Meningen

Wat een ongelooflijke special effects; ik zag dingen waarvan ik niet eens wist dat dat mogelijk was in 1926, toch al even meer dan 80 jaar geleden. Verder niet enorm spannend, maar wel erg intrigerend. Een en al sfeer ook. De film zakt her en der ietwat in, maar enkele geweldige, klassieke scènes maken dit ruim goed. Denk aan de drie spookrijders, de duivel levensgroot boiven het stadje, de herkenning op de brandstapel.. Het verhaal van de film is fantastisch, maar zou desondanks in een hedendaagse film niet meer werken ben ik bang. De leeftijd, en het daarbij horende acteerwerk en camerawerk maken toch ook deel uit van de charme. Eerst maar eens 4 sterren, wellicht doe ik er ooit wat bij op.

Meer dan prima thriller van Sir Alfred. De regie en het script is pure Hitchcock, maar als geheel miste ik het echte Hitchcockiaanse gevoel. Misschien wel enkel doordat de film jonger is en daardoor wat van zijn charmes verliest. Aan het openingsshot ligt het in ieder geval niet, prachtig! Beter kon hij niet terugkeren naar Engeland. Dat Hitch de acteurs uit de plaatselijke theaters heeft geplukt haalt de film absoluut niet naar beneden. Acteerniveau is zeer redelijk en hij slaagt ermee in zijn bedoeling; met een bekende acteur in de hoofdrol heb je immers een vooropgezette mening. Het Hitcock-blondje ontbreekt, maar het perfecte camerawerk, vaste prik bij de beste man, en de vanoudse spanningsboog, je bent als kijker alwetend maar bent wel extreem benieuwd naar het hoe, wanneer en waarom, levert een sterke film op.

Mijn bericht schijnt nogal wat vraagtekens op te roepen. Begrijpelijk, aangezien ik bijzonder negatief ben over een film die alhier toch zeer goede reacties krijgt. Een dag is inmiddels verstreken na het zien van de film, ik ben niet langer zozeer emotioneel betrokken en ben derhalve nu dan ook beter in staan mijn mening over de film duidelijk(er) te formuleren. Ik zal het een en ander dan ook ietwat proberen te verduidelijken.

Ik weet niet hoe slecht Funny Games precies is, óf het uberhaupt zo barslecht is. Misschien is Funny Games zelfs te góed. Ik vind het volkomen waardeloos.

Funny Games begint in een heel rustig tempo. Het modelgezinnetje, the family next door, bestaand uit een rustige vader, een zorgzame moeder, een lief jongetje van om en nabij 10 jaar en een lawaaierige hond, wordt geintroduceerd aan ons met een spelletje 'raad de klassieke muziek'. Zal een bewuste, en ook geen slechte keuze zijn om een dergelijk gezin model te laten staan in de film. Een ieder zal de geschetste situatie herkennen uit zijn eigen leefmilieu. Alles is perfect; men gaat op vakantie, de zon schijnt, mooi weer om te varen, mooi vakantiehuisje.. Alles staat in het teken van de perfecte contrasterende setting voor een ijs- en ijskoud verhaal.

Onze lieve moeder is fijn bezig in de keuken om het avondmaal te verzorgen wanneer het eerste exemplaar van de twee onmensen zijn intrede in het verhaal maakt. Hij is absoluut onbeleefd, maar een sadistische moordenaar zal je nog niet achter hem zoeken. Zonder details te gaan geven over het verdere verloop, en hoe men in deze situatie rolt, moge het duidelijk zijn dat er nu een oneindige rollercoaster van torment en kwelling zal volgen. Is het niet voor de personages dan wel voor de kijker.

Vanaf dit punt dient de film geen enkel doel voor mij. Het enige waar deze prent vanaf hier om draait is het martelen en doden van het zoontje, de vader en de moeder en om dit zo dicht mogelijk bij je bed te brengen via een levensecht gezin, een realistische setting en lelijk statisch camerawerk. Nergens heeft de film pretenties, het dient alleen haar publiek shockeren (daar waar een gangbare horrorfilm ook nog enigszins probeert te entertainen) en zo naar mogelijk te laten voelen. Is dit dan werkelijk wat het publiek wil? Enkel verdriet, pijn, ellende, waanzin, barbaarsheden etc. passeren de revue. Waarom zou je de neiging hebben dit in beeld te brengen, deze gedachtes aan een groter publiek tentoon te spreiden? Ik lees dat deze film naar eigen zeggen een aanklacht tégen geweld is. Kijk maar jongens, geweld is niet mooi. Is dat echt niet duidelijk dan zonder deze film? Is het werkelijk de méning van de regisseur..? Als tegen alles aanschoppende puber speel ik netjes mijn Grand Theft Auto-spelletjes, zonder maling te hebben aan alle kritiek op het zogenaamd te hoge geweldspeil van deze games, maar daar is niets realistisch aan..nee, inspiratie voor dergelijke praktijken haal je bij een gruwelijke film als hetgeen dat deze discussie betreft.

