Meningen

Vond dit maar vrij matig.

Hoewel ik het jochie maar irritant vond en de dame in de hoofdrol ronduit vervelend begon de film nog best aardig. De spanningsopbouw was oké en tegen mijn verwachtingen in was dat boek op creatieve wijze echt ontzettend creepy.

Maar dan wordt het plotseling ronduit lachwekkend. Opgebeld worden vond ik niet alleen heel onlogisch, maar de stem ervan i.c.m. wat het zegt - echt bitch please, tot dit moment was het spannend maar toen dit gebeurde keek mijn voltallige kijkgezelschap elkaar in ongeloof aan waarna we hard begonnen te lachen. Rest van de film werd enkel lachwekkender, waardoor ik het niet langer serieus kon nemen en de spanning er voor mij afwas. Slotstuk was ronduit vaag.

Met twee sterren ben ik eigenlijk nog iets te gul.

Ondanks dat ik de eerste twee delen beide met 5 sterren had beoordeeld had ik geen bijzonder hoge verwachtingen van dit derde deel, ging ik er redelijk blanco in en hoopte ik gewoon op een lekker filmpje.

De dialogen waren dit keer minder sterk, maar toch was het erg plezierig om te volgen en ik genoot vooral van het hele sfeertje. Dus niet enkel de gesprekken, maar vooral ook van de mooie beelden en het rustieke en realistische dat de film biedt.

Dikke prima, ik vermaakte me en het was allemaal wel ruim voldoende voor een drie-en-een-halfje. Eigenlijk pas tijdens de laatste scène (hotel) - en elke scène duurt zo ongeveer een half uur - werd het voor mij plotseling briljant en heb ik enkele malen met betraande ogen gekeken. Ik kan me eigenlijk goed voorstellen dat je het echt helemaal niets vindt (behalve wellicht ontzettend saai), maar ik heb zelden een scène gezien waarin ik mij emotioneel zo goed kon inleven waardoor het me erg raakte. Ik neem aan dat iedereen die al lang in een relatie zit die in de loop der tijd zo zijn ups en downs heeft gekend wel veel kan relateren en deze acteur en actrice beelden dat perfect uit. Je gelooft het. Ik fantaseerde over een ander einde, maar het einde was eigenlijk juist perfect.

Een bijzonder eenvoudige film. Drie à vier scènes, wat mooie beelden, een simpel rustig muziekdeuntje die soms voorbij komt en wat individuen die elkaar spreken. Meer is het niet. Maar dat hoefde hier ook niet, want ik vond deze emotionele apotheose prachtig en aangrijpend in al haar eenvoud en realisme.

4.5*

Bin-Jip heeft sinds gisteravond vele stemmen vergaart en is daarbij maar liefst met vier honderdsten gezakt. Tot mijn verrassing lag het niet aan mij.

Zelden heb ik liefde tussen twee personen zo goed in beeld gebracht zien worden. Stiekem had ik de verwachting dat een dergelijk concept, een blik zegt meer dan duizend woorden, niet echt zou aanslaan. Dat is, niet in deze vergaande vorm. Dat de hoofdrolspeler geen woord uitbrengt heeft me echter allerminst gestoord, integendeel. De hele mimiek, uitstraling en een simpele blik van een beider personages was genoeg om hun liefde voor elkander te belichamen, en bovenal overtuigend.

Overigens moet ik de filmkunsten van Ki-Duk hier ook roemen, ook al lees ik tot mijn verrassing dat velen het niet bijzonder in beeld gebracht vinden. Bin-Jip ziet er namelijk uiterst verzorgd uit, de camera die in stilte al het schone observeert.. Prachtige film, visueel maar ook op het gevoel spelend.

Edit: wat een schitterende scène was dit

. Eerste half uur sucks (de muziek uitgezonderd). Daarna krijg je echter alsnog het heerlijk foute, grappige en smerige spectakel wat ik verwacht had. Beetje The Birds, Thriller (michael jackson), de klassieke Romero's en wat zieke komedies samengevoegd. Kijkplezier gegarandeerd. 3.5*

