Meningen

Doorgaans hebben rampenfilms twee uitkomsten: of alles gaat gruwelijk fout, of alles komt toch nog goed. Daar het hier een Amerikaanse 90's film met Tom Hanks in de hoofdrol betreft, weet je dan eigenlijk alweer genoeg.

En toch is dat bij Apollo 13 niet echt storend. Regisseur Ron Howard heeft namelijk gezorgd voor een constante spanning bij de problemen die zich voordoen tijdens de vlucht, waardoor je eigenlijk voortdurend op het puntje van je stoel blijft zit. De meeslepende muziek speelt daar een grote rol in; de meer dramatische scènes worden uitstekend ondersteund door de soundtrack.

De uitmuntende cast helpt ook een handje mee; Hanks is zoals altijd de alleswetende leider van het stel, Bacon mag de rookie uithangen en Paxton is zit er een beetje tussenin. Wat dat betreft had de rol van de laatstgenoemde wellicht beter geruild kunnen worden met die van Gary Sinise, die deze taak beter toevertrouwd zou zijn geweest. Desondanks vervullen Sinise als collega-astronaut en Ed Harris als flight director op aarde hun rollen met verve.

Toch kleeft er wel aan nadeel aan Apollo 13, en dat is de lengte. Op een gegeven moment kende ik het trucje wel en zat ik alleen nog maar de climax af te wachten. Deze was jammer genoeg over-the-top heroïsch met de bijbehorende feelgood sentimenten die je bij een verder vrij sobere film eigenlijk wel kunt missen.

Dat had dus wel wat subtieler gemogen, maar het is en blijft een Amerikaanse blockbuster natuurlijk

Chasing Ghosts: Beyond The Arcade is een terugblik op de opkomst en teloorgang van arcade games begin tot midden jaren '80 vanuit het oogpunt van de hoofdrolspelers zelf. En die hoofdrolspelers zijn op z'n zachtst excentriek te noemen.

Sommige zijn regelrecht megalomaan (Billy Mitchell, Roy Schildt). De filmmaker heeft er derhalve ook goed aan gedaan om deze 'volwassen' videogame nerds niet al te serieus te benaderen. Verder valt er eigenlijk niet veel over deze 'rise and fall' docu te zeggen; de spellen zelf komen nauwelijks aan bot, en verder dan een rijtje interviews en oud beeldmateriaal gaat dit jammer genoeg niet.

Als je een meeslepende of indrukwekkende film over video gaming wil zien, kun je beter voor respectievelijk The King Of Kong of Ectasy Of Order: The Tetris Masters kiezen. Wanneer je echt niet genoeg kan krijgen van videogame historie en computernerd antics, kun je Chasing Ghosts misschien een kans geven.

Ik was na 50/50 eigenlijk al een beetje klaar met Joseph Gordon-Levitt, maar iedereen verdient een laatste kans, niewaar?

Het acteerwerk van Gordon-Levitt in Don Jon als iemand waarvan het lijkt alsof 'ie net vers uit Jersey Shore is gestapt, is in eerste instantie best nog wel fris en overtuigend. Helaas is vrijwel ieder karakter in deze film zo vervelend, en nog erger, zo één-dimensionaal als het maar zijn kan. Het meest schrijnende voorbeeld hiervan is het karakter van Julianne Moore. Op een gegeven moment vertelt ze de hoofdrolspeler dat ze recentelijk haar man en zoontje in een auto ongeluk verloren heeft.

Je zou dan verwachten dat het een en ander dan verder uitgediept wordt. Helaas betreft het hier een hap-slik-weg comedy die binnen anderhalf uur klaar moest zijn, dus kabbelt het verhaal weer vrolijk verder zonder ook maar ergens verder op in te gaan.

Het wordt allemaal nog erger wanneer tijdens de credits blijkt dat Gordon-Levitt deze 'comedy' zelf geregisseerd heeft. Hij had de kans om een mooie satire op Jersey Shore-lui en hedendaagse (sex)relaties te maken, maar in plaats daarvan heeft hij de weg van de minste weerstand gekozen.

