Meningen

De films van Jeunet zien er altijd erg knap uit qua kleur en vormgeving, maar deze moet wel de mooiste zijn die ik tot nu toe van hem gezien heb. De scènes op het slagveld zien er adembenemend uit en afwisselend krijgen we ook zwoelere scènes te zien op het platteland bij Mathilde thuis.

De combinatie van verschillende genres, gaande van oorlog, romantiek, tot een detective verhaal is erg interessant, alleen had ik het gevoel dat het detective gedeelte soms wat onnodig de bovenhand nam. Op een erg hoog tempo worden er erg veel feiten en personages bijgehaald om de zoektocht van Mathilde naar haar geliefde te ondersteunen. Misschien had het einde waarbij Mathilde en Manech elkaar terugvinden beter gewerkt in een iets beknoptere film.

In ieder geval een geslaagde Jeunet. De scènes met Cottilard die op moordtocht is, zijn ook echte pareltjes, evenals de scène met de zeppelin in het hospitaal.

3.5*

Het verhaal van D-Day is natuurlijk een erg bekend stukje wereldgeschiedenis. Zelf ben ik al een aantal keren op de verschillende locaties geweest, maar deze film had ik nog niet gezien. In dat opzicht is het altijd interessant om een mooi, beknopt overzicht te krijgen van wat er zich die dag allemaal heeft afgespeeld. Daarin is The Longest Day met verve in geslaagd, want we krijgen een boeiend en knap gefilmde relaas te zien van de bewuste 6 juni 1944.

We krijgen niet alleen de kant te zien van de geallieerden, maar ook de Duitse kant wordt uitvoerig in beeld gebracht en gelukkig spreken ze hier ook Duits en geen Engels met een accent. Het komt natuurlijk erg amateuristisch over hoe de Duitsers het hebben aangepakt. Ze zijn meer bezig met een oorlogsspel voor te bereiden dan met de echte oorlog bezig te zijn of de 2 mannen met hun 2 vliegtuigjes die plots opgetrommeld worden.

De scènes van de landing zelf zijn stuk voor stuk erg knap in beeld gebracht. Vooral de nachtelijke scènes met de parachutisten springen er wat mij betreft bovenuit. Het verhaal van de parachutist die is blijven hangen aan de kerktoren is een bekend stukje geschiedenis dat hier terecht een fraaie scène krijgt. Ook de chaos die heerst nadat de eerste troepen zijn geland, wordt erg sterk overgebracht waarbij velen verdwaald raakten. De speelgoedkrekel is ook zo'n detail dat zeker niet mocht vergeten worden en het levert enkele spannende scènes op, zoals wanneer de soldaat denkt dat zijn geluid beantwoord wordt, maar het blijkt een Duitse geweer te zijn.

The Longest Day is erg knap gefilmd, overzichtelijk gebracht en de 3 uren vliegen voorbij. Het enige minpuntje is dat het wat oppervlakkig blijft en weinig personages worden echt uitgediept, maar dan hadden er nog extra uren film aan moeten toegevoegd worden.

4*

Een mindere van Joel Schumacher

Over het algemeen kan ik de films van Joel Schumacher meestal wel waarderen, maar met deze vampieren komedie heeft hij een minder werkje afgeleverd. Hij weet wel een leuke '80 sfeer neer te zetten, maar eigenlijk is het lang wachten om een echt leuke scène te zien wanneer de groep tieners de vampieren te lijf gaan. Wat mij betreft mocht de rest van de film een stuk weirder, nu vond ik het toch iets te braaf.

2.5*

Lost Highway stond bij mij al geruime tijd op de herzieningslijst. Mijn stem dateert al van 15 jaar geleden en behalve de scène op het feest met de mystery man kon ik me er weinig van herinneren. Toevallig was de laatste film die ik gezien had The Last Seduction met Bill Pullman, wat een signaal kon zijn om Lost Highway nog eens te bekijken.

