Meningen

Legendarische scenes met Buster Keaton en Chaplin samen in dialoogloos spel op het toneel. Het is vooral erg moeilijk om een andere Chaplin te zien dan normaal. Hij speelt zijn rol zichtbaar vol emotie en kracht. De band tussen Calvero en de vrouw is erg mooi, maar de film is soms nogal langdradig. Toch weet Chaplin (vooral op het einde) mij enorm te ontroeren! Enige film ook waarvoor hij een Oscar won (voor best score). 3.5 sterren

Weer een leuke animatie opening, zoals ze dat jaren terug vaak deden. Toevallig de laatste jaren af en toe weer zien opduiken,maar het mag van mij gerust meer. Vermakelijk waren de rollen van Jack Wouterse en Jan Decleir en de Spijkers als notaris. Natuurlijk is het een dertien in dozijn verhaal en is het niet helemaal boeiend, toch is het vrij aardig gemaakt. Muziek van Tuomas Kantelinen ook prima te pruimen en eigenlijk de enige reden waarom ik de film wilde zien. Dat daarnaast ook nog eens een van die dames echt heel leuk was, beschouw ik maar als een extraatje.

Als antwoord op de ''westerse western'' werden rode westerns in het leven geroepen. Dat begon al in jaren 30. Vanaf de jaren 60' kwam de productie van het aantal communistische westerns gemaakt in landen als de Sovjet-Unie en Oost-Duitsland pas echt op gang. Limonádový Joe aneb Koňská Opera was een parodie op de Amerikaanse westerns. Een leuke anekdote, aldus een Russische filmcriticus, was dat dit de tweede western was die in de Sovjet Unie werd uitgebracht. Het publiek daar werd bekend met het genre door The Magnificent Seven en leken niet te begrijpen dat deze tweede film het genre op de hak nam; men had verder ook niet zoveel referentiemateriaal. Het is een ware klassieker die nog altijd immens populair is in Tsjechië.

Limonádový Joe aneb Koňská Opera is een parodie op werkelijk elk cliché die men zich kan voorstellen bij het filmgenre. Ook bevat het een licht communistische ondertoon, maar deze wordt op een uitstekende wijzen onderdeel van de gehele ongein. Lemonade Joe drinkt een alternatieve limonade, wiens naam duidelijk refereert aan coca cola. De grappen zijn talrijk en vaak beïnvloed door de stille en slapstick film, met gerelateerde trucage. Het is zelfs verbazingwekkend hoe sommige grappen op papier (en in meer recente parodieën) flauw zijn, maar hier daadwerkelijk een schot in de roos blijken. In een moordend tempo komen de geslaagde grappen voorbij, om soms even een moment wat in te zakken. Maar de energie en de vele briljante ideeën zorgen zelfs op die momenten nog voor een glimlach.

Daarnaast kent de film prachtig effectieve kleurfilters. In dit doldwaze geheel zijn functioneel en slim gebruikt, zonder dat het ook maar riekt naar een portie kitsch. Ook op dit punt onderscheidt deze film,zich van tal van andere films waar het onnodig lelijk en hinderlijk is. Op het gebied van muziek is er een voortreffelijke originele score en reeks fantastisch slechte songs, dienend als intermezzo's, met als hoogtepunt het hilarische lied wat Lemonade Joe zelf zingt (inclusief wat gejodel).

Niet alleen is het een van de meest grappige films die ik ooit zag, ook is het een van de meest geslaagde parodieën die ik mij kan heugen.

Als redelijk kung fu liefhebber is het soms even zoeken naar wat nieuwe pareltjes. Het is nu eenmaal lastig om niet al verwend te raken na het spektakel van bepaalde films. Zo was Iron Monkey een hele welkome afwisseling en liggen hier ook nog Ong-Bak en Master of the Flying Guillotine klaar om te kijken.

Wat Magnifcent Butcher zo goed maakt zijn zijn de energieke uiteenlopende stijlen die gebruikt worden. Iedere actiescène biedt naast een bepaalde herkenbaarheid, zoveel nieuwe dingen, met als toppunt natuurlijk de kat-stijl. Wat een choreografie!

Zelfde verhaal als bij The Sheltering Sky; visueel mooi met prachtige muziek van Sakamoto, goed geacteerd.. Maar helaas vrij saai.