Een nietszeggende film, meer kan ik er niet van maken.

Film noir. Synthpop. Trage cinema. Ultraviolence.

Drive is moeilijk te duiden. De bovenstaande elementen zijn op papier niet met elkaar overeenkomstig. Toch hebben regisseur Nicolas Winding Refn en hoofdrolspeler Ryan Gosling hier synergie in kunnen aanbrengen. Echt een prestatie van formaat.

Zeker wanneer je bedenkt dat het plot en de karakters weinig uitgediept zijn. Het verhaal wordt systematisch doorlopen en je weet ver voor het einde waar het allemaal naar toe gaat. Toch zat ik meerdere malen met ingehouden adem en ogen wijd open aan de buis gekluisterd. Één ding is dan ook zeker wél te duiden: dit is geen film om bij na te denken. Je moet hem simpelweg beleven.

Eigenlijk heb ik maar één puntje van kritiek; het geweld wat zich hier voordoet. Het gegeven is het probleem niet, maar het een en ander had wat mij betreft wat minder grafisch in beeld gebracht mogen worden; de suggestie was in sommige gevallen voldoende geweest.

Voor mij persoonlijk de moeilijkste film om te recenseren tot nu toe. Gelukkig heb ik daarom wel een excuus om Drive nog meerdere malen te herzien ^^

Wat krijg je als je een Science Fiction klassieker met een bootlading aan diepgang in een film van twee uur en een kwartier probeert te proppen? Precies, dan krijg je een dampende drol.

Van meet af aan doet Dune goedkoop aan; goedkope special effects, goedkope aankleding, en bovenal, goedkoop acteerwerk. Zelfs Hans Kraay jr. zou zich kapot schamen voor de partij overacting die hier te pas en te onpas door vrijwel elk personage (Sting, zucht) geëtaleerd wordt. De enigen die zich hier niet schuldig aan maken, zijn de oudgedienden van de cast; de immer briljante Patrick Stewart en Max von Sydow zijn zelfs door dit script niet klein te krijgen.

En nu we het er toch over hebben: het script. Zoals eerder aangehaald; dit verhaal kun je simpelweg niet in twee uur en een kwartier vertellen, zonder de essentie van het boek te verwaarlozen. Het logische gevolg:

- Belangrijke karakters krijgen geen introductie en worden ook zonder redenatie weer weggewuifd of simpelweg even omgebracht
- Bepaalde dingen gebeuren 'omdat ze moeten gebeuren'
- Overbodige aanpassingen in het verhaal ('weirding modules'?)

Tevens een bijzondere vermelding voor de volstrekt onnodige karakeraanpassing aan de rol van Jessica Atreides. In het boek een sterke, indrukwekkende vrouw; hier afgebeeld als een totaal afhankelijke, gillende keukenmeid (op hier en daar een slappe gimmick na dan).

Deze Dune is afgeraffelde aanfluiting. Gezien zijn Alan Smithee-actie was Lynch het daar zelf ook mee eens. Dit verhikel is te vroeg en door de verkeerde productiemaatschappij de wereld in geslingerd. Jammer; Jodorowsky had hier in de jaren '90 misschien nog iets van kunnen maken. Om dat dan meteen in één film van 14 uur te doen is ook weer overdreven, maar met twee of drie films van een uur of drie à la LotR was dat, in tegenstelling tot hier, misschien wél de moeite waard geweest.

Films die je constant op het verkeerde been zetten; je houdt ervan of je haat ze. Ikzelf kan er niet genoeg van krijgen, en wat dat betreft zat ik met The Game wel goed.

Deze film ademt sfeer. De shots en met name donkere belichting geven een gevoel van constante nervositeit. Na een korte introductie van de hoofdrolspeler en wat backstory gaat het helemaal loos, waarbij de nerveuze pianomuziek je volcontinu op de hoede houdt. Over het verhaal valt verder weinig te vertellen zonder te spoilen, maar het voldoet om te stellen dat The Game een aantal plotwendingen bevat (zeker de laatste ) die menigeen zal doen verrassen.

