Meningen

Eindelijk eens gezien omdat ik me de komende tijd wat meer op anime wil richten. Ik was onder de indruk van hoe het eruit ziet; werkelijk prachtig geanimeerd. Het begint heerlijk sprookjesachtig en al vrij snel was ik gefascineerd door het mysterieuze. Opvallend was ook hoe sfeervol de film is. Maar na de geweldige eerste pak en beet 40 minuten viel de rest me toch wat tegen. De boel kakt behoorlijk in, het wordt een beetje rommelig en het mysterieuze blijkt weinig mysterieus. Ook daarna was het zeker geen straf om naar te kijken, maar was het slechts ‘gewoon bovengemiddeld’. Waar ik in het begin dacht op 4-4,5 uit te komen wordt het daarom gewoon een 3,5. Wel ga ik lekker door met een kleine duik in Japanse animefilms- en series, een genre dat ik tot op heden nog grotendeels oversloeg.

We vallen misschien een beetje in herhaling, maar ook ik zag enigszins tegen de bijzonder lange speelduur van 207 minuten op, en ook ik heb me verbaasd over hoe soepeltjes die tijd voorbij raasde.

Met Shichinin no Samurai neemt Kurosawa alle tijd om het verhaal over het boerendorp en de samurai's te vertellen. Het verloopt behoorlijk traag, maar wordt echt helemaal nergens saai. Eigenlijk verdient Kurosawa alleen daarvoor, de speelduur ook in het achterhoofd houdend, al een grote pluim.

Het is een film die leeft; het boerendorpje lijkt echt te zijn, en je bent als kijker sterk begaan met het lot van de arme boeren met hun zware, ondergeschikte, miserable levens. Je hoopt dan ook constant dat er toch een samurai bereid moet zijn deze lui van dienst te zijn. Alleen voor het weergeven van de levens van de boeren en voor het vinden van zeven samurai's wordt zomaar 2 uur uitbesteed. Door de betrokkenheid blijft het echter continu interessant en het camerawerk, technisch én fotografisch, viel mij ook op als bijzonder mooi. Ook heersde er bij mij de hele tijd een soort onderhuidse spanning; ik wist namelijk dat het ook een actiefilm is, en dat de climax (qua sensatie dan toch) niet lang meer op zich kon laten wachten. Die overtrof echter al mijn verwachtingen, wist mijn waardering voor de film zelfs nog op te schroeven. Het finaleduel in de regen is een van de mooiste, zo niet dé mooiste, veldslagen uit de filmgeschiedenis. Wat een hondenbaan moet dat ook voor de acteurs geweest zijn, urenlang halfnaakt in de regen en modder rondrennen. Ook de eindscène zelf was prachtig.

Over die acteurs. Ik was ietwat angstig dat ik mij zou storen aan overacting. Echter, alhoewel het wel aanwezig was werd het eigenlijk nergens storend. Mifune, waar een enkeling zich aan ergert, vond ik eigenlijk bij tijden wel erg grappig (ook al moest ik even wennen), houdt het geheel ook wat luchtig zodat de film niet te zwaar wordt. Aan de boer die de hele film overdreven angstig kijkt hield ik wel een beetje een 'dude.. - gevoel' over, maar hij kon het niet voor mij verpesten.

Shichinin no Samurai is een epische vertelling van ingetogen drama, en (minder dan ik verwacht had, maar tevens van een veel hoger niveau dan ik had durven verwachten) spannende actie. Kurosawa probeert het zware geheel gelukkig ietwat luchtig te houden, wat de film wel ten goede komt. Denk daarbij nog eens aan de geweldige manier waarop dit alles in beeld is gebracht en de uitstekende en verrassende (een piano zag ik echt niet aankomen) muziekscore, en je komt al gauw uit op een 4.5*. Hierbij valt The Magnificent Seven toch wel behoorlijk in het niet.

