Meningen

The Collector was een spannende horror die dat met toffe kills en de nodige gorigheid combineerde. The Collection is dat laatste ook wel, maar alle vorm van spanning ontbreekt waardoor het al snel een Saw kloon wordt en toch uitmondt in een kleine teleurstelling. Ontsnappen uit een afgelegen hotel bezaaid met boobytraps is ook een stuk minder angstaanjagend dan notabene je eigen huis waar jezelf niet eens meer in control bent.

Zoals eerder aangehaald is de intro erg tof en meteen het hoogtepunt van de film. Compleet over de top en wederom weet de killer te imponeren. Hij straalt veel zelfvertrouwen uit, hij weet wat hij doet en heeft alles onder controle. Arkin keert weer terug en moet dit keer noodgedwongen met een stel huurlingen een meisje redden. Vanaf dat moment wordt er op de automatische piloot geschakeld.

Kamertje in, kamertje uit. Een paar leuke kills en de goede gore maken de boel nog interessant. De cast probeert het niet eens, en ook dat is een verschil. In het eerste deel had ik, ondanks dat Arkin een crimineeltje was, nog wel sympathie voor hem, maar hier was hij compleet inwisselbaar. Hetzelfde geldt voor Elena, Lucello en de rest waarvan ik de naam niet eens weet. Wel een sterke scene weer van de killer als hij naast de kooi loopt, cool. Hilarisch trouwens hoe snel die politie en ambulance ter plaatse waren.

Over het einde heb ik zo mijn twijfels, en voorspelt wellicht niet al te veel goeds. Arkin die de rol van de killer aanneemt? De killer ontmaskerd? We zullen zien. Nog steeds wel benieuwd, maar hoop vooral weer op wat spanning en een originele setting.

Heerlijke herziening, was weer een aantal jaar geleden.

Het gegeven blijft natuurlijk ideaal voor een lekker bloederige horror. Home Alone voor gevorderden. Setting is ideaal, audiovisueel dik in orde en de dynamische camera houden de film constant spannend.

Daarnaast is ook de killer meer dan geslaagd. Aan de ene kant heeft hij veel weg van een 'normale' psychopaat doordat je op een gegeven moment toch een ontblote onderrug ziet, maar aan de andere kant heeft zijn blik vaak iets bovennatuurlijks. Het gore-niveau is van erg goed niveau en de beerklem-moord is één van de wreedste aller tijden. Mes door je hand, vingers eraf gehakt, voet in een klem, knieën in een klem en vervolgens de rest in nog eens zes klemmen. Brrr.

Einde vond ik gepast, en een ideale gelegenheid voor een sequel. Laat The Collection maar eens heel snel komen, want het duurt lang!

Slappe herhalingsoefening.

De drie hoofdpersonen zijn niet grappig, hoewel de dikke soms nog wel voor een glimlachje kon zorgen. Het verhaal is er één van dertien in een dozijn, evenals de grappen en typetjes die voorbij komen.

Werkelijk helemaal niks is origineel, en de film weet nauwelijks te overtuigen als 'College' film. Het einde was wel geinig, voor de rest drie keer niks.

Beter dan verwacht.

Weer eens een Aziatische horror zonder een bleek meisje met gitzwart haar. Leuk voor de afwisseling, want die bleke meisjes ken ik nu intussen wel. Hier is de geest verminkt, en uit op de wraak! (duh!)

De setting is in ieder geval goed. Een bioscoop; grote, donkere zalen en lange, nauwe gangen met felle TL-buizen. Het acteerwerk is behoorlijk en de film is nog verrassend spannend. Dit komt vooral door de beklemmende sfeer, zenuwslopende scenes en hier en daar een goed getimed schrikeffect, hoewel het niet 100% werkte bij mij. Het verhaaltje stelt ook niet zo veel voor al is de plotwending, hoewel ik het al een beetje zag aankomen, toch best sterk te noemen.