Lost Highway is naar mijn mening de film die het dichtste aanleunt bij Mulholland Drive qua opzet en verloop van de film. We krijgen een mysterieus verhaal te zien waar fantasie en realiteit door elkaar gemengd worden, maar er zijn best ook wat verschillen op te merken. Lost Highway voelt een heel stuk donkerder aan dan Mulholland Drive.

Het begint overigens erg sterk met de videotapes die voor erg veel spanning zorgen en er is ook een beklemmend gevoel aanwezig door de setting van het huis waar amper ramen aanwezig zijn. Het eerste deel is best nog rechtlijnig en naar Lynch’ normen makkelijk te volgen, maar vanaf het moment dat Fred in de gevangenis transformeert naar Pete maken we toch weer kennis met de hersenkronkels van Lynch.

Ik heb niet alle puzzelstukjes kunnen leggen, maar de basis lijkt me op het eerste zicht wel duidelijk. Het knappe is dat we volgens mij nooit echt de waargebeurde feiten te zien krijgen, maar dat alles fantasie (het deel met Pete) of hints zijn naar wat er echt gebeurd is. Pete is volgens mij niets meer of minder dan de fantasie/droom van Fred zoals hij zichzelf zou willen zien. Namelijk een jonge, aantrekkelijke man die zijn vrouw wel kan bevredigen. Het deel met Fred zit dan weer vol hints naar de moord die hij gepleegd heeft op zijn vrouw en de pornoproducent vanwege zijn jaloezie.

Bill Pullman doet het hier gelukkig een heel stuk beter dan in The Last Seduction, maar het is toch vooral Patricia Arquette die hier opvalt met haar dubbelrol als femme fatale. Ze heeft een ongelofelijke aantrekkingskracht in deze film en weet het niveau serieus de hoogte in te jagen. Er zijn ook nog sterke bijrollen die opvallen van Robert Blake als de creepy mystery man en die van Robert Loggia als Mr. Eddy.

Verdient Lost Highway dan geen verhoging naar 4.5*? Niet echt, want daarvoor mis ik toch wat scènes die er afzonderlijk bovenuit steken. De ontmoeting tussen Fred en de mystery man op het feest en de scène met het bumperkleven zijn individueel erg sterke scènes, maar naar mijn gevoel waren er iets te weinig scènes van dat niveau die me echt konden imponeren.

In ieder geval heb ik me toch weer geamuseerd met deze Lost Highway en het blijft toch speciaal om te vertoeven in de geest van David Lynch.

4*

Lost In Translation

Op voorhand had ik toch wel redelijk hoge verwachtingen bij deze film, omdat Sofia Coppola de dochter van is. Natuurlijk wilt dat dan nog niet zeggen dat zij ook over dezelfde capaciteiten beschikt als haar vader, maar ergens schept die naam toch enkele verwachtingen. Bovendien was het ook mijn eerste kennismaking met Sofia Coppola. Ook de rollen van Scarlett Johansson en Bill Murray waren iets om naar uit te kijken.

Uiteindelijk is Lost In Translation een ongelooflijke tegenvaller geworden. Op geen enkel moment heeft de film me echt weten te boeien. De film heeft een enorm trage opbouw, maar ook daarna volgen de oersaaie scènes zich in sneltempo op. Neem nu de scène waar Harris bezoek krijgt van een Japanse vrouw, die wil dat hij haar kousen kapot scheurt. Zelfs na de korte stukjes zoals bijvoorbeeld in het zwembad, krijg je de indruk dat Sofia Coppola niet wist waar ze met het verhaal naar toe moest. Op die manier zou je snel vergeten dat er mooie beelden zijn geschoten van Tokio, mooie stad overigens.

Bovendien kwamen de momenten die ontroerend bedoeld waren helemaal niet ontroerend over. Neem nu die afscheidskus van Bob Harris op het einde. Je zag toch al 10 minuten op voorhand afkomen, dat hij eerst Charlotte nog zou opzoeken voordat hij ging vertrekken. Echt pakkend was dat afscheid dus niet. Ook de momenten die humoristisch bedoeld waren, kwamen allerminst grappig over. Een Japanner die zich moeilijk verstaanbaar maakt tegenover een Amerikaan is voor één keer nog te doen, maar zulke fragmenten moet je niet 5 keer laten terugkomen. De Scène waarin Harris zit te knoeien met het fitnessapparaat moet wel één van de vele dieptepunten uit de film zijn geweest.

