Meningen

Toch wel ontroerend deze film over een meisje dat vast zit in een jongenslichaam. De naïviteit van de kleine Ludovic is is schattig maar ook tegelijkertijd pijnlijk. Hoe zijn ouders en de omgeving met de situatie omgaan komt ook heel realistisch over. Het einde is vrij open al had ik wel het gevoel dat men er wel uit zou gaan komen. Gelukkig zijn er tegenwoordig gespecialiseerde psychologen die deze kinderen en hun omgeving hierin kunnen begeleiden.

Het verhaal begon vrij aardig, een bende dieren uit een dierentuin die wegens omstandigheden op een eiland belanden. Ik moet toegeven dat ik me er nog heel weinig van herinner. Ik weet dat het verhaal me maar weinig kon boeien en de pinguïns vond ik vreselijk irritant. Best wel gek dat ze een spin-off kregen. Als ik deze film opzet is het enkel voor een scène te zien die voor mij herinneringen brengt aan mijn tienertijd: "I like to move it move it .."

Een al wat oudere animatie die ik nog niet zo lang geleden voor een eerste maal zag. Ik heb deze nog nooit met NL subs gezien. Ik weet dat er zo een versie op DVD is, maar die was schandalig duur. Nu heb ik de DVD veel goedkoper met Engelse subs gevonden en die is even goed. Ik vond het een heel lief verhaal, eenvoudig met toch een hele mooie moraal. Deze keer geen symboliek waarover ik mijn hoofd moest breken. Een filmpje met een hoge terugkijkwaarde.

Ik doe er zelfs nog een ster van af. Na nog wat verder te hebben nagedacht over de film vond ik eigenlijk zoveel dingen die me tegenstaken dat ik een score van 2 sterren veel te hoog vind.

Deze film had gewoon veel te veel onbeantwoorde vragen

Het verhaal achter de figuur van mama is zwak ontwikkeld. Waarom werd haar baby weggenomen? Was het wel echt haar baby? Wat voor een probleem had Mama nu eigenlijk? Wat was haar connectie met de muren waarin ze kon leven. Ze stierf door van de afgrond te springen in het water. Wat hebben muren daar dan mee te maken? Een beetje logica mag misschien wel.

Ik vind het moeilijk te geloven dat het 5 jaar duurde voordat iemand de kinderen, de auto of de hut zou kunnen vinden. Zo verlaten zag het er nu toch niet uit.

Ik zag weinig bonding tussen de oom en zijn nichtjes. Ze worden achtergelaten bij hun rock tante. als zij al affectie ontwikkelde tegenover de kinderen vond ik het toch weinig overtuigend. Ze hield Lily vast op een moment om haar wat troost te bieden, maar toch is het Lily die "geofferd" wordt en Jessica die blijft.

Mama kan precies ineens bezit nemen van iemand of wat was het punt dat de vervelende tante plots als een vedraaide geest stond en in elkaar stuikte als ze werd aangeraakt? En de echte moeder van de kinderen? Waarom vermoordde de vader zijn vrouw, waarom wilde hij zelfmoord plegen en zijn kinderen meenemen in de dood?

De beste gedeelten waren als de dokter praatsessies hield met Jessica om achter de figuur van Mama te komen. Als hij dan een beetje te nieuwsgierig wordt en verder op onderzoek trekt, wordt hij natuurlijk gedood en wordt plot- en karakterontwikkeling weer de kop ingedrukt.

Ik zeg niet dat alles moet worden uitgelegd in een film maar ik moet wel iets hebben dat mijn aandacht kan houden. De regisseur leek mij meer geïnteresseerd in het creëren van creepy atmosfeer en jump scares dan een interessant verhaal of boeiende karakters. Op het einde kon het me ook nog weinig schelen hoe het zou aflopen, want ik kon met niemand binding krijgen.

Misschien ben ik geestenfilms wel beu geworden.

Ik hou dus helemaal niet van Vlaamse films op een enkele uitzondering na. Na een aantal lovende kritieken te hebben gehoord, wilde ik deze graag zien, vooral om dat ik Rocco Granata een heel sympathieke mijnheer vind en zelf ook van Limburg ben. Ik kan niet anders dan me aansluiten bij de mensen die ontroerd waren door de film. Dat er af en toe grappige momenten in de film zaten, wist ik en veel mensen in de zaal zeer te waarderen. Heel leuk dat Rocco himself ook een heel klein rolletje in de film had. Ik zou het toch geen comedy noemen, daarvoor vond ik het toch te aangrijpend. Vooral zo die scènes in de mijn bezorgden mij toch wel rillingen.