De geest ziet er dus goed (slecht) uit hoewel ik tegen het einde aan een beetje moest denken aan Evil Dead taferelen, wat hier natuurlijk ongepast is. Erg sterke scene trouwens waarin Shomba werd opgehangen.

Verder duurt de film precies lang genoeg. Kortom; geslaagde horror.

Ik vond de film niet bijzonder komisch. Af en toe een glimlach, maar dat was het dan wel. En dat was dan voornamelijk door Arsenio Hall. Echt grappig met zijn brede glimlach, en dan die blije kop Verder vond ik het einde erg makkelijk. Lisa loopt kwaad en verdrietig te gelijk de metro uit en even later zijn ze getrouwd in de volgende scene

Ondanks dat vond ik het toch een erg leuke film die makkelijk wegkijkt. Ik heb me geen moment verveeld!

3.5*

Woorden schieten te kort. Wat een afgrijselijke teleurstellende stinkende bagger! Niet normaal gewoon.

Het schijnt een horror/erotische film te zijn. Dat horror mag je sowieso weglaten. Niet één enkele seconde had je het idee dat je naar een horrorfilm aan het kijken was. Van spanning was dus al helemáál geen sprake. Bovendien kan je een vampierenfilm met ongeveer drie eetlepels bloed in de hele film niet serieus nemen.

Over de erotiek: Die was gewoon slecht. Storend en langzaam camerawerk, saaie shots en lelijke actrices. Sowieso zagen ze er al niet te best uit, maar ze waren van onder zo behaard dat ze duizenden platjes van onderdak konden voorzien. Moet ik hier opgewonden van worden? Bovendien heb ik echt geen zin om tien minuten lang te kijken hoe dat wicht op haar bed heen en weer ligt te kronkelen. Bah!

Het acteerwerk was slecht, dialogen waren er erg weinig, maar ook stomzinning. De muziek was slaapverwekkend en het verhaal is een rotsmoes om zoveel mogelijk bloot te laten zien.

Is er dan niets positief? NEE! Verbranden die rotzooi!

Op de eerste plaats vraag ik me af waarom Wan wéér een filmpje over poppen en spookhuizen wilt maken. Alles lijkt wel zo'n beetje verteld en ondanks dat Wan de spanning er regelmatig goed in houdt weet de film geen grote indruk achter te laten.

Een enorm krakend huis met piepende deuren, flikkerende lichten en verborgen gangen. De potentie voor een onderhoudende spookhuisfilm is er. De vintage stijl is goed gedaan en deed regelmatig denken aan Insidious. Het zou met zelfs niets verbazen als sommige decorstukken hetzelfde waren. Sommige schrikeffecten waren goed, maar ook zeer veel voorspelbaar.

Maar waar de schoen echt knelt is het uitgekauwde verhaal en het wat makkelijke einde. De film heeft voldoende kwaliteit, maar vergeet uit te blinken op bepaalde gebieden. Er is geen verrassing te bespeuren en dat is toch een beetje jammer.

Ook wel een beetje teleurgesteld in Contamination, ondanks dat veel ingrediënten om er een feest van te maken gewoon aanwezig waren. Het begint met de opening waarin de eieren worden ontdekt en de exploderende lichamen in het rond vliegen. Heel erg nep, maar heel erg vermakelijk.

Helaas heeft het grote middenstuk veel te weinig om het lijf. Mensen noemen het een alien-ripoff wat ik kan snappen door de eieren en exploderende buiken, maar waar ik vooral aan moest denken was James Bond. Jammer dat er een menselijke badguy is die meer in beeld is dan het ruimtewezen. Opeens stond iedereen in zijn uniform, had iedereen zelfs pistooltjes en was het schieten geblazen. Het verhaal is nogal dun en ongeïnspireerd en de dialogen waren bij vlagen echt slecht.