De 2 hoofdrolspelers, Bill Murray en Scarlett Johansson hebben ook geen al te beste indruk achter gelaten. Scarlett Johansson vind ik een prima actrice, maar in deze film stelde ze me toch teleur. Misschien komt dat omdat Bob Harris en Charlotte 2 erg oninteressante personages zijn. Harris doet niet meer dan wat aan de bar zitten en zijn hoofd laten zien op enkele reclamespots en Charlotte straalt zeer weinig levensvreugde uit. Ook hun vriendschapsrelatie is behoorlijk koel. Op sommige momenten vroeg ik me echt af, of ze wel daadwerkelijk vrienden waren. Zoals de scène in het restaurant waar ze iets te eten bestellen, maar voor de rest geen woord met elkaar wisselen. Niet meteen een toonbeeld van hechte vriendschap, denk ik.

Lost In Translation is een enorme tegenvaller gebleken. Er wordt geen verhaal verteld en de vriendschap waarrond de film draait, is alles behalve boeiend. Dit was de eerste maar dan ook meteen de laatste film die ik van Sofia Coppola gezien heb.

1*

Lost River had indertijd een bijzonder indruk nagelaten en na deze herziening is het me duidelijk waarom.

Gosling levert hier een bijzonder sfeervolle en intrigerende film af. Vanaf het begin is er een onderhuidse spanning aanwezig die de hele film lang aanwezig blijft. Gosling creëert een soort van sprookjesomgeving, maar dan wel een in een wel zeer mistroostige en deprimerende omgeving, waar de crisis duidelijk hard heeft toegeslagen.

De verhaallijnen zijn op zich wel boeiend genoeg om te volgen (de strijd/ concurrentie tussen Bones en Bully enerzijds en de moeder die wanhopig op zoek gaat naar een toekomst anderzijds), maar het is toch vooral de sfeerzetting waar deze Lost River het van moet hebben.

Sfeervol, mysterieus, intrigerend. Allemaal termen die bij deze film passen. Vaak had ik het gevoel dat ik naar een film van Lynch aan het kijken was, maar Gosling weet hier goed zijn eigen draai aan te geven.

4*

Met The Lost Weekend ben ik ondertussen aan mij 9e Wilder toegekomen en dit is toch wel iets helemaal anders dan ik van hem gewoon ben. Deze is een heel stuk donkerder en de luchtigheid die ik gewoon ben van een Wilder is amper iets van te merken. Hoewel er wel een aantal momentjes inzitten waarbij er geprobeerd wordt om er een kleine komische noot aan toe te voegen, zoals een fles die uit het raam bengelt of onder het bed uitrolt. Hoewel The Lost Weekend best geloofwaardig aanvoelt, doordat Don beetje bij beetje verder afglijdt en verschillende fases doormaakt, ben ik nooit helemaal 'in de film kunnen komen'.

Al bij al is het een zeer degelijke film, maar geen topper in het oeuvre van Wilder.

3*

Degelijk filmpje maar helemaal ondersteboven ben ik er niet van. Het is vooral een film geworden die overeind blijft door het ijzersterke acteerwerk van Philip Seymour Hoffman. De manier waarop Wilson steeds verder en verder afglijdt in zijn verdriet en in zijn verslaving van het benzine snuiven, is erg sterk gedaan.

Ook de rest van de cast doet het goed met Kathy Bates en de verrassing van de film voor mij, Jack Kehler. De toevoeging van het personage Denny tegenover Wilson werkt erg goed, die met zijn soms kinderlijke gedrag voor een komische noot zorgt (zoals die paar keer dat hij tegen mensen zegt dat Wilson’s vrouw zelfmoord heeft gepleegd).