De hoofdrol van Michael Douglas als snobistische zakenman in een sleur lijkt hem zowat op het lijf geschreven. Zijn steeds erger wordende paranoia is overtuigend neergezet en nodigt de kijker uit om hier gaandeweg de film in mee te gaan. En hij is niet de enige; de rest van de cast helpt ook een behoorlijk handje mee.

Helemaal perfect is The Game niet; daar komt het verhaal hier en daar wat te ongeloofwaardig voor over, hoe goed Douglas zijn rol ook invult. Het staat echter als een paal boven water dat het hier een thriller van de bovenste plank betreft.

Sandra Bullock en George Clooney in een anderhalf uur durend ruimte-epos; het lijkt haast een zekerheidje op een letterlijke rampenfilm.

Bij het zien van de trailer van Gravity zag ik 'm stiekem alweer aankomen; de overdreven science-fiction/alien plottwist. Die bleef echter (gelukkig?) uit. Wat overblijft is een bloedstollende rollercoaster-in-space boordevol visueel vernuft. Daar is echter ook alles mee gezegd, verhaaltechnisch is Gravity namelijk niet bepaald sterk te noemen.

Bullock doet zeker haar best en is voor haar normale doen best te pruimen, maar het lukt haar simpelweg niet om echt sympathie op te wekken voor de hachelijke situaties waar ze steeds letterlijk tegenaan vliegt. Clooney heeft slechts een bijrol en kan de kar derhalve ook niet echt trekken.

Het camerawerk is uitstekend en nog belangrijker, realistisch, en er zijn meer dan genoeg puntje-van-je-stoel momenten in Gravity te bekennen. Diegenen die echter wat meer verhaal in hun (semi-realistische) ruimte-epos zoeken, kunnen wellicht eerst Apollo 13 een kans geven.

Eens in de zoveel tijd komt er een perfecte film voorbij. Een film waar alles aan klopt. Als het dan ook nog een Science Fiction film betreft met mijn favoriete thema AI, ben ik verkocht.

Het plot van The Matrix mag dan weliswaar leentjebuur spelen bij de bekendere AI-gerelateerde Science Fiction literatuur uit de '70's en '80's (met name die van Philip K. Dick en mijn persoonlijke favoriet, William Gibson), maar doet dat op een geloofwaardige, en nog veel belangrijker, een toegankelijke wijze.

Het is de Wachowski's namelijk gelukt de kijker met precies hetzelfde tempo aan het concept te laten wennen als de hoofdrolspeler in de film zelf; de puzzelstukjes van het complexe verhaal vallen stukje bij beetje in elkaar. Het acteerwerk is uitstekend te noemen. De rollen van Reeves, Fishburne, Moss en met name Hugo Weaving zijn hen op het lijf geschreven.

De film is met een groen filter geschoten om overeen te komen met de groene thematiek van de Matrix en vrijwel elk shot is raak, om nog maar te zwijgen over de actiescenes die met name later in de film werkelijk doen verbazen. Bill Pope als Director of Photography verdient hier dan ook een bijzonder groot compliment. Het script barst van de one-liners en heeft een air van koelheid die de meeste ijsberen nog zou doen bibberen. Ook de bijbehorende soundtrack past precies.

Met een dergelijke kwaliteitsfilm konden de vervolgen hierop eigenlijk alleen nog maar tegenvallen. En dat deden ze dan ook. Desalniettemin blijft The Matrix een regelrechte klassieker in het Science Fiction genre.

Oh, een honkbal film. Saai. Dat wordt zeker weer zo'n ouderwets Amerikaans, over-the-top, wij-zijn-het-beste, gaan-met-die-banaan patriottenfestival à la Major League...

...niet helemaal. Wat we wel krijgen, is een underdog film over een alternatieve benadering van statistieken binnen de sport. En voor het geval het nog niet bekend was; Amerikanen zijn dol op hun (sport)statistieken.