De muziek van Goblin is wel weer lekker genieten en de Cyclops op het einde is best het wachten waard. Hij zou zelfs meer moeten bewegen maar er was een probleem met de mechanics. Toch was hij wel goed gelukt, maar nogmaals jammer dat het meer om de rest lijkt te draaien. Tijdens de finale wordt het weer wat goorder, maar daarvoor is het wachten toch wel lang.

Geweldige thriller van Spaanse bodem waarin je continu op het verkeerde been wordt gezet. Je denkt te weten hoe de vork in de steel zit, maar dan is daar de volgende plotwending die een totaal andere kijk op het verhaal geeft.

Minnaar Adrián vertelt als het ware zijn verhaal aan zijn advocaat Virginia en via flashbacks zien we dan wat er gebeurd is. Maar ook wanneer één van de twee onjuistheden verteld wordt dat vertaald naar het beeld. Zo ontrafelt er zich dus een gebeurtenis waarbij er steeds nieuwe details worden bijgehaald die het verhaal om kunnen keren.

Het is zeker al vaker gedaan, maar meerdere factoren hielden me aan de buis gekluisterd. De Spaanse vertelstem van Adrián was fijn om naar te luisteren. Daarnaast wordt er sterk geacteerd door Casas, Wagener, Coronado en de mooie Lennie. De film heeft een goede pace, is mooi geschoten en heeft een prima sfeer.

Of de film en al haar wendingen ongeloofwaardig zijn; ik geloof het meteen. Ik moet ook zeggen dat ik zelf niet alle details heb nagelopen op plotholes, maar voor mijn gevoel klopte het allemaal. Het einde is over de top, maar fenomenaal. Ik had het geen seconde verwacht. Ik heb me uiterst vermaakt.

Erg leuke film die ik eigenlijk nóg beter had verwacht. Het plot klinkt heel aardig en ik hoopte stiekem al een beetje op een Miyazaki-achtig iets. Nu haalt het dat niveau niet, maar het is alleszins enorm fantasierijk.

Het eerste wat opvalt is de stijl. De Nightmare Before Christmas animatiestijl is duidelijk te zien. Lange, dunne ledematen en puntige lichaamsvormen. Het deed me af en toe ook wat denken aan Corpse Bride. De animatie is mooi getekend, al had er soms wat meer detail in bijvoorbeeld het gezicht mogen zijn. Ook hapert de animatie soms een beetje. Verder is de stijl erg aangenaam, vaak heel kleurrijk, en net zo vaak lekker duister.

De sfeer in de film is voortreffelijk. De persoonlijkheid van Coraline is erg leuk gedaan. Een meisje dat zich nergens voor interesseert, zich verveeld, chagrijnig is en een uitweg vindt in een fantasiewereld waarin alles beter is. Ook hier valt weer het verschil in kleur op. Vooral de fantasietuin is erg mooi. De hele film heeft trouwens een erg fijne soundtrack.

Dit was zo'n beetje de mooie kant van de film. Halverwege wordt de film duisterder. Wanneer de andere vader en moeder bijvoorbeeld veranderen kan het inderdaad te eng worden voor de kleintjes. Daarentegen vind ik het juist weer leuk dat er weer een keer een duister sprookje wordt gemaakt. Donkere kleuren en op een gegeven moment verdwijnt zelfs alle kleur en loopt Caroline door een lege ruimte. Creepy.

Het einde vond ik eerlijk gezegd een beetje afgeraffeld. Caroline moest die drie voorwerpen vinden en zonder al teveel moeite had ze ze te pakken. Niet dat het echt erg is, maar wel jammer. Wel weer een erg aparte animatie, dat zwart-witte spinnenweb.

Een prima film dus. Voor de allerkleinste wellicht te eng, maar voor de jonge jongeren tot aan de oudjes is het genieten geblazen!

Het lastige bij komedies is dat je de ene keer in de juiste stemming bent en de andere keer eigenlijk helemaal niet. De typetjes en de humor wilde maar niet werken, al snap ik de hilariteit van sommige scenes wel. Maar ik had vooral het idee dat er gelachen moest worden om het overdreven gescheld in platte accentjes.

