kijken. Daarom scoort deze film ook zo veel beter dan bijvoorbeeld broken flowers, waar ik ook een goeie verhaal-lijn mis, maar waar deze niet wordt aangevuld. Maar da's weer een andere discussie.

Ohja, thumbs up voor de muziek.

(nu veel sterren, omdat ik nog in de verliefde fase na de film zit, misschien daalt het nog.)

Ohja: aan de mensen die er niet mee kunnen lachen: De humor zit op een iets dieper niveau. Het zit in de details, de knulligheden, in het hondsdroeve gezicht van schwartzman. De zin 'I didn't save mine' kon, ondanks de vrij tragische gebeurtenis, toch mijn opgewonden-handenklappend enthousiasme losweken, bijvoorbeeld. Het is situatie/figuren humor, geen gebeurtenissen, geen slapstick.

een oorlogsfilm, die aangenamer is, net als de gevangenen hun situatie, maar die toch terecht een wrange nasmaak heeft, ook met behulp van de laatste scene in het kamp.

Ik had pas achteraf door dat er de hele film door gefocust wordt op 1 personage. Zo begreep ik niet waarom we de reactie van de man die zijn kinderen in de doos auswitchpaspoorten vindt niet te zien kregen.
Normaal ben ik helemaal tegen 'ideologische regels' die ten koste van de rest van de film worden doorgedreven, maar hier leek het mij correct, en het stoorde me eigenlijk niet.

Leuk verhaal, op zich, het concept dan, maar het bevatte te veel hollywoodiaanse heldendaden en ongeloofwaardige relaties. Beetje bijd e haren getrokken. Dat is normaal in dat genre.
Ik wist wat ik ging krijgen en heb dat dan ook gekregen.
Maar wat had dat jongetje nu te maken met argyle?

NAdat ik de synopsis had gelezen kon ik niet alleen elke plotwending voorspellen, maar ook de belichting en de dialogen.

Misschien is het camerawerk ingenieus, ofzo, maar er is wel wat meer aan een film dan zwierende kranen.

Net een Coen film maar meer ingetogen.

Ik kon persoonijk d subtiele humor en de film stijl wel smaken. De ingenieuze en luchtige voiceovers smukten het met opzet warrige verhaal mooi op.

Normaal gezien is dit mijn genre wel. spijtig genoeg houdt de film het midden tussen realistische zarte humor en comedy slapstick. De film wordt nergens echt grapig, noch dramatisch.Een hoopje comicrelief dat niets heeft om te verlichten, en toen was het gedaan.

Nuja, goede poging.

Ik ben er bijzonder enthousiast over. Het verhaal en de situaties doen realistisch aan, het taalgebruik en de personages ook. De stonede scene was leuk en wederom herkenbaar in beeld gebracht. En ik heb ook gewoon veel gelachen, zoals je zou lachen met ene hoop vrioenden. Het enige wat me wat stoorde was dat de "mysterieuze Sandrine" eigenlijk overkwam als een doodgewoon ordinair sletje van 13 in een dozijn.

Een frisse feel-goodmovie, van en voor jonge mensen.

Ondanks het genre toch een degelijke horror. De Scares zijn, hoewel klassiek, origineel geinterpreteerd en mooi uitgewerkt. De spanningsboog zit goed en dekinderen zijn niet te irritant.

Het einde was uiteraard belabberd, maar ik ken weinig horrors met een bevredigend einde.

Een film die dus exact geeft wat er van haar verwacht wordt.

Hmm. Duidelijk een debuut film, als ik dat zo denigrerend mag zeggen.

Hij zwiept wat heen en weer, vermijdt mooi elk moeilijk in beeld te brengen moment en huppelt wat van de ene poging tot drama naar de andere, zonder ooit ergens te raken. Het grootste gebrek, was hetgeen ik hier het meeste verwacht had, namelijk een ontwikkeling van het personage, een langzame (maar duidelijk!) afdaling in de waanzin. In plaats daarvan zag ik een man die af en toe gekke dingen doet, en dan terug op normaal niveau komt, weer eens iets roept, dan weer lief is, en na 85 minuten staat hij nog steeds op datzelfde niveau. Niets escalatie, niets plots besef van omgeving, niets bijtende zelfbewust zijn. Ja, hij had meer weg van een ongestelde vrouw dan van een getraumatiseerde soldaat.

On the bright side: De acteerprestaties waren wel opmerkelijk goed, vond ik, zeker kleine Benni verraste me met momenten. En er zat een scène of twee in die ik echt goed vond. De scène op het inde aan het voetbalplein, en de pokerscène waar hij zijn verhaal vertelt.

Eeen typische duizend in een dozijn 'alternatief' filmpje, saai belicht, geen muziek, veel stiltes, weinig om handen. Om een vergelijking te maken: Het deed me denken aan iemand die met zijn allereerste foto afkomt, een wazige zwart-wit foto van een huilend kind. Saai, al veel te veel gezien, en gemakkelijk. Ik zie liever goede kleurenfoto's met spitsvondigheden, begrijpt u?

Ik had verwacht het echt een beestige film te vinden, maar eht werd nogal een ontgoocheling. In plaats van 'echte' personages, echte sukkels neer te zetten, zoals Solondz dat soms kan, werden er alleen wat erg overdreven en 2 dimensionele figuren gebruikt. Napoleon zelf was ik al beu na de 10e minuut.