Helaas voor Moneyball zijn ze ook dol op sportnostalgie- en romantiek, wat hier dan ook weer vrolijk de revue passeert. De hoofdrolspelers houden zich hier gelukkig nog wat afzijdig van; het is de omgeving die ze hier ongewild in mee probeert te sleuren. Volkomen onnodig, maar welkom in Hollywood, zeggen we dan maar.

Om wat contrast aan te brengen heeft regisseur Bennett Miller er bij het filmen voor gekozen om een voornamelijk grauw palet te gebruiken. Dat sluit nadeloos aan op de koude, statistische materie. Het mag daarentegen ook gezegd dat Pitt er goed aan gedaan heeft om zijn rol hier en daar wat luchtiger te benaderen.

Mensen die graag bezig zijn met sport management simulaties (Football Manager, bijvoorbeeld) kunnen hun lol op met Moneyball. Heb je niks met sport of statistieken, dan kun je gerust verder kijken.

Heel af en toe komt er een film langs die je in één woord kunt samenvatten. Bij Napoleon Dynamite is dat 'gênant'.

Bijna elk aspect van deze film is wel gênant te noemen; het acteerwerk, het scenario, de muziek. Hier en daar wekt dat nog wel een glimlach op, maar daar blijft het dan ook bij. Dat is echter niet genoeg om dit als een echte comedy te mogen bestempelen.

Indien je wat afwisseling nodig hebt en derhalve een film zoekt die vrijwel nergens over gaat, ben je hier aan het juiste adres. In elk ander geval mag je Napoleon Dynamite gerust links laten liggen; je kunt je tijd beter besteden aan iets met een daadwerkelijk verhaal.

Mike Judge. Beavis & Butthead. Die vind je hilarisch. Vanwege de gortdroge, flauwe humor. Of heel vervelend. Vanwege de gortdroge, flauwe humor. Dus dan zal je een film van Mike Judge ook wel hilarisch, dan wel vervelend vinden. Vanwege de gortdroge, flauwe humor.

Wat dat betreft valt het met Office Space eigenlijk nog wel mee. Daardoor kun je, in tegenstelling tot B&B, hier wel de gulden middenweg bewandelen. Een pré is wel dat je ooit op kantoor hebt gewerkt; dat maakt de materie ietwat makkelijker te behappen.

Aan mooie acteerprestaties en oneliners hier geen gebrek; met name Gary Cole als baas Bill Lumbergh blijft steeds verbazen met zijn ogenschijnlijk moeiteloze yuppie/businessman schtick. Ook de soundtrack is erg treffend gekozen; het hangt een beetje in tussen fifties swing en gangsta rap. Een beetje vreemd, maar op een of andere manier toch wel treffend.

Helaas kan de film verhaaltechnisch de acteerprestaties niet helemaal volgen; tegen het einde aan komt de humor op het tweede plan en is men vooral bezig de losse eindjes aan te elkaar te knopen.

Desondanks blijft er wel hele mooie comedy over. Het dient gezegd: je moet er van houden. Als dat zo is, heb je je anderhalf uur prima besteedt.

Paranoia. Obsessie. Wiskundige en filosofische thema's. Surrealistische beelden. Had ik al totale paranoia gezegd?

π zit er vol van. Gelukkig wel op de juiste manier; de paniekerige en de wat rustigere scènes houden elkaar netjes in balans. Het verhaal is bijzonder vernuft en gebaseerd op het principe dat alles wat zich in de natuur voordoet, gebaseerd is op patronen. Met name in het eerste gedeelte van de film wordt dit op een uitstekende manier visueel uitgebeeld; stof om ook na de aftiteling verder over na te denken.

Wat cinematografie betreft doet de film het behoorlijk, zeker gezien het budget wat er destijds voor was uitgetrokken. Ook de acteerprestaties zijn naar behoren en de soundtrack à la Moby mid jaren '90 sluit goed aan. De enige kanttekening die derhalve geplaatst kan worden, is de zwart-wit keuze; het was wellicht beter geweest om op bepaalde momenten in het verhaal (met name in de laatste scène) toch wat kleur toe te voegen om het een en ander nog treffender te duiden.

