Meningen

Topper! Dit is waar een spookverhaal over moet gaan: Romance, melancholie en het bovennatuurlijke. Prachtig sober maar sfeervol vormgegeven. Erg goede keuze om de hetze tegen de heks aan de verbeelding over te laten. Prachtig verhaal en kundig verteld. Gelukkig zijn er nog steeds verhalenvertellers en regisseurs die snappen dat spoken niets van horror moeten hebben. Komt in mijn top 5 van spookfilms.

Zoveelste fantasieloze usa horror met rokende bossen en mensen die domme dingen doen (Kleine kinderen langs een levensgevaarlijke weg laten spelen bijvoorbeeld). Moraal van het verhaal? Een kat wil maar niet eng worden ook al smeer je er gel in? Ondanks de saaie manier waarop haar terugkeer in beeld wordt gebracht (gemiste kans) maakt het meiske de film op 2/3e, tijdens de bedscène, zowaar even wat ongemakkelijk maar die kans wordt evenmin benut (zouden ze het zelf wel in de gaten hebben gehad?). In plaats daarvan volgt het verhaal het geijkte pad met messen etc. en blijft alles slaapverwekkend voorspelbaar. Horror is volgens mij direct na porno sowieso het meest voorspelbare filmgenre. Daarom wil het maar zelden eng worden en des te vaker onsmakelijk.

Als eenzijdig sprookje van het lieve, nobele, aardige, onderdrukte volk aan de ene kant en de vreselijke onderdrukkers met de Franse koning aan het hoofd aan de andere kant, lijkt de film nog het meest geschikt als educatief materiaal voor scholieren. Veel feitelijkheden en debat scenes. Het verhaal focust op een aantal burgers die maar nergens echte mensen willen worden. Dit komt omdat ze steeds op een romantische, patriottistische wijze worden neergezet en meer de geschiedenis dan het drama dienen. Het verhaal van de volksopstand wordt heel correct en netjes verteld. Alsof je een revolutie op 90 graden wast. De film toont historische onjuistheden bovendien. Zo weerhield de koning de paleiswacht er juist van om op de Parijse burgers te schieten. Door de statische haast registrerende manier van filmen willen de gebeurtenissen maar niet dichtbij komen. Ook de groots opgezette executie scene laat de toeschouwer totaal koud. Wat de film nog enigszins onderhoudend maakt is de fotografie maar dramatisch binnenkomen doet hij nergens. Voor zover het al mogelijk is om een complete film over de gebeurtenissen rond de Franse revolutie te maken kun je veeeeeel beter terecht bij La Révolution Française van Robert Enrico en Richard T. Heffron uit 1989. Dat is nog eens een historische film die indruk maakt. En mochten Fransen dan toch nog ooit eens geïnteresseerd zijn om ook niet-Fransen te informeren, laten ze dan ein-de-lijk L'Autrichienne eens fatsoenlijk vertalen.

Elegant, sober gesneden filmhuis-drama. Photograph vertelt het verhaal van een kasten-inadequate romance in het moderne India. De ingehouden manier van acteren, geeft de traditionele cultuur, waar het individu nog in dienst staat van familie en land, prachtig weer. Het zorgt er bovendien voor dat je je inleeft in de personages, ipv dat je met ze meeleeft. 'Dadi' steelt natuurlijk de show.

Geweldsorgie uit de Hollywood moord & doodslag-stal die maar geen tongue in cheek wil krijgen. Voor liefhebbers van veel bloederige kills.

Sober maar doeltreffend vormgegeven persoonlijk drama van een man die op vreselijke wijze door de oorlog is getroffen. Opmerkelijke Franse sferen ook op dat Poolse platteland, compleet met zacht-erotieke lolita's. Misschien was het de onhandige vertaling waardoor ik het leitmotiv van de hoofdpersoon een beetje uit het oog verloor maar aan het acteren kan het niet gelegen hebben. De muziek is prachtig en de soundscore zeer bepalend: je waant je voortdurend op het idyllische platteland. Pornografia is ingetogen, bijna terloops, juist op momenten waar andere regisseurs vaak uitpakken. De moeite zeker waard.

Erg fijn. Als Possum dan toch bij de horror thuishoort, dan geeft de film het genre iig een goede naam. Een lust voor oog en oor. Acteur Sean Harris is na Harry Brown sowieso al jaren favoriet. Wat een glansrijke carrière bewandelt deze uber-slechterik. Wat een types kan hij neerzetten en welk een duistere karakterrol heeft hij voor Possum in petto! Genieten geblazen in dit inkt zwarte psychodrama.

Het totale gebrek aan dynamiek in dit romantische drama wordt enigszins goedgemaakt door Rebecca Hall. Zij heeft lippen om te zoenen. Opmerkelijk dat ik de hele film maar niet door wilde krijgen dat het verhaal zich in Duitsland afspeelt. De cameraman lijkt hier en daar slordig. Films die zich in deze tijd afspelen kan ik altijd wel waarderen. Toen was alles nog mooi.

Aan het begin is de film om te smullen; prachtige decors en vergezichten, heerlijk oost/west sfeertje, interessante personages en dialogen. De komst van de boze Turken gooit al snel roet in het eten want vanaf dat moment wordt het drama zo ontzettend uitgemolken dat je tranen te kort komt om het einde te halen. Dit volledig uitleven van sentiment doet de geloofwaardigheid uiteindelijk volledig de das om en die is bij een film over dit onderwerp nu juist zo belangrijk.