Andy Serkis is wel een goede badguy natuurlijk. Alleen zijn grimassen doen al meteen denken aan Gollum en King Kong. Shearsmith vult hem goed aan als de wimp van het stel. Ellison heeft een lekker lijf, maar haar attitude werkte me meer op de zenuwen dan dat het grappig was. Leuke cameo van Doug Bradley.

Iets over de helft van de film wordt het iets interessanter met een killer die er weliswaar ongeïnspireerd uitziet, maar wel lekker lomp is. Daarbij zijn de special effects eigenlijk best wel goed. Toch zat ik nooit helemaal in de film. Sfeertje is net niet lekker en de komedie ging langs me heen. Dit keer, want een volgende keer kan het wel eens anders uitpakken, zolang de stemming maar goed is.

Lekker vervolg op het succesvolle eerste deel.

Dit deel overtreft bijna alles wat het eerste deel zo tof maakte. Bruter, absurder, chaotischer. Helaas ontstaat daardoor soms een beetje een overkill. Voor mensen met epilepsie is deze film niet gezond. Enorm chaotisch gefilmd, roterende camera's, inschuivende beelden, hardrock en special effects en je krijgt een enorme brok explosiviteit voor je kiezen.

Statham is weer lekker op dreef. Smart is weer ontzettend leuk om naar te kijken en de comeback van Ramirez is ook een leuke verrassing. Ook weer een aantal komische scenes zoals de seksscene, de talkshow en de 'monster' scene tussen Vang en Chelios.

Niet zo nieuw meer als zijn voorganger, maar wel bijna net zo vermakelijk.

Door de jaren heen zijn er toch een aantal redelijke krokodillenfilms verschenen. Black Water en Rogue waren geen onverdienstelijke pogingen, maar Aja weet met deze Crawl het concept te verbeteren. De verwachtingen waren na het geweldige Piranha 3D hoog, en hoewel er niet heel veel voor hoeft te gebeuren, is dit de beste crocodile movie out there.

Aan de ene kant is het jammer dat schitterende natuurbeelden plaats maken voor een zeer somber Florida dat wordt geteisterd door een orkaan. Aan de andere kant maakt het plaats voor een enorme schuilkelder die langzaam maar zeker volloopt met water én reusachtige alligators. Het zorgt in elk geval voor een beklemmende sfeer. Het begin duurde wel een beetje lang, en het hele familieverhaaltje is verwaarloosbaar, maar nochtans redelijk geacteerd. Leuk om Barry Pepper weer eens te zien, toch al zeker vijftien jaar geleden dat ik een film van hem zag.

Aja weet een bijna perfecte balans te creëren tussen spanning en geweld. De eerste ontmoeting met de alligator was een fijne. Niet zozeer vanwege de animatie, die was niet continu overtuigend, maar het geluid wat van het beest kwam maakte alles goed. Het stampvoeten, het klappen van de kaken, het gesis en vooral het gebrul door de speakers. Dan wordt het totaalplaatje toch in één keer een stuk strakker, waardoor je soms toch vergeet dat de alligator uit de computer komt.

De film staat bol van de actie waarbij een handjevol slachtoffers tussen de kaken van de alligators belanden. Aja weet als geen ander hoe je dit in beeld moet brengen, al ontbreekt het aan memorabele scenes die Piranha 3D wel had. Ondanks dat zien wonden er weer erg goed uit en worden open botbreuken en afgebeten ledematen niet geschuwd. Hierdoor is Crawl grotendeels erg vermakelijk, en hoewel een loopje met de waarheid niet veel uitmaakt in een genrefilm als deze wil ik het toch even benoemen. Haley mag dan zwemster zijn, sneller zwemmen dan een alligator kan natuurlijk niet, behalve als je goede editors hebt. Daarbij wordt er bijna volledig aan voorbij gegaan aan het feit dat ze zwaargewond is. Het zal de adrenaline wel zijn, denk ik dan maar. En dan die douchewand die net zo sterk is als de deur van het geldpakhuis van Dagobert Duck. Wauw.