Geinig actieverhikeltje met een fabuleuze rol van Giamatti. Giamatti, die hier met afstand de beste acteerprestatie levert, speelt zijn rol als lompe, sadistische en vooral weerzinwekkende nerd met ferve. Owen en Belucci gaan op de automatische piloot, maar passen wel goed bij de personages. Verder een compleet niet serieus te nemen film die je vooral niet moet gaan zien als je er (begrijpelijk) een afkeer van hebt. Veel onrealistischer krijg je ze niet; alles (incl. het belachelijke script) staat puur en alleen in dienst van een grote serie vette kills en een poging het publiek te laten lachen. Werkt eigenlijk best aardig.

Is niet veel meer waard dan een 2.5 of 3 ofzo, maar Giamatti tilt de film naar een hoger niveau en stiekem vind ik dit soort foute films wel amusant. Hersenloze film, vooral van wegblijven als je er niet tegen kan, maar anders heb je er best een leuke avond mee.

Prima filmpje van Shyamalan. Het genre is nog altijd niet compleet uitgekauwd en wekt bij voorbaat toch enige interesse op. Hij weet het geheel prima in beeld te brengen, alhoewel ik het jammer vind dat de camera zo nu en dan wegdraaide van de actie waardoor je het niet meekreeg. Aan de andere kant ook niet verkeerd, want zo bleef ik gissen wie er nog aanwezig was na een aanval van een alien totdat ik de personages allen weer gezien had. Met de spanning zat het verder dan ook wel goed. Waar ik het eerder in de film allemaal nog veel te komisch vind daar waar het spannend zou moeten zijn, is het vanaf de aanwezigheid van de aliens in de buurt van Hess's huis wel degelijk zenuwslepend; ik betrapte me er zelfs op minutenlang met open mond gekeken te hebben. Alhoewel volgens mij niet helemaal de bedoeling is Signs hiernaast ook een erg komische film. Heb erg moeten lachen bij bijvoorbeeld de alien op het dag of bij de thuiskomt van Hess waar de rest van de familie op de bank zat met de hoofddeksels.

Al met al een prima film die op een 3.5 zou moeten afstevenen, maar dat niet doet vanwege de bij tijd en wijle vreselijke dialogen. Vooral toen het jongetje met de videoband tegen haar zusje over haar kinderen begon kon ik wel over mijn nek gaan.

3*

Zo deel je tijdenlang geen vijf sterren uit en zo doe je het twee keer in een tijdsbestek van 7 dagen. Ben ik in een enorm positieve bui of zijn de desbetreffende films gewoon enorm goed? Ik ga voor het laatste.

Aangezien is pas een gering aantal van 25 Nederlandse films gezien heb, terwijl ze me wel erg goed bevallen probeer ik me sinds kort veel meer te verdiepen in de cinema van eigen bodem, die naar mijn mening op een zeer hoog niveau staat. En welke film kan je dan beter meepikken dan Simon (Terstall, 2004)? Niet alleen onze nummer 1 volgens de toplijsten, maar tevens ook volledig volgens de Nederlandse stijl en cultuur. Zo worden er bijvoorbeeld ook een heleboel typisch Nederlandse zaken behandeld, maar dit is eerder al genoemd.

We volgen een rasechte, niet al te snuggere Amsterdammer en zijn familie, die keer op keer verandert door alle scheidingen etc. , die bevriend raken met de, ietwat in zichzelf gekeerde, homoseksueel Camiel. Naar aanleiding van een incident raken ze elkaar weer uit het zicht, maar komen elkaar later bij toeval weer tegen, waarbij blijkt dat Simon kanker heeft. De manieren waarop beide heren tot twee keer toe in contact raken vind ik ietwat onlogisch en een minpuntje aan het script, maar hier heb ik me verder niet aan kunnen storen. Ze geraken weer in contact en een hechte vriendschap bloeit op. Misschien wel de mooiste vriendschap die ik ooit gezien heb in een film. Simon grijpt elke kans om Camiel uit te schelden voor het feit dat hij homo is en is sowieso een persoon wie allerlei mensen telkens beledigt alsof het niks is. En toch is Simon tegelijkertijd misschien wel het meest sympathieke figuur uit de filmgeschiedenis. Zijn werkelijk geweldige humor en zijn goede bedoelingen maken van hem geen eikel meer. De film bevat geweldige quotes dankzij het personage van Simon, waar ik telkens weer om moet lachen. Zelfs wanneer het einde voor Simon in zicht is en zijn hele familie en vriendenwereld in de put zit blijft hij positief en vol platte humor (“Is er dan geen arts met een beetje gevoel voor tumor?” ). Ook zijn de stukjes bij Camiel en zijn vriend thuis vaak erg humoristisch. Heb enorm zitten lachen bij de scène, waarin Camiel een compliment krijgt van Simon dat hij het allemaal zo goed kan hebben en Camiel hiermee instemt, waarna je hem direct thuis tegen zijn vriendje huilend aan ziet kruipen.