En de Vlaamse pers niet zo enthousiast als het publiek, denk niet dat die pers dan uit Limburg kwam. Ben blij om eens wat anders te zien dan films met dat zogenaamde Vlaams tussentaaltje dat eigenlijk gewoon verdoken Antwerps is.

Mijn collectie van Vlaamse films is uiterst dun, maar deze komt er zeker in

In tegenstelling tot voorgaande posters vind ik deze film nog steeds geweldig. Ja, er komt natuurlijk een hoop jeugdsentiment bij kijken. Het is allemaal zoet, maar ik vind het allemaal best. Je kan zo zien dat er ongelooflijk veel werk aan te pas is gekomen. Beste scènes vind ik die met het paardenracen alsook met de schoorsteenvegers op het dak. Het lijkt mij erg moeilijk deze te kunnen waarderen als je em als kind of tiener nooit hebt gezien. Ach ja en Ed Wynn is gewoon schitterend als Uncle Albert. Dat Mrs Banks ijvert voor stemrecht voor de vrouw blijkt ook heel eigentijds te zijn. De sufragettes waren vooral in het begin van de 20ste eeuw actief.

De extra's op de DVD's gaven al aan dat het een moeizame relatie was tussen de makers van Mary Poppins en schrijfster Travers, vandaar dat ik graag "Saving Mr Banks" wil zien.

Dat ik als volwassene een hoge score geef aan een kinderfilm, tja na verschillende keren te hebben gezien en ook het boek hebben te gelezen is deze nog steeds heel vermakelijk. Op enkele details na hebben ze zowat alles uit het boek bewaard. Het is duidelijk dat Danny DeVito inspanning heeft gedaan om de charme van het boek te behouden en ook enkele waardevolle scènes aan toe te voegen zoals het bezoek van Matilda en Miss Honey aan de woning van Bullstronk en Matilda die Lizzy doll uit de woning van Bullstronk weghaalt. Danny DeVito is de perfecte keuze als de bedrieglijke maar vooral domme vader van Matilda. Daarbij heeft hij ook een aangename vertelstem. Ook de andere zijn goed gecast, de Bulstronk ja echt wel bangelijk! Telekinese scènes op kinderniveau maar toch heel erg leuk.

Sinds ik enkele jaren geleden het filmmuseum in Berlijn heb bezocht, wilde ik deze film eens een kans geven. Na deze eindelijk goedkoop te hebben gevonden via Engels import heb ik deze gezien. Ik moet zeggen dat ik erg onder de indruk was. Het verhaal is soms wat traag, maar ik heb me eigenlijk geen moment verveeld. Dit is zo een film waar gebaren, lichaamshouding en symboliek zoveel belangrijker zijn dan dialoog. De beelden spreken voor zich. Ik heb een versie van anderhalf uur gezien en ik heb niet het gevoel dat ik belangrijke dingen heb gemist. Ik moet zeggen dat een silent film ook wel degelijk goed kan zijn zonder dat er slapstick aan te pas moet komen. I denk dat het zo een film is die iedereen moet gezien hebben.

Dit is toch een van mijn favoriete, misschien wel nummer 1 van de Chaplin-films. Ondanks dat we bij Modern Times van de jaren '30 spreken met machines die nu weliswaar compleet achterhaald zijn, de werkdruk en de stress die het werk in een fabriek, met machines kortom de technologische vooruitgang veroorzaakt blijft nog steeds erg actueel. Gelukkig is het niet allemaal kommer en kwel en weet Chaplin er toch een grappige wending aan te geven. Knap dat hij een lange silent kon maken in een periode dat 'talkies' toch meer en meer de bovenhand begonnen te krijgen.