Al met al zet Aja weer een geslaagde killer animal film neer. Het beest is erg geslaagd, het geweld is sterk aanwezig en de spanning is voldoende. Voor mijn gevoel is alleen het intro wat te lang, heeft de film net wat te weinig afwisseling qua decor en zijn er geen scenes die er echt bovenuit springen. Doordat het genre over het algemeen bol staat van de prutsfilms is dit met gemak een bovengemiddeld werkje.

Dit is pas mijn eerste kennismaking met Universal Horror en zeker eentje die niet tegen is gevallen. Ondanks dat de beelden van de Amazone en onderwaterwereld mooi en sfeervol waren miste ik de kleur een beetje. Ik had graag de natuur daar in kleur willen bewonderen. Het verhaal is erg simpel, maar het is het monster dat toch alle aandacht opeist.

De creature mag dan een glazige blik hebben en de motoriek van een man in pak, het pak zelf is niet minder dan geniaal. Erg gedetailleerd en er gaat nog best wat dreiging vanuit. Zeker in de onderwaterscenes waarin hij Kay achtervolgt. Spannend.

De muziek vond ik soms wat overdadig, terwijl het acteerwerk van een aantal wat beter had gemogen. De film weet dankzij zijn leeftijd geen angst meer op te wekken, maar charming is het wel.

Naar verwachting een middelmatige horror op een geisoleerde locatie dat het altijd goed doet; de metro. Het is niet moeilijk jezelf in te leven in een slachtoffer dat in een oneindig gangenstelsel op de vlucht is voor een gestoorde creep. Zeker niet als dat slachtoffer de mooie Potente is.

De spanning wordt goed opgebouwd, met de noodstop van de trein en de lichtuitval. Ik had nooit verwacht dat het Guy was die op de trein sprong. Anyway, hij krijgt de enige juiste straf die op aanranding staat. Zijn opengereten rug verraadt al dat de make-up van een goed niveau is.

Zoals vaker is het meteen gedaan met de spanning wanneer de creep in beeld is. Vooral omdat hij in het gezicht nog steeds erg menselijk is. Het worden dus helaas geen 'Descent'-achtige taferelen, die een stuk enger waren. Schrijnend dan ook om de mensen achter de schermen te horen over hoe enorm goed het allemaal is gelukt. Ik vond dat wel meevallen. Het grotendeels weglaten van het achtergrondverhaal vind ik geen geslaagde keus. Aan kleine hints is nog wel het een en ander uit te halen; zijn pa was een experimentele wetenschapper die Craig heeft verstoten. Een verwoede poging om medelijden voor Craig op te wekken bij de kijker is compleet mislukt.

Best sfeervol dus, wat goede gore, een mooie Franka en een aardig einde. Dat, gemixt met een flinke brok middelmatigheid.

Hoewel ik de plot interessant vind heb ik deze film eigenlijk alleen aangezet zodat ik achteraf kan zeggen dat ik 'Creepozoids'(!) heb gezien. Een supervette titel die alle jaren '80 pulp in één pakkende kreet samenvat. DeCoteau nog nooit van gehoord, en als ik dan kijk wat ie schijnbaar allemaal heeft uit gepoept vraag ik me af of deze film ooit beter kan zijn dan die titel.

Dat is ie zeker niet, hoewel het wel een echte pulp-uitstraling heeft. Een apocalyptische wereld die in aanraking komt met mutanten, special effects van een bedenkelijk doch knap niveau, een heerlijke synthesizer soundtrack en een crappy cast. Ik schrok wel even toen Quigley de douche ontdekte en hem even onberoerd liet. Gelukkig volgde snel daarna een soft-erotische douchescene voorzien van een porno-tune. Uiteraard komt net op dat moment de nieuwe vriendin van je broer binnenlopen om kennis te maken...

