Meningen

Toch al even geleden dat ik deze heb gezien. Een film die me zeker niet onberoerd heeft gelaten. Denk dat het een van de weinige films is, waar er bijna traantjes hebben gevloeid bij mij. Sean Penn is geweldig in deze rol van verstandelijk gehandicapte maar heel liefhebbende vader. De relatie met zijn dochter en de vriendschap die hij met andere mensen met een beperking had was hartverwarmend. Ook Dakota Fanning speelt goed, het was toen al duidelijk dat ze een grote carrière zou gaan uitbouwen. Het is soms wat vergezocht en onrealistisch, maar zo lekker feel-good maar wel met de nodige dramatiek.

Kan me hier ook in terugvinden. Deel 2 en 3 heb ik niet gezien omdat ik deze ook al vrij saai vindt. Het enige leuke was dat eekhoorntje dat het eikelje achterna zat en maar nooit kan vangen (ik herinner me die trailer nog en dat was vooral mijn stimulans om de film te kijken). De beelden op zich zijn heel knap maar het clichématige verhaaltje werkt niet voor mij. Het leek teveel op Jungle Book, maar dan met een baby en in de prehistorie. Onlangs zag ik die scène met de dodo's die in het ravijn vallen. Ik vond dit eerder pijnlijk dan grappig wetende dat de dodo's daadwerkelijk zijn uitgestorven zij het dan wel duizenden jaren later.

Meer een psychologische thriller dan slasher die echter het geweld of het gevolg van een bloederige confrontatie niet vermijd. Knap toch hoe die schizofrene gast zo een heel resem karakters kan bedenken en er stukjes van zichzelf in stopt zodat hij op het moment echt gaat geloven dat hij een of soms meerdere van die karakters is. Leuke plottwists en wat een verrassend einde!

De eerste keer dat ik deze film zag een jaar of 2 geleden, kwam hij me over als matig, een beetje flauw en nogal snel afgehaspeld. Nu bij een 2de kijkbeurt heb ik er veel meer van genoten. Het is een eenvoudig filmpje met geen ingewikkeld plot. het is fantasy, complete fictie maar ergens is het toch wel weer logisch. Dat Viegeltje door een echt meisje wordt gespeeld en niet computergeanimeerd is, vind ik toch wel knap. Het kan dus ook wel degelijk zonder al te veel special effects. Ik vond in tegenstelling tot sommige hier de rollen van Viegeltjes pleegouders wel goed neergezet. Volgens mij worden ze verondersteld van een simpel en wereldvreemd koppel van de boerenbuiten te zijn en dat zetten ze wel overtuigend neer. Dat ze Viegeltje probeerden op te voeden op hun eigen zij het wat onorthodoxe manier (en dat waren ze niet duidelijk niet gewoon als kinderloos koppel op leeftijd) vond ik mooi gedaan. Het had voor mij wat trager gemogen, misschien wat meer achtergrond bij bepaalde personages. Het ging nogal in snel tempo allemaal. Maar toch erg van genoten.

Een feel-good filmpje zonder al te veel drama of conflicten. De karakters blijven allemaal vrij oppervlakkig. De enige die echt wat meer diepte en persoonlijkheid kreeg was het karakter van Lena Headey. Voor Piper Perabo was het niet haar eerste lesbische rol. Er had best wat meer humor in gemogen, wat meer conflict. Ik vond het te lauw, een beetje een gemiste kans, maar dat zal wel aan mijn voorkeur liggen. Omdat de film me achteraf toch nog een goed gevoel gaf toch een voldoende.

Na de ontgoochelingen van "The City of the Dead" en vooral "Carnival of Souls", hoopte ik dat "The Innocents" me eindelijk wat meer sfeer, diepgang en vooral een beter verhaal en interessantere karakters zou geven. Van het begin had ik gehoopt dat de film zou zijn zoals "The Others" van Nicole Kidman en ik denk dat ik dat min of meer heb gekregen. Er zit natuurlijk meer dan 30 jaar tussen deze films dus ik vind het normaal dat "The Others" toch wat meer schrikmomenten had. Maar de setting in "The Innocents" vind ik grandioos, zelfs meer omdat het in zwart/wit is gefilmd. Niet zozeer wat er gebeurd maar de hele omgeving, de belichting creëert spanning. De verschijningen die mevrouw Kerr te zien krijgt zijn toch wel dreigend. Een sterk verhaal ook en een wel erg gedurfd thema voor de tijd en misschien zelfs meer nu. Wel subtiel gedaan alsook de verwoordingen zijn knap. Ik kan er inkomen dat sommige mensen het saai kunnen vinden, maar als je de film gaat bekijken met de instelling om te griezelen kom je bedrogen uit. Ik heb echter van alles genomen en die tune en tekst van "The Willow Waly" is lief en creepy tegelijk. Krijg nu veel zin om het boek eens te lezen. Ik heb de DVD-versie en ik kan zeker de "filmed introduction" aanbevelen die interessante info geeft over de achtergrond van de film. Zeker niet de trailer bekijken voor je de film kijkt, die verklapt teveel.

Ooit had ik de remake gezien en die vond ik heel goed. Het origineel heb ik op DVD zowel in kleur als zwart/wit. De kleuren versie is enkele minuten langer, maar of die meer info bevat dan de zwart/wit versie weet ik niet. Ik heb resoluut gekozen voor de zwart/wit versie omdat het monochrome dat extra spannende soms griezelige sfeertje schept dat eigenlijk wel goed past bij oudere films. Sterk verhaal, goede acteurs. Het sterktste vind ik nog de boodschap die de film uitdraagt. Als we geen gevoelens meer zouden hebben zouden relationele problemen al van de baan zijn. Maar als we allemaal hetzelfde zou zijn, wat een saaie en droevige plaats zou het toch worden. Geen plaats meer voor emoties en liefde, het doet een mens al huiveren bij de gedachte.

Toen ik deze in de jaren '90 voor de eerste keer had bekeken, vond ik deze toch spannender en beklemmender. Nu ergerde ik me toch wel aan het erg trage op gang komen van de film. De 2de helft is gelukkig al veel spannender, maar de magie die ik bij een eerste keer kijken had was toch voor het grootste deel verdwenen. Toch blijft het een goed verhaal, het is vooral de gedachte dat planten de mensheid van hun emoties kunnen beroven die enger is dan de meeste horror!

Jeff Goldblum vond ik nogal ergerlijk, maar dat was misschien wel de bedoeling van zijn rol.

Ik heb het boek niet gelezen en daar zal de lengte wel voor iets tussen zitten. Deze film heb ik in zijn volledigheid zo een 3 maal gezien. Mijn favoriete deel blijft het eerste wanneer ze nog kinderen zijn. Het werkt ook veel beter om als kinderen de stuipen op het lijf worden gejaagd dan als volwassenen van 40+

Ik vond het einde ook niet zo denderend. De constante dreiging van Pennywise en de manier waarop hij zijn slachtoffers bij de neus probeert te nemen, blijven de hoogtepunten. Ongelooflijk dat onder die laag make-up de aimabele Tim Curry schuilgaat.