Meningen

Lichtvoetig maar fijn niks-aan-de-hand-drama voor het hele gezin.

Brian Cox, Emilia Fox en Anna Chancellor staan overal genoemd maar Coco König steelt de show. Haar menselijke voorkomen (geen supersterrengezicht) is zo verfrissend als haar spel.

Natuurlijk moet de kont die in dit soort films moet worden geveegd altijd die van een rijke man zijn maar dat hoort nu eenmaal bij het genre (care movies) evenals de onwaarschijnlijkheid dat een aspirant toneelspeelstertje toevallig net bij een wereldberoemd acteur terecht komt.

Het thema van jeugd en ouderdom wordt niet echt uitgediept maar who eh... cares?

Regisseur János Edelényi ontwijkt ieder sentiment keurig en breekt on the fly nog even een lans voor (Hongaarse) minderheden in den vreemde.

Voor een serieuze aanklacht is de film te oppervlakkig en te braaf. Het Apple-achtige concern met z'n tenenkrommende, onuitroeibare feelgood- cultuur (die je trouwens ook bij Google en Facebook tegenkomt) is aanvankelijk aardig neergezet maar het blijft een beetje een abstract, science-fiction wereldje.

Nergens wordt het echt herkenbaar of wordt er een link gelegd met het smartphonegebruik van vandaag de dag. Nergens wordt er dieper ingegaan op de aantrekkingskracht of gevolgen namelijk: dat je echte leven vervliegt terwijl je op een dom schermpje naar domme dingen zit te kijken.
De ontmaskering aan het eind heeft geen enkele inhoud en dient vooral het plot (waarom hebben we het tweetal niet eerder in corrupte toestand gezien en wat hebben ze misdaan?)

De film is daarom vooral gewoon weer een manier om mensen via het beeldscherm te entertainen ipv ze serieus aan het denken te zetten. Beetje onmogelijk ook natuurlijk, in het door Google en Apple gedomineerde Hollywood waar iedereen alles fantaaaastisch vindt.

Wie op dit terrein trouwens *wel* waarachtige kritiek durft te leveren is de even vileine als briljante Brit Charley Brooker. Met zijn serie Black Mirror levert hij niet alleen top-entertainment maar ook ongenadige kritiek die zich in je geheugen nestelt. Daarbij vergeleken is 'The Circle' een gepolijst, oppervlakkig en ongevaarlijk verhaaltje wat je voor de aftiteling alweer bent vergeten.

Aardige serial killer flick die een prachtige inkijkje geeft in het retarded Amerika. De film is spannend en de acteerprestaties zijn uitmuntend. Er zit alleen wat gaatjes in het script waar je met een sherman tank doorheen kunt. Het lijkt me niet erg waarschijnlijk dat een doortrapte killer alle bewijslast gewoon in de kruipruimte van zijn huis laat rondslingeren. Daarnaast vond ik het een beetje ongeloofwaardig dat Tyler zich liet afschepen met dat verhaaltje over die oom. Wat dat betreft had ik de kijkers langer in het ongewisse gelaten of de vader nu wel of niet de killer was. Ook het einde is niet erg waarschijnlijk, tenzij je het normaal vindt dat een zoon van 14 zijn vastgebonden vader in het gezicht schiet. Maar ja, Amerikanen he... die mogen graag schieten.

Het zoveelste cinematografische bewijs dat Amerikanen spoken niet snappen. Een spook is een psychologisch wezen. Spoken geven je geen houvast: hoe minder je in de gaten hebt waar je naar zit te kijken, hoe enger. Hoe meer je een spook definieert hoe meer het zijn kracht verliest. Spoken horen eng te zijn zonder dat ze eng kijken, met voorwerpen gooien, lichten onder deuren laten schijnen of mensen aan hun haren trekken. Al die actie eromheen is slechts een zwaktebod van een regisseur die het niet lukt om een spook echt invoelbaar te maken. Dat de film zo populair is zegt vooral iets over wat de iPhonejugend gewend is. Op zich is het mooi dat een nieuwe generatie leert griezelen maar wie uit de tijd van 'Hellhouse' 'The exorcist' en 'The Omen' komt, zal zich bij het zien van 'The conjuring' tamelijk vervelen. 'Poltergeist' vond ik eigenlijk al vervelend.

De film is aardig gecast en vormgegeven maar het verhaal en de dialogen zijn potsierlijk. De regisseur weet de spoken redelijk uit beeld te houden waarvoor kuddo's maar hij vergaloppeert zich naar het einde toe aan een potje exorcisme (gaap) dat vooral indruk maakt door een hoop gegil. Aangezien meer dan de helft van de Amerikanen nog in 'De duivel' gelooft, doen vliegende crucifixen het daar altijd goed.

Al met al vond ik The Conjuring een vermoeiende exercitie.