Mij werd het teveel. Misschien is dat inderdaad wel de verdienste van de regisseur. Je kan er inderdaad bewondering voor hebben dat hij een dergelijk gevoel op weet te brengen. Maar is dat leuk of fijn? Nee, maar soit, een horrorfilm hoeft ook niet fijn te zijn. Funny Games gaat echter nog een stapje verder. Enkel onnodig sadisme op de meest gruwelijke wijze.. met persoonlijke banden die zwaar wegen. Tuurlijk, de Saw-delen zijn ook grof. Maar wat interesseert het me dat een groepje halve criminelen die je verder niet kent één voor één afgeslacht worden (Saw II)? Nee, in Funny Games wordt het zoontje, je bloedeigen zoon van wie je zoveel houdt, afgeslacht op enkele centimers afstand van zijn ouders. Wat walgelijk, wat verschrikkelijk.. is dat nou echt nodig? Tuurlijk kan je zeggen dat het de verdienste van de regisseur is dat deze film shockeert, en dat is het in wezen ook, maar is dit geval ook niet zo extreem dat het dat sowieso wel doet? Mijn stemming was achteraf misschien niet erg geschikt om deze film te gaan zien (wist ik veel) en ik leefde mij misschien wel te veel in. Feit is echter dat ik het hier amper meer aan kon zien. Ik ben heel open minded, en ook geen ouwe knar wie al het geweld in de media keihard afkeurt, integendeel, maar het mag toch op zijn minst een zeker doel dienen? De pijn in de hier afsluitende scène waarin de moeder enige tijd geluids- en bewegingloos voor zich uit zit te staren werd te goed voelbaar bij mij.

Hierna lijken de twee heren weg te zijn. Ik stond ietwat raar te kijken naar de handelingen van de vader en moeder in de keuken, die onrealistisch op mij overkwamen, maar ik kan me moeilijk inleven hoe ik op dit moment zelf zijn zou. De moeder durft de tegemoetkomende auto niet te stoppen uit angst de twee moordenaars nogmaal te ontmoeten, maar beseffend dat ze toch echt de gok zal moeten wagen houdt ze de tweede auto wél aan en komt ze, hoe toevallig de twee jongens weer tegen - de binnenkomst met het golfballetje is overigens best indrukwekkend, wat zat ik te vloeken zeg - en keren terug naar het huis om opnieuw aan het zieke spelletjes te commenceren. Ook hier wordt volledig onnodig, en enkel om alles nog maar een slag erger te maken, de man aan het mes gereigd, weer op luttele centimeters van de vrouw af. Hierna mag ze kiezen hoe haar dood zijn zal. Het acteerwerk van de vrouw benadert hier overigens perfectie (daar waar ik over de rest niet bijzonder te spreken ben, wanneer het op acteerwerk aankomt). Uiteindelijk zal zij als jolige afsluiter uit het bootje in het meer gegooid worden om aldaar te verdrinken, en gaan beide heren naar een volgend huis om weer opnieuw te beginnen. Het eindshot, het lachje in de camera, vond ik overigens uitermate cliché. De hierop volgende muziek was ook ver-schrik-ke-lijk, maar dat terzijde.

Nee, journaallezers en oorlogsverslaggevers trachten ons, het volk aan de zijlijn, van informatie te voorzien over eventueel verschrikkelijke daden in de wereld, want ik ga ervan uit dat je daarop doelt. Lijkt me echter nogál een verschil aan mildheid. Of krijg jij zo realistisch en gruwelijk mogelijke reconstructies te zien? Of zie je de wérkelijk nare beelden uit oorlogsgebied op tv? Voor misdaadauteurs gaat het ook niet op, aangezien ik het nog nooit met vergelijkbare gruwelijkheid heb zien verschijnen, ook niet van horen zeggen.

Dat kan ik eventueel ook wel waarderen, maar als dat het de drijfveer van de regisseur is heeft hij het wel heel raar aangepakt. Wat heb jij hier dan geleerd over die ingewikkelde psyche van een mens die extreme daden begaat?


Dat klopt. Ten eerste zie ik niet in waarom ik een scène-voor-scène remake wil zien van een film die mij dermate slecht beviel als deze. Wat zou er anders aan moeten zijn aan de remake dat ik het opeens geweldig vind? De tieten van Naomi Watts?, waarmee ik direct aan mijn tweede reden toekom. De acteerprestatie van Susanne Lothar is veel meer dan uitstekend (als enige in de cast overigens). De vervanging door N. Watts zal een mislukking zijn...met deze droomvrouw haal je direct al het realisme uit de film (heeft jóuw moeder zulke ronde borsten en zo een mooi jong gezichtje?), daarnaast zal ze nooit aan de acteerprestatie kunnen tippen.

(over de film weer) Al met al is Funny Games misschien niet eens zo'n slechte film, in zijn opzet slaagt hij. Blijkbaar keur ik dan eerder diezelfde opzet af dan het al dan niet aanwezige talent van de regisseur. Mij is het echter een aantal maal te naar.. een film, die in wezen niks toevoegt, niet op artistiek vlak of welk ander dan ook, behalve een grote shock in menig huiskamer, is aan mij niet besteed en die keur ik keihard af. Om terug te komen op het begin van mijn bericht: ik vind het waar-de-loos.