π: een beetje vreemd, maar wel lekker. En niet in de laatste plaats: bijzonder interessant.

Deze hedendaagse gambling film zit vol met klassieke sportfilm clichés, maar is desondanks toch wel onderhoudend te noemen. Het plot is weliswaar wat zwakjes (met name het 'romantische' gedeelte voelt uitermate geforceerd), maar de sterke cast maakt een hoop goed.

Wat dat betreft valt er namelijk behoorlijk wat te genieten; Norton als de cheating gambling degenerate en Malkovich als totale over-the-top Russische onderwereld figurant inclusief bijpassend accent stelen hier de show en zorgen voor de komische noot in een verder vrij sober te noemen script. 90's Famke Janssen als femme fatale met een zwak voor de hoofdrolspeler is zeker niet misstaan, en zelfs Matt Damon is hier (voor zijn normale doen) best te pruimen.

Indien je alleen in het poker aspect geinteresseerd bent kun je Rounders overigens links laten liggen; veel spannends gebeurd er wat dat betreft niet en daarnaast irriteerde ik me aan de vele string bets en hier en daar een slowroll (voor diegenen die dat iets zegt).

Rest nog een bijzondere vermelding voor de muziek die meermaals perfect op de situatie aansluit, met name in de komische situaties met Norton.

Totale over-the-top jaren '80 Miami Vice gangster nonsens. Klinkt dat niet goed in de oren?

Wat hier in ieder geval niet al te lekker in de oren klinkt, is de soundtrack. Moroder heeft mij nooit echt kunnen bekoren, en deze film is helaas doordrenkt met zijn welbekende, zeurende synthesizer geluid.

Pacino zet hier echter wel een charismatische, ijzersterke rol tegenover, al is het vanaf het begin overduidelijk dat het met zijn karakter Tony Montana niet goed zal aflopen. Cinematisch is het allemaal erg verfijnd; de shots en kleurselectie zijn uitstekend, waardoor de Miami-sfeer zowat van het scherm af spat.

Ondanks de vrij lange zit kijkt deze film best lekker weg, met name in het begin en midden gedeelte. Naar het einde toe begint het een en ander wel af te takelen, en is het verhaal nog allesbehalve serieus te nemen. Buiten de hoofdrolspeler worden de andere karakters ook niet echt uitgediept, maar dat lijkt gezien de materie ook nooit het uitgangspunt te zijn geweest.

Scarface is gegarandeerd onderhoudend, maar echt aangrijpend wordt het nooit. Daarom is het dan ook lastig om dit als een ware klassieker aan te duiden.

Avatar? Titanic? Goede films, zeker. Uitstekend zelfs. Maar daarvoor al leverde James Cameron zijn magnum opus af. En ach kom, we doen er nog een tandje bij; hij maakte de beste (actie)film ooit.

Het scenario is een logisch vervolg op dat van de eerste Terminator, al ligt de nadruk hier meer op het menselijke element, bijvoorbeeld tijdens de gruwelijke apocalypse scènes en bij de hoopvolle voice-over op het einde. Daarnaast komt dit ook bijzonder treffend tot uiting tijdens de interactie tussen Schwarzenegger en Furlong gedurende het verhaal. Het script heeft gelukkig ook ruimte voor lichtere momenten; het regent af en toe zelfs one-liners, wat verfrissend werkt bij een verder serieuze film.

Het acteerwerk in Terminator 2 is subliem. Niet alleen dat van de hoofdrolspelers, van wie Robert Patrick er met kop en schouders bovenuit steekt als de angstaanjagende bad guy, maar ook dat van de acteurs en actrices met minder vooraanstaande rollen. Bijvoorbeeld die van Joe Morton als de geen-kwaad-in-de-zin-hebbende wetenschapper, of die van Earl Boen als de zwartgallige gevangenispsycholoog.