Creepozoids is bij vlagen amateuristisch, al vond ik de special effects gezien het lage budget lang niet slecht. Het Alien-monster was te doen, maar toffer vond ik eigenlijk de baby en de make-up op de slachtoffers die aan het muteren waren. Het gevecht met de pluche ratten was belachelijk nep. Spannend wil de film maar niet worden, en dat komt door het slechte acteerwerk en eigenlijk ook de locatie die niet uit de verf komt. Twee kamers en enkele gangen is wat ik me zo kan herinneren en dat is te weinig voor een goede spanningsopbouw.

De speelduur is gelukkig erg kort met zijn zeventig minuten waardoor de film net uit te zitten is. Pulp met een hoofdletter P, maar zeker niet de leukste.

Geinige onzin. Wist eerlijk gezegd niet eens dat er een comicreeks van was, maar dat werd snel duidelijk met de stripstijl door de film heen.

Het eerste filmpje is best sfeervol en leuk om een jonge Harris aan het werk te zien. Grappig gegeven is dat de zombie van een oude man zijn verjaardagstaart komt opeisen.

Het filmpje over Jordy Verril is één van de leukste en mooiste filmpjes. Ook leuk om eens een keer weer iemand te zien veranderen in iets anders dan een zombie. Zeer vermakelijk.

Het filmpje met Nielsen is samen met het voorgaande filmpje het beste. Ik had verwacht dat Leslie een domme rol zou spelen maar hij speelt hier een sadist. Best ziek, leuke dialogen en een leuk ironisch einde.

Ik wilde Creepshow een dikke voldoende geven maar toen kwam helaas 'The Crate'. Veel onzinnig gelul en een irritant wijf voeren de boventoon in deze monstermovie. De monsterscenes waren enigszins vermakelijk, maar absoluut niet bijzonder.

Laatste filmpje is iets beter, maar zeker niet top. Een berg kakkerlakken, een man en een kleine ruimte. Combineer dit en je hebt een filmpje vol.

Vooral de eerste drie filmpjes zijn de moeite waard, maar daarna zakt het helaas in. Toch leuk om eens gezien te hebben en op naar het vervolg.

Net als in Creepshow begint de film met een kazig comic-intro. De tekenfilms waarin de Creep de drie filmpjes aan elkaar verteld zijn een leuke afwisseling, al is de kwaliteit niet al te best.

Het is fijn dat het slechtste filmpje als eerste aan de beurt is, anders kon je meteen op de eject-button drukken. Al is slecht overdreven, het is gewoon helemaal niet bijzonder. Een paar criminelen beroven good old George Kennedy van zijn Indiaanse schatten en daar is het standbeeld wat buiten de wacht houdt niet blij mee. Hij komt tot leven en gaat achter de bende aan. Alle kills gebeuren buiten beeld, heel veel gore is er niet en sowieso is een Indiaanse mythe niet imposant. Matig.

The Raft doet al het voorgaande negatieve meteen vergeten, dat was echt een knaller waar ik flink van heb genoten! De weed-smokende cast wist me meteen te boeien met de erg mooie Laverne. Zomerse zon, harde rockmuziek en een afgelegen meer zorgen voor een heerlijk, broeierige sfeer. Het monster die het heeft voorzien op het gezelschap is mysterieus en simpel, maar behoorlijk angstaanjagend. De special effects van zowel het Blob-monster als de wonden zijn erg knap en overtuigend. Schitterend einde ook.

Om af te sluiten krijgen we te maken met een aangereden lifter die zijn moordenaar blijft achtervolgen. The Hitch-hiker vind ik de grappigste uit de verzameling, doordat de lifter nogal (on)voorspelbaar opduikt en Mrs. Lansing steeds op haarzelf inpraat. Best gorey ook soms. Jammer dat de soundtrack iets te luidruchtig is. Vooral het tweede filmpje maakt deze sequel al de moeite waard, maar ook de laatste mag er zijn. Beter dan de eerste Creepshow in elk geval.