Verder voelt het vooral standaard aan en het verhaal zelf heeft weinig verrassends in zich. Het probeert zoals zo vaak een zwaar onderwerp als zelfmoord luchtig te houden met bepaalde scènes zoals de botenrace. De onduidelijkheid over de afscheidsbrief van Liza zorgt voor een mysterieus randje over de film. Uiteindelijk blijkt dat en Wilson geen schuld treft voor de zelfmoord, maar voor mij had de inhoud verborgen mogen blijven.

3*

John Cassavetes is een regisseur die ik erg weet te waarderen. Zijn films hebben altijd iets rauws en zijn emotioneel geladen wat altijd een bijzondere kijkervaring oplevert.

Ook deze Love Streams kon me aanvankelijk erg boeien dankzij de personages en het acteerwerk van Cassavetes en Rowlands. De nachtclubscènes waar Cassavetes op zoek gaat naar vrouwen, zijn zoon die plotseling voor zijn deur staat, de emotionele rollercoaster waarin Rowlands terecht komt door haar scheiding en haar dochter die voor haar vader kiest,… het was allemaal erg boeiend, maar toch voelde ik het net wat minder dan in zijn andere films. Het hele gedoe met het kopen van een halve dierentuin van Rowlands om haar broer iets te geven waaraan hij zijn liefde kan geven, vond ik allemaal wat te veel en overdreven.

Ik heb nog een aantal films te gaan uit het oeuvre van Cassavetes, maar voorlopig is dit de film die bij mij het minste kon losmaken.

3*

Na Heavenly Creatures is dit opnieuw een goede Peter Jackson die ik te zien krijg. Het is toch de sfeer die hij hier weet neer te zetten dat de film speciaal maakt. De zweverigheid die ook al aanwezig was in Heavenly Creatures zorgt toch voor een bijzonder sfeertje rond de gruwelijke gebeurtenissen van Susie Salmon. Vooral de opening weet daar erg sterk in te scoren en van zodra Susie in de ‘in between’ terecht komt, krijgen we nog eens visueel erg mooie scènes voorgeschoteld.

The Lovely Bones weet bovendien ook nog eens erg spannend uit de hoek te komen en dat is vooral de verdienste van Stanley Tucci, die een erg sterke rol neerzet als de creepy buurman. Misschien is het wel iets te makkelijk dat eerst de vader en nadien de zus blijkbaar perfect aanvoelen dat hij iets te maken had met de verdwijning van Susie, maar dat nemen we er dan maar even bij.

Ook een pluim voor Saoirse Ronan. Na Atonement is dit opnieuw een sterke rol die ik haar weet neer te zetten op haar jonge leeftijd en dat talent heeft ze duidelijk nog steeds. Misschien had ze wat meer aandacht mogen krijgen tijdens de scènes in de ‘in between’, want vaak waren ze toch wat beperkt.

Wederom een Goede Peter Jackson.

3.5*

Los Amantes del Círculo Polar vond ik een tegenvallende film, maar met deze heeft Medem me wel kunnen bekoren.

Medem heeft de juiste sfeer in de film kunnen brengen met de heldere, lichte kleuren waardoor de film iets dromerigs en zweverigs krijgt, ondanks een aantal zware thema’s die erin verwerkt worden. Ook de soundtrack is goed gekozen en draagt zo bij aan het creëren van dit sfeertje.

Het verhaal hangt net zoals in Los Amantes del Círculo Polar vast aan een aantal toevalligheden, al had ik er hier wel minder problemen mee. Medem heeft er een mooi geheel van gemaakt waarbij fantasie, dromen, verleden en heden met elkaar verweven worden.

Bij een zwoele, sfeervolle film is een actrice zoals Paz Vega helemaal op haar plaats. De expliciete scènes springen natuurlijk in het oog, maar over de hele film vond ik haar erg goed acteren, net zoals de rest van de cast.

Medem weet zich te herpakken na Los Amantes del Círculo Polar en ik kan hier zeker een stevige 3.5* aan geven met misschien een verhoging in de toekomst.

3.5*