Meningen

De film bevat zoveel heerlijke ingredienten dat de soep eigenlijk niet had mogen mislukken. Als eerste was er budget voor een topacteur. Favoriete slechtmans Sean Harris speelt weer de sterren van de hemel. Ditmaal niet als slechterik maar als occultist. Vergeet al die occultisten die je ooit in dit soort films voorbij zag komen, Sean rules! Tel daarbij op Jessica Brown Findlay die haar rol als moeder fantastisch speelt en John Lynch in de rol van een creep van een geestelijke die probeert een gruwelijk kerkgeheim in de doofpot te houden. Wanneer ook de soundtrack uitzonderlijk goed is ga je je afvragen wat maakt dat het dan toch nog misgaat.

Wat de film nodeloos vertraagt zijn de eindeloze 'zaklampsessies'. Het is een bekend stijlmiddel: vrouw roept iemand die niet reageert en gaat dan met zaklamp op onderzoek uit. Op een gegeven moment is dat gehannes met lichtbundels wel uitgewerkt. Wanneer dan in het schijnsel van de lamp eindelijk ook nog eens 'spoken' opduiken zijn die vervolgens zo fantasieloos vormgegeven dat ik de film niet echt meer serieus kon nemen. Tegen het einde laat de film na om de pacing te verhogen waardoor de climax uitblijft en het boeltje als een nachtkaars uitgaat. Heel erg jammer.

Merkwaardige film waarin de art-direction de hoofdrol speelt. Tegen het licht van de historische feiten is het interessant dat Erzsebet Bathory eens als een adelijke vrouw van haar tijd wordt geportretteerd maar een heldere karakterontwikkeling ontbreekt. Het scenario springt van de hak op de tak, scenes lijken uit het niets te komen zonder echt te worden verklaard. Bathory's affaire met de Italiaanse Caravaggio is bepaald potsierlijk en ook de verandering van haar man Ferenc van een verkrachter naar een liefhebbende echtgenoot is totaal ongeloofwaardig. Met de komst van de heks Darvulia lijkt de film helemaal van het padje te gaan. De taferelen hebben kop noch staart en een heldere verhaallijn ontbreekt. Halverwege was ik het zat en heb de film uitgezet. En dat voor iemand die smult van alles met kostuums en middeleeuwen. Bathory is totaal onsamenhangend en heeft niets toe te voegen aan de geschiedenis. Zonde van al het geld en de moeite.

Draak van een film op de typische Amerikaanse manier zo honingzoet dat de vullingen uit je kiezen springen. Geen edelkitsch was ooit lelijker noch oppervlakkiger. Inclusief een roedel excuusnegers om het Hollywood-quota veilig te stellen. Tot overmaat van ramp wordt er nog in gezongen ook. Troep. En nee, ik ben geen zeikerd en ja, het kan wel: Oliver! (1968)

Na eerst het origineel te hebben bekeken kon ik deze remake niet uitzitten en dat is jammer want sinds Marie Antoinette is Coppola een favoriet. Allereerst is de casting een miskleun. De acteurs in het origineel zijn veel natuurlijker en geloofwaardiger en Nicole Kidman maakt het er met haar botox niet beter op. Daarnaast zijn de sociale omgangsvormen eigentijdser waardoor het streng religieuze keurslijf, dat in het origineel bijna tastbaar wordt, hier slechts tot vormgeving wordt. Van het verhaal wordt nauwelijks afgeweken behalve dan dat de slavin is weggelaten, waarschijnlijk om het politiek correcte Hollywood niet voor het hoofd te stoten.

Black '47 is eerder een Irish western dan een historisch epos. De film neemt de Ierse hongersnood van 1847 als achtergrond. Door een aardappelziekte mislukte de oogst waardoor meer dan een miljoen Ieren van de honger omkwamen. De film laat de hongersnood echter vrijwel buiten beschouwing en focust op een eenling die uit is op wraak op de Engelsen. Merkwaardig is dat ook de wraak buiten beeld blijft waardoor je als wraak junkie enigszins onbevredigd blijft. De soundtrack knipoogt naar Ennio Morricone wat tegen het licht van zo'n zwaar onderwerp volkomen misplaatst lijkt. Wat de film nog enigszins redt is het rauwe en sobere verhaal. De moeite van het kijken waard.

Staat in mijn top 3 van vampierfilms, samen met 'Let the right one in' en 'Wir sind die nacht' Prachtig verhaal, goed gespeeld en verbazingwekkend weining suspension of disbelieve voor nodig gehad. Saoirse Ronan en Gemma Arterton spelen de sterren van de hemel. In tegenstelling tot wat Lesley hierboven zegt is de film wel degelijk onderscheidend. Zo zijn de klassieke vampier-slachttanden volledig geschrapt en hebben plaats moeten maken voor de duimnagel en bevat het verhaal een nieuwe manier waarop mensen vampier worden: op een Iers eiland met vleermuizen waar je jezelf tegenkomt. Topper! Een kwalitatieve bijdrage aan een gernre dat stijf staat van goedkope meuk.