Overtuigende wraakfilm met een originele insteek.

Het wraakverhaal is niet echt speciaal. Verliefd stelletje wordt vermoord en de man neemt vaak wraak. Meestal doet ie dit als ie pas is ontslagen uit het ziekenhuis, hier doet ie dat pas na zijn dood. Begeleid door een kraai gaat hij zijn slachtoffers af om daarna vredig te kunnen rusten.

Dit is volgens mij de enige keer dat ik Lee heb zien acteren. Hij doet enorm sterk denken aan Ledger's The Joker, door z'n gezicht, maar ook door zijn acteerprestatie. En dat is een groot compliment. Natuurlijk helpt zijn uiterlijk om een creep neer te zetten, maar het acteerwerk is ook overtuigend en speelt de sterren van de hemel. Ik heb een hekel aan Wincott en had eigenlijk gehoopt op een andere acteur. Hij deed het hier echter aardig.

Visueel is de film ook een plaatje. Er wordt veel gebruik gemaakt van zwart en rood, waardoor de film erg duister wordt. Ook de vele licht-donkereffecten zijn een lust voor het oog. De stad lijkt een beetje op de stad die we kennen uit Sin City. Ook de soundtrack sluit goed aan op hetgeen dat je te zien krijgt. Vooral op het einde mondt de film uit in een actiespektakel. De scene op het dak duurde me dan weer te lang. Ook noemenswaardig is de band die wordt gecreëerd tussen Lee en de kraai. Mooi om te zien dat de kraai Lee begeleid. Zie je de kraai, dan weet je dat Draven in de buurt is om je af te maken.

De film is al vijftien jaar oud, maar de special effects zijn nog steeds om te smullen. De film kan nog erg goed met deze tijd mee. Aanrader.

Als pure horror schiet de film te kort, maar het doet voldoende dingen wel goed om er toch een voldoende uit te slepen.

Zo is het campus-sfeertje erg lekker en is de cast sympathiek met de erg mooie Lindy Booth voorop. Goed geacteerd, ook door hoofdrolspeler Morris en Supernatural's Jared Padalecki. Wat Cry Wolf goed te verteren maakt is dat het seriemoordenaar-onderwerp ook centraal staat bij de groep jongeren. Ze spelen namelijk een spel waarbij ze een moordenaar moeten creëren wat zorgt voor enkele leuke vondsten. Samen met de vlotte editing verveelde ik me nauwelijks, ook al heb je na vijftig minuten nog geen kill gezien (behalve in de openingssequence).

Wat minder goed is, is het gebrek aan on-screen murders en wat lekkere gore. Zoals vermeld staat dit omschreven als horror, een slasher, maar een volbloedje is het echt niet. In tegenstelling tot zijn 'genregenoten' steekt het scenario wél goed in elkaar. Je wordt met meerdere plottwists om je oren gezwaaid en sommige zijn leuk gevonden. Het einde had ik wel een beetje verwacht. Dacht ik... totdat Dodger nog even op het politiebureau kwam. Sterk.

De film is lekker vlot met inderdaad de nadruk op moderne communicatiemiddelen en hangt met geslaagde editing aan elkaar. Af en toe werd ik wel een beetje flauw van de vele pranks, maar door het einde krijgt de film nog een iets hogere score. Alleen op horrorvlak had het wel wat sterker gemogen.

Toch wel erg jammer dat het begin van de film enorm middelmatig is, want het tweede deel van de film is een stuk spannender. Ik had gisteren de film na 45 minuten afgezet omdat ik erg moe was, maar toen ik het vandaag hervatte voelde het alsof ik niks gemist had. Zo langdradig en RTL4-drama waardig is het eerste deel. Teveel onzin omtrent de kleine Tad en het vreemdgaan, en te weinig Cujo.