Tegelijkertijd is de film ook een uitstekend drama. Tijdens de hele sleur naar het einde toe wordt het steeds zwaarder, maar dit wordt nog erg goed afgewisseld met het komedie gedeelte, waardoor je telkens vlak voordat je het zwaar krijgt weer een glimlach op je gezicht hebt. Tot het einde dan. Hier heb ik het zelfs niet droog gehouden, iets wat me nooit eerder overkomen is bij een film. Veel respect ervoor dat een filmmaker een dergelijke emotie teweeg kan brengen, prachtig... De link tussen de flashback en het einde was ook schitterend gedaan.

De film heeft even zijn tijd nodig om goed op gang te komen, maar eenmaal daar trekt hij ook goed door. Alsof de tijd vertraagd. Al met al is Simon een geweldige, misschien wel de perfecte mix van komedie en drama; in beide genres zo’n beetje het sterkste wat er is, zo niet het sterkste. Huilen en lachen, het kan allemaal met Simon, maar bovenal ben je aan het genieten van dit prachtige meesterwerk, waarbij je keihard in het verhaal meegezogen wordt en het je niet meer los laat, het is alsof je het zelf meemaakt. Dit is een stukje kunst waar wij trots op mogen zijn dat het uit ons eigen land komt. Hulde aan de makers ervan!

Uiteraard de volle pond voor deze en naar alle waarschijnlijkheid ook een hoge notering in mijn top 10.

Tijdens de uitvoering van het titelnummer moest ik plotseling hard op om mijzelf lachen. Ik realiseerde me opeens dat ik dusdanig in de film opging dat mijn voeten, handen, hoofd en wat nog meer meebewogen op de muziek, ik het nummer aan het meeneurien was en dat ik om elke ouderwetse slapstick-achtige grap grijnzen moest. Voor een moment daar voelde ik mij voor een puber toch wel een verschrikkelijk suf en oubollig persoon.. but who cares, right?

Ik was op voorhand toch ietwat sceptisch ten aanzien van Singin' in the Rain, het is immers toch wel een musical en daar ben ik doorgaans nou niet echt lyrisch over. Deze film heeft echter mijn ongelijk bewezen, het is namelijk een bijzonder aanstekelijke film; de lol van de cast spat werkelijk van het scherm af.

De muziekuitvoeringen zijn stuk voor stuk leuk, maar worden vooral naar een hoger niveau getild door de komische danspasjes van de heren. Het is allemaal erg catchy, de lol, en tegelijkertijd ook absolute kundigheid, die hierin verwerkt zitten maken het voor de kijker een zeer aangename kijk- en luisterbeurt. Interessant script ook overigens. Haast een beetje Sunset Boulevard meets comedy/musical, om maar even een vergaande, desalniettemin in mijn ogen helemaal niet zo een rare vergelijking te trekken. De humor is ook erg leuk: de stem van Lina, het slapstick-gebeuren, de persiflage op de musicalwereld van weleer etc. etc. Enig minpuntje eigenlijk is dat in de scènes waarin de uiteindelijke versie van de film die ze in première willen laten gaan gemaakt wordt de film iets te veel in herhaling treedt. Hier had ik toch graag wat meer dialoog gezien tussen de grote(re) dosis aan muzieknummers.

Maar ach, wat zeur ik. Ik heb er veel plezier mee gehad en houd het gewoon op een kleine 5 sterren; ik was toch al zo lekker genereus deze maand.