Edward Zwick verdient best wat respect voor zijn Blood Diamond. Hij bewijst alle eisen die het gemiddelde publiek aan een Hollywood-blockbuster stelt te kennen en te beheersen, en heeft dat perfect naar het witte doek vertaalt. Is ook een kunst. Kijkt ook erg lekker weg, alhoewel ik me wel erg irriteer aan het feit hoezeer alles van het toeval afhangt. Er is altijd wel weer een enorm onbenullige in wezen uitgesloten reden waarom iets op het allerlaatste moment alsnog goed gaat...maar ach, daar ontkom je toch niet aan als je ook nog groot geld verdienen wilt. Geoliede productie, waarvan ik er bij de aftiteling tot mijn verbazing achterkwam dat hij blijkbaar een boodschap had. Daarvoor veel te fout uitgevoerd natuurlijk (zie mr. blonde hiervoor), maar wint ook weer voor een dag de sympathie van datzelfde publiek.. 3.5* vermakelijk filmpie

Bij Lynch is het elke keer maar weer afwachten wat je voorgeschoteld krijgt, vooral wanneer je enige voorinformatie bewust ontloopt. Tot mijn verrassing was Blue Velvet erg gemakkelijk te volgen. Een zeer stijlvolle thriller die haast wat nostalgisch aandoet. Nostalgie is het goede woord niet, aangezien ik de jaren '60 nooit meegemaakt heb, maar deze film doet mij weer naar die periode verlangen. David Lynch is een van de enkele sfeermeesters in de filmwereld en dat bewijst hij hier eens te meer. Mooi en stijlvol gefilmd en, zoals ik gewend ben bij Lynch, uitstékende muziekkeuzes. Vriend Angelo Badalamanti draagt uiteraard ook weer zijn steentje bij met zijn soundtrack.

Kyle MacLachlan en Isabella Rossellini waren mij nog onbekend, maar op hen viel niets aan te merken, evenals de prima Laura Dern. Het is echter rasacteur Dennis Hopper wie de show steelt. Zijn personage, de onvoorspelbare maniak Frank Booth geeft daar al alle reden toe, maar de manier waarop Dennis Hopper dit karakter leven inblaast is nagenoeg perfect. Overigens is het karakter 'Ben', slechts in één scène voorkomend, ook fantastisch en behoorlijk weird. En dan opeens die playback van een prachtig romantisch nummer van Ray Orbison door Ben, die nogal contrasteerde met de situatie van dat moment..

Het mysterieuze plot, wat je aandachtig bij de les houdt, de spanning en toch ook het drama, maar toch vooral ook de sterke regie, zeer goede sfeer en de (bij)rol van Dennis Hopper maken van deze Lynch weer een uitstekende film.

ps: Leuk, dat vervreemde 'wegenshot' wat later uitgebreid terug zal komen in het nog sterkere Lost Highway. Ook in het mindere Twin Peaks: Fire Walk with Me vallen veel elementen terug te zien uit deze film.

De film viel me tegen. Op basis van de beschrijving, filmposter en eigenlijk ook een beetje door de hoofdrol van Kurt Russell hoopte ik dat het lekker foute gory pulp zou zijn, in de geest van films als Planet Terror, maar daar was geen sprake van.

Eigenlijk is de film gewoon net niet boeiend genoeg. Het volledige begin- en middenstuk is tamelijk oninteressant. De personages zijn, op Kurt Russell na, voornamelijk irritant. De verstandelijk beperkte hulpsherrif met het goede hart had er van mij wel uitgemogen; zijn dommige monologen moesten voor een komische noot zorgen, maar waren nergens grappig. De stijve arrogante revolverheld is ook vooral vervelend voor de kijker. Er gebeurt ook werkelijk niets om de lange speelduur van de film te rechtvaardigen. Met verplaatst zich van A naar B en dat is dat.

Desondanks is de film nog wel memorabel voor me, vanwege twee redenen. Ten eerste is Kurt Russell hier echt heel goed op zijn plaats. Van zijn personage kon ik genieten. Ten tweede is hier echt sprake van een onheilspellende en lang mysterieuze vijand, wat goed is voor de spanningsopbouw. Meer monster dan mens.

De laatste minuten zijn dan ineens iets meer horror-achtig, hoewel ik de genre-aanduiding horror echt misplaatst vind. Hoewel ik me daar prima mee vermaakte vond ik het totaal niet bij de rest van de film passen. De gore was best wel fout en pulp, waar de opbouw van bijna twee uur gewoon vrij serieus was. Ik kon dat niet met elkaar rijmen; het lijkt wel alsof de regisseur niet kon kiezen wat voor soort film te maken.

Gemiste kans. Geef mij maar een deel 2 met dezelfde vijand, maar dan gemaakt door een regisseur die vol voor een foute coole film gaat.

2,5*