Maar na die lange zit wordt het spannender wanneer de film alleen nog maar om Cujo draait. De make-up is erg goed en laat Cujo er uiterst smerig en ziek uit zien. Groot pluspunt is dat er vrijwel de hele tijd gebruik werd gemaakt van echte honden en daardoor de wreedheid erg overtuigend overkomt.

Toch heeft de film een algehele indruk als familiedrama op me achter gelaten. Puur door het drammerige begin, en hoewel de film spannend afsluit weet het nergens te verrassen. Kleurt netjes binnen de lijntjes met vooral een overtuigende en valse Cujo.

Ik was er al een beetje bang voor toen ik de eerste reacties binnen zag druppelen, maar de nieuwste telg in de Child's Play franchise valt inderdaad tegen. Van mij mag Chucky gewoon een ordinaire poppenslasher blijven, want de richting waarin het magere verhaal wordt geduwd is een misser.

De manier waarop Chucky wordt geherintroduceerd is wel erg makkelijk. Het hele mental institute gebeuren is nogal saai en kent een ernstig gebrek aan leuke personages. Fiona Dourif doet het aardig, wat lijkt die toch op haar vader. Vooral op het einde van de film waren de gelijkenissen eng. Wel leuk dat Alex Vincent na jaren weer meedoet als de volwassen Andy (de cameo uit Curse of achterwege gelaten) en ook leuk om Tilly weer te zien. Die mocht nog wel een iets grotere rol hebben, desnoods in de bruidspop-variant.

Chucky met de stem van Dourif blijft gewoon erg vermakelijk. Leuke oneliners en het gestoorde lachje is er nog steeds. Maar dat er meerdere Chucky's tot leven worden gewekt hoefde van mij niet. De moorden vallen ook een beetje tegen, al wordt de make-up tegen het einde aan wel wat toffer. Toch ben ik benieuwd of Chucky ooit weer 'eng' gaat worden, een beetje zoals de eerste twee delen. De komische nooit kan ik echter best waarderen, maar het verhaal en de setting zijn saai en leeg. Daarbij mochten enkele moorden wat creatiever. Er gaan al geruchten over een Chucky in Space waarbij ook Glenn weer zijn opwachting zal maken. Laten we hopen van niet.

Mijn liefde voor horror is min of meer begonnen met Child's Play, dus wanneer Chucky zijn opwachting maakt in een nieuwe film ben ik al meer dan tevreden. Maar ook ik moet bekennen dat geen enkel deel het eerste deel overtreft, en ook na 25 jaar weet Mancini het origineel niet te evenaren.

Dat terwijl de film goed begint. Het enorme huis is weer een goede gelegenheid voor Chucky om hide and seek te spelen. Niet geheel toevallig is er ook een kleuter in het huis die Chucky meteen in de armen sluit. Vanaf dat moment wordt de oude formule herkauwt. De spanningsopbouw is goed, maar het moment dat de pop voor het eerst tot leven komt heeft niet zo'n grote impact als in de versie uit 1988. Dit komt vooral doordat Chucky's gezichtsuitdrukkingen iets anders geanimeerd zijn, maar helaas zeker niet beter. Af en toe straalt ie toch net iets te vrolijk. Ook het loopje ziet er nog steeds niet uit. De oneliners en de voice van Dourif zijn wel weer genieten.

Het acteerwerk is verder niet hoogstaand, maar dat zijn de moorden helaas ook niet. De bodycount is niet al te hoog, maar ik mis vooral creativiteit. Zo'n electrocutie hebben we in deel één al gezien, en nog grover ook. Onthoofdinkje hier, oogje eruit daar. Het is allemaal behoorlijk braaf met te weinig gore. De twist in het verhaal is wel weer erg leuk, zeker voor de fans van het eerste uur. Dourif is geweldig, het zwart-witte sfeervol en de terugkeer van een aantal oude bekenden een feest van herkenning. Nou goed, nog maar een deeltje dan? Maar wel wat gedurfder graag. En een Chucky met weer zijn oude evil uiterlijk.