Meningen

Een aanrader voor iedereen die van (Franse) geschiedenis in films houdt. Les Adieux à la Reine verbeeldt op een ogenstrelende manier het leven op Versailles in de laatste dagen voor de Franse revolutie.

Waar veel films over de laatste dagen van Versailles vooral afstand creëren met pracht en praal of bloedige actie, weet Benoît Jacquot de gebeurtenissen op een meer onderhuidse manier te vertellen. Door met zijn camera vooral tussen de mensen te blijven wordt de sfeer in het paleis met z'n nachtelijke kandelaars neergezet alsof je er zelf bij bent. Ondanks het feit dat de revolutie zelf vrijwel buiten beeld blijft is de spanning goed voelbaar.

Léa Seydoux speelt als de onhandige Sidonie de sterren van de hemel. Ze is een lust voor het oog en brengt iedere decolleté-liefhebber aan de rand van de afgrond. De intieme cameravoering en het hoge acteerniveau zorgen direct voor een betrokkenheid bij de personages, zoals bij die van de bejaarde en blijmoedige historicus Jacob-Nicolas Moreau (die de revolutie wist te overleven omdat hij in 1790 door de koning werd ontslagen van zijn functie)

Les Adieux à la Reine bevat talloze Vermeer-achtige taferelen en is historisch bijzonder adequaat, tot en met het 'ontmantelen' van de juwelen van de koningin toe, waarvan er volgens de geschiedenis velen 'verloren zijn gegaan'.

Diane Kruger zet op een ingetogen manier de wispelturige, naïeve en van de hak op de tak springende ADHDer neer die de geschiedenis van haar verhaalt.
De film zinspeelt sterk op de vermeende lesbische avances van Marie-Antoinette maar daarvan is nooit enig historisch bewijs gevonden. Haar innige vriendschap met de intrigante Gabrielle de Polignac en de trouwe Maria Louise van Savoye (die tijdens de decembermoorden zo wreed aan haar einde kwam) werd door de oproerkraaiers in Parijs gebruikt om haar (aanvankelijke) kinderloosheid te bespotten door middel van pornografische pamfletten. Wel is bekend dat ze tegen het einde van haar leven (met medeweten van de koning) een relatie had met Axel von Fersen, de prins de Ligne, een Zuid-Nederlandse edelman die een tijd aan het Franse hof doorbracht.
Alhoewel het de catharsis voor het verhaal levert, doet Marie-Antoinette's beslissing om, aan het eind, Sidonie de kleren van Gabrielle de Polignac te laten dragen haar geen recht.

Van alle films over de Franse revolutie is La Révolution française uit 1989 verreweg het meest compleet maar Les Adieux à la Reine brengt de gebeurtenissen van die tijd voelbaar dichtbij. Geweldige film. Lust voor oog en oor.

Jeanne 'de Valois-Saint-Rémy' wordt in deze film voorgesteld als een heldhaftige dame wiens adellijke en republikeinse vader werd vermoord door de koning. In het echt was haar vader een aristocraat met een alcoholprobleem die met zijn huismeid te bedde lag en zijn kinderen de straat op schopte. De La Motte wist uit een tehuis te ontsnappen en leefde als kind een zwervend en bedelend bestaan totdat ze de aandacht trok van een adellijke dame die zich over haar en haar zus ontfermde. Gedurende haar leven ontpopte ze zich als een geslepen intrigante die niets of niemand ontzag om hogerop te komen. Met haar leugens en bedrog zou ze onbedoeld een beslissende rol spelen in de ondergang van Koningin Marie Antoinette maar de scriptschrijvers maakten er een heldin van. De film zit dan ook vol historische onjuistheden die naar het einde toe steeds groteskere vormen aannemen.

Zo berust het gegeven dat de koningin De La Motte in de gevangenis bezoekt op pure nonsens (als ook de suggestie dat het koninklijk paar de kardinaal aan de schandpaal wilde) en de dialoog die zich vervolgens ontvouwt is van het tenenkrommende Walt Disney gehalte dat je van Hollywood kunt verwachten.

Het meest potsierlijke is nog wel de keus om van De La Motte een Marie Antoinette te maken, een martelares, die met haar witte kapje op nog even haar dramatische zegje mag doen.

De waarheid is dat ze er (door de besluiteloosheid van de koning) met haar straf nog genadig vanaf kwam. Volgens de getuigenverklaringen krijste ze heel Parijs bij elkaar. Ze beet de beul door zijn kleren heen en stribbelde ze zo fel tegen dat het brandmerk op haar borst terecht kwam ipv op haar schouder. Enkele weken daarna werd ze met behulp van verraders aan het hof bevrijdt en vluchtte ze naar Engeland. Er werd een koninklijke afgevaardigde naar Londen gestuurd om voor 200.000 livre haar zwijgen te kopen. Mevrouw nam het geld aan maar publiceerde vervolgens 3 smaadschriften vol met leugens over de koningin die gretig aftrek vonden bij het Franse Volk. Dat was tevens haar laatste verraad. Toen de revolutie begon probeerden de revolutionairen haar nog naar Parijs te halen maar ze leed aan achtervolgingswaan en pleegde zelfmoord door uit een raam te springen.

Het verhaal van de diamanten halssnoer staat bekend als een van de mooiste verhalen uit de wereldgeschiedenis 'dwazer dan welke roman ook' Alles wat je daar aan versleutelt maakt het verhaal alleen maar zwakker. Alleen Amerikanen snappen dat niet.

Volstrekt onduidelijke film, wat waarschijnlijk te wijten was aan het feit dat de Engelse subtitles niet helemaal werkten maar toch ook aan het rommelige script. Films uit de jaren 70 die over de middeleeuwen gaan kan ik altijd zeer kan waarderen. Retoriek, verteltrant en cinematografie zijn zo niet meer van deze tijd, dat ze soms bijna abstract worden. Prachtige alledaagse, taferelen in dit sobere kostuumdrama met heerlijke Morriconemuziek.

Voor liefhebbers.

Aardige kans om ruim anderhalf uur in een naargeestige atmosfeer te vertoeven waarin zo nu en dan wat bloederigs plaatsvindt. Liefhebbers van spoken, horror-actie of expliciet geweld kunnen deze film overslaan. Natuurlijk is Imelda Staunton een goede actrice maar de film wordt gedragen door Carla Juri. Amulet is te traag maar gelukkig is de camera voering dik in orde. De scène aan het eind geeft te denken maar ach... het is maar horror. Ene oog in, andere uit.

Sommige spionagethrillers lijden aan een script dat zo complex is dat alleen de schrijvers het nog snappen. Wanneer scènes en dialogen dan ook nog eens heel snel gesneden worden dan kan de gemiddelde toeschouwer er geen touw meer aan vastknopen. Contra, contra, contra, contraspionage zorgt er bovendien voor dat je niemand meer vertrouwt behalve de hoofdrolspeler. Wanneer die hoofdrolspeler vervolgens de hele film een pokerface opzet dan krijg je een film zonder drama. Iets wat niet meer te lijmen is met soundtracks (aardige selectie btw) artdirection en geweld.

Wat een ellende. Slechte acteurs, slechte dialogen, saaie interieurs, mislukte erotiek, wat wil je nog meer? Na een paar doorstartjes uiteindelijke na 30 minuten opgegeven. De trailer is spannender.