Nu ik vond de film niet zo geweldig, maar ik ben toch geboeid blijven kijken tot het einde. Ik kan geen oordeel vellen over hoe waarheidsgetrouw deze film is over het leven van de echte Joan Crawford. Het boek heb ik nooit gelezen en ik ben ook niet van plan om dat te doen. Ik heb geen films gezien waarin Joan Crawford heeft geacteerd al staat "What ever happened to baby Jane" nog op mijn "to watch" lijstje. Maar die film wil ik vooral zien omwille van Bette Davis die ik geweldig vond in "The Nanny" en "Hush hush sweet Charlotte". De bedoeling van de film was wellicht dat we maar weinig sympathie zouden opbrengen voor het karakter van Joan Crawford en ik denk dat deze daar wel in is geslaagd. Ik was aan het supporteren voor haar dochter all the way hoewel ze het soms niet naliet om haar moeder uit te dagen. Haar moeder reageerde ook zelf als een klein kind en slecht verliezer en kon ook geen grapjes verdragen. Dat soort mensen verdienen van mij ook niet beter dan een goede trap tegen hun *** Wat me wel stoorde was dat de film soms zo een grote sprongen in de tijd maakte. Al bij al was het de moeite om te zien.

Deze film zou je als een onofficieel vervolg kunnen zien van de originele Bad Seed uit 1956. Patty McCormack speelde in "The Bad Seed" de kleine Rhoda. Nu ze zelf moeder is geworden gaat ze op dezelfde manier te werk als iemand haar of haar dochter iets in de weg staat. Het is een goedkope film maar ik heb er best wel van genoten.

Deze sequel blijft op hetzelfde niveau als zijn voorganger. Het is niet groots, oogt allemaal erg goedkoop, maar het blijft allemaal naar mijn mening vermakelijk. Ik vond de film zelfs nog iets beter dan het origineel.

Als je met Halloween met kinderen naar iets luchtig wil kijken met toch een griezelig sfeertje is deze film samen met Hocus Pocus een goede keuze. De film opent met een bijzonder leuke scène waarin een klein meisje rijdend op haar driewielertje zingend de dingen groet. Die scène maakt me altijd vrolijk Op het gebied van verhaal is deze film geen hoogvlieger, al is het toch wel apart en goed gevonden. Waar ik vooral van hield was de chemie tussen de hoofdpersonages DJ, Chowder en Jenny. Een (vervolg)film met deze drie kids in een andere setting zou ik zeker kunnen waarderen. Het is een beetje vergelijkbaar met het creepy sfeertje in Coraline, al is deze prent een stuk luchtiger dan Coraline. Ik heb er persoonlijk meer van genoten dan bijvoorbeeld "Corpse Bride" die ook in het griezelsfeertje past.

Ik heb deze film meerdere keren moeten zien om hem wat hoger te waarderen. En ik moet zeggen dat ik deze van de computergeanimeerde tekenfilms toch een van de betere vindt. Dit komt vooral door het toch wel erg originele en hartverwarmende verhaal. De monsters hebben zo allemaal hun eigen unieke karaktertrekjes met oogbalmonster Mike Wazowski de vermakelijkste met zijn droge humor. De relatie die zich tussen Sully en de kleine Boo ontwikkelt is hartverwamend, een beetje zoals een klein kind dat een band krijgt met haar/zijn knuffel of pop. Ik kan werkelijk niets slechts over deze prent zeggen, enkel dat ik deze toch wat vaker moet kijken want mijn herinneringen vervagen te snel.

Dit is een film om te kijken als je eens goed wil lachen. Zoals sommige mensen al hebben opgemerkt lijkt het qua stijl en humor veel op Home Alone. Voor mij zat er niet meteen veel moraal in, buiten het feit dat op het laatste de twee broers dan toch een manier vinden om samen te werken met de muis. Erg bizar allemaal maar leuk om af en toe eens te bekijken.

Deze heb ik onlangs nog eens terug bekeken. Het verhaal is natuurlijk niet nieuw ook niet in de periode toen het pas was uitgekomen. Hoewel ik echt wel heb genoten van de filml vond ik het draakje dat Mulan hielp erg irritant. Ik vind Eddy Murphy een goede acteur en ook stemacteur, maar waarom moet ie toch altijd van die irritante karakters voicen... Hetzelfde had ik met Donkey uit Shrek. Ondanks dit heb ik wel genoten van Mulan.

Een film die niet zo makkelijk te vinden is. Wat een geluk dat ik deze destijds van TV heb opgenomen en heb overgezet op DVD. Gisteren nog eens herbekeken en en ik moet zeggen het blijft toch een pracht van een film. Hoewel niet altijd even realistisch is het wel aangrijpend. Wel goed dat het niet afloopt zoals in het boek. Ik kan er werkelijk niets slechts over zeggen en ben beetje ontgoocheld over de vrij lage score hier voor de film.