De setting (L.A. begin jaren '90) lijkt haast gemaakt voor de vele actiescenes die zich in een hoog tempo opvolgen. De achtervolgingen zijn bloedstollend en laten je op het puntje van je stoel zitten. De special effects en CGI blijven vandaag de dag nog steeds overeind, wat eigenlijk wel genoeg zegt over de baanbrekende technieken die studio Industrial Light & Magic destijds ten tonele bracht.

Last but not least blijft dan nog de soundtrack over, waarbij componist Brad Fiedel net genoeg jaren '80-vibe heeft meegenomen uit het vorige deel om perfect aan te sluiten op de eerder genoemde setting. Vooral de opgefrisde theme song zet het industriele thema en de menselijke factor van Terminator 2 uitstekend neer.

Het had eigenlijk bij deze twee films moeten blijven, maar helaas blijft Hollywood nou eenmaal Hollywood en kwamen er hierna nog wat nietszeggende cash-in sequels achteraan. Dat doet echter niets, maar dan ook helemaal niets af aan dit monument.

Een film die ik al zeker meer dan 20 keer gezien heb, en daar zal het niet bij blijven. Werkelijk ongeëvenaard.

Tijdsreizen en Science Fiction; het is en blijft een riskante combinatie. Wanneer het werkt, heb je goud in handen. Twelve Monkeys voldoet helaas niet bepaald aan die verwachting.

Het centrale thema van deze film is de uitroeing van de mensheid. Doorgaans probeert een film dan gevoelens van sympathie voor diezelfde mensheid op te wekken (Armageddon, 28 Days Later, I Am Legend, etc. etc.). Gilliam heeft hier echter precies het tegenovergestelde gedaan.

Misschien dat hij daarom ook wel bewust Bruce Willis als main character heeft gecast. Willis lijkt haast gevraagd te zijn om geen emotie of medeleven bij de kijker op te roepen. Hoe vaak hij ook schreeuwt dat de mensheid op het punt staat uitgeroeid te worden; het komt simpelweg niet aan. Zijn latere werk bewijst echter dat hij hier wel degelijk toe in staat is (The Sixth Sense, Sin City).

Persoonlijk had ik erg veel moeite met de 'toekomst' scenes. Gilliam zet een totaal absurde, ongeloofwaardige en achterhaalde kijk op de toekomst neer, enkel en alleen om zijn Brazil-trucje nog eens over te mogen doen. Voor een film uit 1995 kan en mag je beter verwachten.

Al met al is Twelve Monkeys een matige uitvoering van een op zichzelf uitstekend concept. Zelfs Brad Pitt in een uitstekende rol als doorgeslagen maniak kan deze koude, bloedeloze film niet redden. Jammer, want hier had veel, maar dan ook veel meer in gezeten.

Een Scorcese rise-and-fall film met een cast van de bovenste plank, dat kan niet anders dan een briljantje opleveren. Toch?

Bij een film als deze kan eigenlijk alleen het script roet in het eten gooien. En dat doet het dan ook, zij het sporadisch (met name bij de onnodige over-the-top, zinkende yacht scène). Buiten enkele van deze missers is The Wolf Of Wall Street verder een feest voor de zintuigen. Het tempo is moordend maar past precies en maakt de lange zit dragelijk. De situaties en bijbehorende dialogen zijn meerdere malen simpelweg hilarisch.

DiCaprio draagt de film weliswaar en met name zijn fysieke acteerwerk is indrukwekkend, maar persoonlijk vond ik de prestatie van Jonah Hill een bijzondere vermelding waard. Het lijkt er namelijk op dat hij zich bewust is geraakt van het feit dat hij in elke film hetzelfde Judd Apatow-achtige karakter speelt; de wietrokende loser. Hill heeft het hier echter over een ietwat andere boeg gegooid, met verfrissend resultaat.

Scorcese had er een kritische blik op de consumptiemaatschappij van kunnen maken, maar heeft er goed aan gedaan om dat achterwege te laten; gewetenloze yuppies als Jordan Belmont verdienen helemaal geen moraal. En dat zorgt er ook voor dat je met een wat geruster hart van alle absurditeit in The Wolf Of Wall Street kunt genieten.