Vanwege de ijzersterke spanningsopbouw zat ik lange tijd naar een van de beste horrorfilms in tijden te kijken. Jammer genoeg wordt dit allemaal overhoop gegooid in de tweede helft van de film, die ineens maar vrij belachelijk is. Wat me het meest stoorde en wat ik nooit kan uitstaan is dat het wezen meerdere malen vanuit het niets ineens zijn hoofd voor de camera boog, puur alleen om de kijker even te laten schrikken (zoals o.a. in de allerlaatste scène), terwijl het binnen de context van de film werkelijk geen enkele logica heeft dat dat ding ineens alle kanten opspringt. Werd steeds lachwekkender, waardoor ik gaandeweg de film zakte van een 4.5 naar een 3.0-3.5.

Det Sjunde Inseglet heeft me niet alles kunnen brengen wat ik ervan verwacht had. Zo vond ik de aankleding van de acteurs vrij suf, geen moment had ik het idee naar kruisridders te kijken. Ook de scène waarin de Dood een boom omzaagt vond ik maar een vreemde eend in de bijt. Bijzonder knullig zelfs. Daarnaast staat de spanningsboog niet de hele film gespannen; daar waar sommige scènes bijzonder knap waren betrapte ik mezelf er bij enkelen ook op maar wat naar de klok van mijn dvd-speler te kijken. Denk bijvoorbeeld aan de scène in het bos waarin de vrouw weer terecht is.

Daar tegenover staat goed camerawerk, mooie belichting, maar vooral ook enkele scènes die ijzersterk waren, en mijn aandacht weer volledig bij de film wisten te krijgen. Vooral de ontmoetingen met de Dood, en dan met name de dialoog tussen beiden in het kloostertje (?) die wel wat stof tot nadenken geeft, de scène bij de brandstapel en de eindscènes. Ook de angst voor 'de plaag van God' in de middeleeuwen wordt erg goed uitgebeeld.

Antonius wist dat hij dood zou gaan en wilde voor eens iets zinnigs doen met zijn leven en achterhalen wat de zin van het leven is, en of God en de duivel wel bestaan. Heb ik het nou goed begrepen dat hij zijn leven zin heeft proberen te geven door het stel, met hun zoontje, te laten ontsnappen aan de Dood? Ik kon het volgende ook niet helemaal plaatsen. Bij de brandstapel deed Antonius de gruwelijke ontdekking dat er niets was, geen duivel en geen God. Ook in het gesprek met de Dood in het kerkje lijkt hij aan het bestaan van God te twijfelen. Wanneer de Dood hem en zijn companen later komt ophalen begint hij echter direct te bidden tot God. Was dit angst voor de dood of was hij teruggekeert naar zijn geloof?

Ik keek de film op een ietwat onmogelijk tijdstip en heb misschien wat gemist aan verwijzingen, symboliek e.d. Er waren enkele punten die ik nog niet volledig plaatsen kon, maar vond ze wel intrigerend. Daartegenover stonden echter ook enkele punten van ergering. Ik heb ooit een filmcriticus horen zeggen dat je Bergman pas na je 30e écht zal gaan waarderen, ik hoop dat die weg voor mij wat minder lang zal zijn. Ik houd het voorlopig op een 3.5, een herziening zal zeker gaan uitmaken of ik er later meer (of minder, maar daar ga ik niet vanuit) uit kan halen.

Alhoewel ietwat overroepen een prima film die het thema natuurlijk en redelijk realistisch behandelt. De humor leek hier en daar een tikje misplaatst, omdat er nou niet buitengewoon veel te lachen viel (de stoere gay chief uitgezonderd ), maar prima acteerwerk en de niet-clichématige aanpak maken er een hele redelijke film van.

3.5*

Alleen jammer van de scène waar je een ieder in zijn/haar bed gelukkig dan wel ongelukkig ziet zijn; doet wel heel American Pie-achtig aan.

Stevende af op een degelijke vier sterren, maar de tweede helft van de film overtuigt niet. De acteurs weten hun verdriet niet over te brengen, door dit matige acteerwerk werden enkele (huil)scènes zelfs wat ongemakkelijk om naar te kijken.

