Meningen

Ergens bedacht ik me dat deze film een vroege versie van painporn is; films waarin mensen steeds de vreselijkste beproevingen moeten doorstaan of waarin de hoofdrolspelers steeds zwoegen en kreunen en lijden zoals in The Revenant en in Logan etc.

In tegenstelling tot deze films gaat het in Kanał wel ergens over.

Het lijden staat hier symbool voor de totaal hopeloze situatie waarin de verzetsstrijders zich bevonden tijdens de opstand van Warschau in 1944. De bevolking werd tot de laatste burger afgeslacht waarna de nazi's de stad huis voor huis opbliezen en in brand staken.

De Russen, van wie het verzet had gedacht bijval te krijgen, wachtten rustig aan de andere kant van de Weichsel en staken geen poot uit.

Bij de opening bedenk ik me meteen dat het wel heel erg onprofessioneel is om je voor een belangrijke moordklus nog even te laten versieren door een idioot met een slechte tekst en ik ben daarmee direct slimmer dan de hoofdrolspeelster. De rest van de film is dan ook weinig verrassend want het scenario is zo voorspelbaar als de Titanic en zo simpel als de Teletubbies. Kate is de zoveelste vrouwelijke huurmoordenaar die 'huishoudt' in de onderwereld. Woody H. geeft het een en ander nog wat kloten maar geen enkele acteur kan een slecht script redden. Ene oog in andere uit.

Geen onaardige saaie film. Heeft niets te bieden wat je al niet 100x in andere films hebt gezien. De mooie beelden kunnen de trage verteltrant en idem plotontwikkeling niet echt redden. De acteerprestaties ook niet. De Fransen worden in de film als een stel idioten voorgesteld maar hey! de geschiedenis toont dan ook een stelletje omhooggevallen idioten die slag op slag op verloren omdat ze het belangrijker vonden om mooi te paard te zitten dan om voetvolk in hun legers op te nemen. Tenminste een eeuw lang trokken de Engelsen plunderend door Frankrijk zonder echt een strobreed in de weg te worden gelegd. Sterker nog: soms deed de Franse adel vrolijk mee. Dat waren nog eens tijden!

Woman at war voedt de onjuiste voorstelling van zaken die de milieubeweging ons graag voorschotelt, namelijk dat het milieuprobleem een zaak van de goeden tegen de slechten is. De aluminium-industrie is fout, dus aluminiumindustrie moet weg!

Wat die lieve wereldverbeteraars maar niet willen inzien is dat het niet de aluminium-industrie is die slecht voor de natuur is, maar het complete westerse systeem van verlichting, technologie en consumentisme. Ze zullen het vast goed met de wereld voor hebben maar ook zij maken gebruik van elektriciteit, aardgas, verkeer, luchtvaart etc. Je kunt wel naar vuile bedrijven wijzen tot je een ons weegt maar dat maakt je niet minder medeplichtig. Het voornamelijk linkse filmhuis publiek zal er evenzogoed van smullen.

Het zou meer recht hebben gedaan aan de waarheid (en een interessantere film hebben opgeleverd) wanneer mevrouw Halla de kabels van de hoogspanningsmast zou doorsnijden om haar energieleverancier te saboteren. DAT zou het probleem werkelijk bij de horens vatten. Maar ja, het zal nog wel even duren voor dat kwartje gaat vallen.

Dramaloze oorlogsfilm met gehandicapte dinosauriërs en een gorilla zonder lul.

Ok, ik chargeer: wie van actie houdt komt aan z'n trekken en het ziet er allemaal schitterend uit en wordt zeer doeltreffend in beeld gebracht.

Lange, sterk geromantiseerde, maar aangename, productie over het leven van Koningin Caroline Mathilde van Denemarken en haar romance met de geneesheer van de koning Johann Friedrich Struensee.

Gelukkig is Alicia Vikander een plaatje om naar te kijken want de geschiedenis verhaalt anders over de koningin: 'She was thought too plump to be described as a beauty, but she was considered attractive: it was said of her that her appearance allowed her to avoid criticism of women, but still captivate the male eye'

Mikkel Boe Følsgaard zet een onvergetelijke versie van de schizofrene Christiaan Vll neer en trekt meer aandacht dan Struensee. De misser in de film is namelijk de miscast Mads Mikkelsen die met zijn verlopen drankkop niet echt bij het fruitige, jonge koninginnetje past waardoor de romance meer iets van een vader-dochter relatie wegheeft. In de film is hij voortdurend een buitenstaander, terwijl de geschiedenis verhaalt van een volledig geïntegreerde en sterk betrokken staatsman. Mikkelsens ingetogen manier van acteren zorgt er bovendien voor dat je voortdurend in het ongewisse blijft over zijn motieven. Struensee was eerder een revolutionair dan een zwijgzaam vijfde wiel aan de wagen. Pas vanaf moment dat hij in de koets naar het schavot beseft dat er geen gratie zal worden verleend, zien we wat van Mikkelsens acteertalenten.

Lange zit. De pracht en praal van Tibet komen ruim aan bod. Het verhaal wordt degelijk en in alle rust verteld. De Dalai Lama wordt aardig vertolkt maar de grote Chinese leider steelt de show. Scorsese verzuimt inzage in het Tibetaans boeddhisme te geven. Veel dieper dan het bekende principe van geweldloosheid gaat de film niet echt. Daarmee mist hij een enorme kans omdat dat boeddhisme het verhaal van Tibet nu juist uitzonderlijk maakt. Wat overblijft is een droge registratie; een filmische geschiedschrijving die de zaken vrij eenzijdig belicht. Zo wordt het Tibet van voor de Chinese inval nogal liefelijk afgeschilderd terwijl er door de Tibetanen een waar schrikbewind werd gevoerd. Maar ja. Amerikanen en de waarheid.

Kurier is een degelijk en tikkeltje droog portret van de Poolse verzetsheld Nowak-Jeziorański. Het is Pasikowski gelukt om het verhaal te vertellen zonder te vervallen in de dramatische of patriottistische taferelen die dit soort epossen vaak eigen zijn en daarvoor hulde. De film ontbeert echter de rauwheid, de kleur en de humor van films als Soldaat van Oranje. Wat dat betreft had de film misschien wel wat gelikter gemogen.

Kurier blijft hoedanook in gebreke want er wordt aan het einde niet duidelijk wat het verzet in Warschau tot gevolg had. Nergens zien we de massa executies (60.000 burgers in 1 week) nergens leren we dat het verzet in de stad op niets uitliep. De nazi's bombardeerden Warschau tot aan het laatste huis (Hitler wilde er een 'Mehr' van maken) de geallieerden gaven niet thuis en Stalin wachtte rustig aan de andere kant van de rivier tot de laatste verzetsstrijders door de Duitsers waren geëxecuteerd. Toen de stad volledig was verwoest en door de Duitsers verlaten, namen de Russen de puinhopen pas in. De verzetsstrijders die nog werden aangetroffen werden zonder pardon doodgeschoten of naar de Goelag gestuurd.

Wie wil weten hoe het afliep kan terecht bij de film Miasto 44. Deze, eveneens Poolse productie, excelleert juist in vorm en bloedige chaos en laat genadeloos zien wat er aan het einde van de oorlog met de stad Warschau en haar bewoners gebeurde.

Toen Hitler Polen binnenviel bestempelde hij de bevolking als untermenschen. Dit betekende dat duitse soldaten om het even welke Poolse burger mochten doodschieten. Polen verloor behalve haar hoofdstad 60% van haar bevolking.