Meningen

De goudkoorts in Yukon aan het einde van de negentiende eeuw was een mooie inspiratiebron voor Amerikaanse filmkomedies : in 1925 bracht Chaplin zijn The gold rush uit, en twintig jaar later werd The road to Utopia het hoogtepunt in de Road-cyclus van Bob Hope, Bing Crosby en Dorothy Lamour. In 1939 pikte de Engelse Gainsborough-studio ook een graantje mee van dat succes door de drie comedy-duo's Bud Flanagan & Chesney Allen, Jimmy Nervo & Teddy Knox en Charlie Naughton & Jimmy Gold als The Crazy Gang naar de Klondike te sturen. Zoals valt te verwachten in een film met een vrij korte speelduur en een druk plot komen niet alle komieken even goed uit de verf, maar ter compensatie valt er veel te genieten: regisseur Marcel Varnel houdt het tempo hoog, er zijn weinig muzikale interludes (wel een kluchtig mislukkend toneelstuk) en geen sentimentaliteiten, de mogelijkheden van de settings (het spookstadje en de nederzetting van de mijnwerkers) worden goed gebruikt, en hoewel de Crazy Gang hun naam eer aandoen met al hun fysieke malheur, hun stupiditeit en hun woordspelingen ("If a bomb fell in a field and a bull ate it, what would it be?" – "Abominable!") wordt hun vuur toch regelmatig gestolen door Moore Marriott, die als de tandeloze Jeremiah Harbottle in de films van Will Hay al regelmatig alle plannen ondermijnde en die ook de Gang af en toe tot wanhoop drijft. En als schurk zien we nog een dankzij zijn jeugd en zijn baardje praktisch onherkenbare Bernard Lee, tien jaar vóór zijn memorabele rol als Sgt. Paine in The third man en 22 jaar vóór zijn eerste van elf optredens als M in Dr. No. Al met al een leuke komedie met performers die in Engeland een instituut vorm(d)en maar die in deze film ook buiten hun landsgrenzen goed zijn voor "een gulle lach".

Eigenlijk niets meer dan een degelijke thriller, maar dankzij de strakke regie en montage, de perfecte casting en het geweldige gebruik van de lokaties (zowel op het platteland als bij de dam als in Chicago) ontstijgt de film bijna z'n genre, en dat allemaal zonder veel flashy CGI, ADHD-montage of gigantische schietpartijen en explosies. (Helemáál zonder de computer is deze film niet gemaakt : volgens Andrew Davis op zijn audiocommentaar is het eerste shot van de dam er ingeplakt, en ik zie het water onderaan de waterval daarbij niet bewegen.) Jammer van de voorspelbare en clichématige laatste akte (de held vecht met en overwint de schurk tijdens een uitgebreide en gecompliceerde knokpartij), maar los daarvan is dit een heel bijzondere onbijzondere film. Jones is geweldig

Groot Hepburn-fan, redelijk Astaire-fan, altijd klaar om meegesleept te worden door jaren-vijftig-Hollywood-moonshine, maar in deze film wilde het maar niet gebeuren, met uitzondering van de dans van Astaire en Kay Thompson tegen het einde. Bovendien zat ik me ook af en toe wel te ergeren aan de wat al te makkelijke satire/parodie op de Rive Gauche; ik weet het, dat moet je niet doen bij films als deze, maar af en schiet zoiets me net even in het verkeerde keelgat.

Maar o o o, die freeze-frames van Hepburn...  :')

Ongelooflijke over-the-top-actiefilm waarin de adrenaline niet ophoudt met pompen en de 150 minuten in een oogwenk voorbijvliegen. Camerawerk, muziek en vooral stunts zijn van het hoogste niveau, zelfs zodanig dat het me niet eens stoorde wanneer ik bij een enkele scène even niet wist wie nou de good guys waren en wie de bad guys (of misschien beter gezegd wie wie nou aanviel, want me dunkt dat een pre-apocalyptisch mens als ik zich zelfs bij de zogenaamde good guys niet helemaal senang zou voelen). Het enige dat enigszins uit de toon viel was de acteerprestatie van Chris Hemsworth (noch erg charismatisch noch erg dreigend noch erg goed in het plaatsen van zijn one-liners), hoewel hij in zijn laatste scène wel weer veel indruk maakte (en dan bedoel ik zijn confrontatie met Furiosa in de woestijn, niet zijn àllerlaatste verschijning als voedingsbodem voor de boomwortels). Al met al echter een zeer indrukwekkend actie-spektakel.

Grimmig en indrukwekkend gedurende de eerste helft, beklemmend wanneer de actie zich beperkt tot twee mannen en twee vrouwen – en dan plotseling nóg drie mannen, maar op het einde uit de bocht vliegend, eerst met plotse religieuze bevlogenheid en daarna met een climactische slachtpartij die ik niet langer serieus kan nemen. Jammer, want het ziet er allemaal geweldig uit, en het eerste uur geeft een mooi rauw portret van de ontmenselijking die oorlog teweeg kan brengen.