Na al mijn uitlatingen over Star Wars op deze site moet ik me haast schamen voor de beoordeling die ik hem geef. Nu ik deze film gewoon rustig uitgezien heb zonder dat het vooraf al slecht is, vond ik het gewoon een erg leuke film. Eerder had ik hem hier altijd na een kwartiertje weer vanaf, maar het valt allemaal eigenlijk wel reuze mee!

In plaats van me te ergeren, kon ik nu wel lachen om die Wookie die alleen maar een beetje dom gromde en moest ik ook wel lachen om die stem van Obi-Wan Kenobi in Luke's hoofd, ipv dat ik het ongelooflijk dom en irritant vond. Ook de ruimtegevechten (vooral die op het eind) vond ik er erg leuk uitzien. Vooral voor een film uit 1977. Darth Vader bleek ook een heel ander personage te zijn dan ik altijd dacht. Ik dacht altijd dat hij een of ander monster was en dat die mensen zijn slaven waren. De hele film lang was er ook wel genoeg spanning aanwezig om mij de hele tijd geboeid te houden.

Al met al vond ik het gewoon een erg goede film. Ik had verwacht dat het op een 1.0 ofzo zou uitlopen, maar ik geef er voorlopig een 4.0 voor en het zou zelfs wel eens meer kunnen worden. Ik ga volgende week maar eens het volgende deel zien die zelfs nog een hogere beoordeling heeft dan deze.

ps: Bij deze neem ik ook alles terug wat ik allemaal voor negatieve dingen over Star Wars en Star Wars-fans heb gezegt.

Weet de clichés niet te omzeilen. Waagt ook niet eens een poging hiertoe, wetend wat haar doelgroep is.

Laat ik het dan oneens zijn. Murnau heeft met Sunrise: A Song of Two Humans een gewéldige film gemaakt waarbij toppers uit zijn Duitse periode als Faust en Nosferatu verbleken. Ik durf deze film zelfs direct te bombarderen tot dé film van de jaren '20.

Het begin is al fantastisch. De sfeer is perfect en wat bovenal opvalt is de wijze waarop Murnau het in beeld brengt; het ziet er namelijk prachtig (expressionistisch) uit. Bepaalde filmtrucjes die Murnau uithaalt werken niet alleen uitstekend, maar zijn hun tijd ook ver vooruit. Emotioneel was ik ook direct betrokken. Zijn vrouw, die net haar best gedaan had op zijn eten zag er zó aandoenlijk lief en verdrietig uit, terwijl ik de vrouw uit de stad bij haar eerste verschijning meteen een irritante del vond. Vertederd als ik was door haar verschijning zag ik al op tegen eventueel kwaad dat haar aangedaan zou worden.

Dan volgt de boottocht, waarbij de man er echt als de hel en verdoemenis uitziet. De wijze waarop de man tot inzinking komt is wellicht inderdaad ietwat rigoreus, maar voor mij geloofwaardig. Om onbekende redenen kan ik mij in films van pakweg 80 jaar oud eigenlijk uberhaupt niet storen aan 'minder logische' plotontwikkelingen. Daar komt bij dat het hier zo perfect uitgebeeld werd dat er sowieso geen aanleiding toe was. Wat volgde werd dusdanig goed geacteerd dat zijn verdriet oprecht leek, met de kerkscéne als mooi hoogtepunt. Hier volgt weer een behoorlijke omschakeling van sfeer; we zijn nu verhuisd van het platteland naar de grote stad en iedereen schijnt plezier te hebben. Alhoewel dit middenstuk minder interessant was dan het gedeelte ervoor en erna, heb ik me kostelijk vermaakt bij deze romantische ontwikkelingen. Overigens (@The One Ring) moest ik hardop lachen toen de man in het publiek uit frustratie ze maar naar beneden hing en een klap in het gezicht kreeg.

Na deze binding tussen beide mensen, die voor mij als kijker voelbaar was, was het laatste half uur ronduit indrukwekkend en ik heb dan ook met grote ogen naar het beeld gestaard. De eindscène kan wellicht als braaf ervaren worden, maar geen enkel ander einde zou het juiste zijn voor deze fantastische filmervaring.