Het heeft wat weg als een sketch die een hoop californische kids gemaakt hebben, ergens tussen het surfen in.

Er zitten wel wat leuke momenten in, maar ik vond ze verre van geniaal. Als je zo'n extremen afschildert, is het nog moeilijk om iets origineels of grappigs te maken.

Wie lacht er nog als Homer Simpson Whoohoo roept als er eten passeert?

strakke film inderdaad, duidelijk een film 'van de maker vàn...'
Maar het moet het wel hebben van z'n wottafokgehalte.

Ik had eigelijk liever wat meer verhaal gezien, wat meer uitwerking, iets minder vragen. De tripperige hoofdpijn scenes wordt je wel beu na een tijd. Het ging hem hoofdzakelijk over het weergeven van een gevoel, en niet over een verhaal.

en wat was dat wit spul nu? En wat was dat wit ding op zijn appartement? En het ding op z'n hoofd? en van waar kent iedereen hem en waarom laten ze hem zo snel gaan?
Ik vind de film dus een tikkeltje te vaag, te veel gebaseerd op vreemde scenetjes, maar al bij al wel een goeie film..
3,5*

Het verhaal is uiteraard de standaard platgeproducete bouillon, maar wat me harder stoorde is dat de trailer, zelf maar enkele seconden, de hele clou kon verklappen. Ik ben heus geen mastermind, maar na minuut 15 wist ik al wie het geweest was, en hoe het dus min of meer verder ging eindigen.

Wat ook extreem belabberd was, was de make-up van de kindere en de bagel, lijkt wel een kiss coverband.

al bij al heb ik wel af en toe een kreet geslagen en een sprongetje gemaakt. Dat is vooral te danken aan de verzorgde audio.

Hele vage film en voor mij net iets té filosoferig.

wederom een bedroevend slechte jan verheyen film.
Totaal overdreven emoties (de twijfelende agente...), falende pogingen om cool te zijn (gij kijkt toch ook naar de vrouwkes?) en onuitgewerkte verhaallijnen.
Waarom bijvoorbeeld wordt evi vastgehouden in een vieze kelder? Dat doen loverboys helemaal niet.

Wat me ook stoorde waren de nutteloos dichte shots. Ik hoef geen gezicht van mensen te zien, met links een wazige arm en rechts een fles karnemelk. Ook had je enkele autoscenes waar het leek alsof ze uit de verte met een zware zoom de auto vast probeerden houden. Iedereen kent het effect, de auto schiet constant uit beeld en mijn eten schoot terug in mijn slokdarm.

Ach. Ik had het kunnen weten, en er zaten waarschijnlijk ook goeie stukjes in. De dansscenes, bijvoorbeeld. Niet echt iets om een film op te bouwen, spijtig genoeg.

Hoewel het een tot zeurens toe herkauwd concept is, is deze film me bevallen, weliswaar binnen zijn belabberde genre. De wereldreis voegt een extra element toen, zonder de klassieke settings te verraden. Maar de film had het gewenste effect. De spanning zat er goed in en ik probeerde mee door de gangen te sluipen.

De functie van de vrouw (zorg jij maar voor de kinderen, ik ga even de werled redden.) heeft me achteraf mateloos gestoord. Maar vermits de film dus niet heeft moeten lijden onder mijn hervonden feminisme, moet de film hoog scoren in escapisme. Je krijgt dus wat je verwacht, degelijk, hersenloos vermaak. (én palestina!, cultuurpunten.)

het liedje is hurdy gurdy man van donavon.

Het is duidelijk een verfilming van een 'speur'boek. En dat stoorde me wat. Je krijgt een massa aan verhaallijnen, zijwegen en personages maar er wordt amper iets uitgewerkt. Zo heb je het gebrek aan hoofdpersonage. Perhalf uur volg je andere mensen in een niet overlappend geheel, je krijgt wat lapjes, en je moet daar zelf een dekentje van maken dat het verhaal wat dekt.
Verder heb je een hele hoop vragen en punten die interessant zouden kunnen zijn, mochten ze meer dan een minuutje eraan besteed hebben.
Wie is Bob Vaughn dan? Hoe zit dat met die filmposter? Wie is Rick Marshall? Wat met die overeenkomst met de maanstanden die zijn (plots ontstane) gezin vindt? Wat met die vals opgeëiste moorden?Die verhoring van Leigh, wat was dat? Die vrouw met haar baby, wat was dat? wat met die ene loze scene waarvoor ze een jaar verderspringen waarbij graysmith leigh Allan ziet? Er was echt geen hele tijdverschuiving nodig voor die ene lege scene. Welja, het is misschien ook geen uitgeklaard verhaal, maar is dat niet net de taak van een filmmaker (schrijver) dat hij er wat plotpoint in brengt e.d.? Ik denk inderdaad dat het een trouwe verfilming moet zijn, want veel van de beslissingen lijken vreemd vanuit een film-logica.

Al bij al was het wel een amusante film. Ik heb me niet verveeld en zoals al veel vermeld heb ik genoten van de seventiessfeer.
Buiten de ... opmerkelijke... stem van Ruffo en de loze timelapse was het dus een interessante film, me dunkt. Mijn gegrommel begon pas na de ondertitteling.
3.5*