De film begint vlot en had bepaalde potentiele kans om echt een goede film te zijn. Het was mij meer een film die niet leek te kunnen kiezen tussen filmhuis en commercieel en steeds minder werd. Behoorlijk stereotype karakters en dito plot. Die voice over was ook totaal onnodig.

2.5 sterren

Gisteravond in Londense biscoop gezien met onder andere een Brit die het indrukwekkende film vond. Bij tijden doet het denken aan de stijl van het eveneens Australische Somersault, met een partij leuke vondsten en mooie beelden. Ook de score van Nathan Larson doet denken aan die van Decoderring voor Somersault. Little Fish bruist van het talent als het op de cast en de heel verzorgheid aankomt, maar slaagt niet echt in wat het wil vertellen. 3 sterren

Zo'n film waarbij men een stel 'bonte' karakters bij elkaar gooit en het toch vooral vaak op vrij makkelijke grappen gooit. Het is dan wel een bij vlagen grappige film, maar behoorlijk standaard ook. Niets dan lof voor de Mychael Danna/Devotchka score, want ooh wat nemen die heerlijke ritmische composities een aangename plek in. 3 sterren

Het leek erop dat de film een grote zoektocht zou worden voor Alloune. Eenmaal in Harlem vind hij al snel zijn verwanten. Wat volgt is best mooi drama over een man die in een hele andere cultuur binnendringt en tracht diens familieleden (wat hij voor hen nog geheim houdt) te helpen. Goede acteur die Sotigui Kouyatè, oogt zeer integer. Precies de juiste persoon voor het personage wat hij moest spelen. Zag hem zojuist ook voorbij komen in Bertolucci's The Sheltering Sky. 3 sterren

Van de oorspronkelijke formule is weinig meer over, maar er zijn nog genoeg gebruikelijke ingredienten in terug te vinden. De vakkundigheid straalt er vanaf bij deze uitstekende actie film. Vanaf de eerste minuut dendert deze voort als een hogesnelheidstrein en wordt het hoge tempo nog extra aangedikt door de zenuwslopende score van Marco Beltrami. Hoewel actiefilms mij minder boeien als jaren terug, is dit wel een flinke uitschieter. Een meer dan geslaagde kruising tussen Die Hard en True Lies.

Het oogt als een geheel van stukken voor wat karakters bij elkaar gegooid in een en dezelfde sfeer.Daar is niks mis mee op zich, maar het slentert maar voort zonder de leegte en de treurnis naar de kijker op een boeiende wijze over te brengen.1.5 sterren

Loin des Hommes is geplaatst tegen een achtergrond van onafhankelijkheidsstrijd en heeft een avontuurlijke inslag. In de essentie is het echter een humane western, met een prachtige broederschap tussen de twee hoofdpersonen. Net als in La Battaglia di Algeri wordt er geen partij gekozen, al zijn het verder compleet verschillende films.

Mooi is ook de score van Nick Cave en Warren Ellis. Deze weet op treffende wijze een muzikale progressie door te maken, passende bij de verstandhouding tussen de twee karakters. Daarnaast accentueert de score ook nog eens het desolate landschap, al is dat gevoelsmatig een mooie bijkomstigheid.

Bijzonder krachtige film.

Biao Yuen is hier ook de stuntdubbel van Chan. Geen idee voor welke scenes, maar zelfs Chan gebruikte weleens een dubbel. Of hij dit zelf wilde of de regisseur of wie dan ook is mij niet duidelijk helaas. Sammo Hung Kam-Bo, tevens de regisseur speelde ook weer prima. Laatste keer dat die samen met Chan was te zien was in Mr. Nice Guy, waarbij hij de man op de fiets is die enkele malen wordt toegetakeld. Het drama in Long de Xin balanceert op het randje van goed en (over)sentimenteel. De actiescene op het eind is snel en geweldig. 3 sterren

Weer een Jeunet met Tautou, maar nog opvallender is de altijd terugkerende Ulliel in weer een prima rol. Vond de film soms wisselen in niveau. Zo is de thematiek op zich interessant, maar de zoektocht begint een tikkeltje te vervelen. Daar tegen over staat wel dat gruwelijke oorlogsbeelden en vrolijke, humoristische en mooie scenes wonderbaarlijk goed samen gaan. Van een loopgraf over naar een ''jour de fete'' postbode. Uiteraard ook mooie plaatjes en een goede Badalamenti score. Jammer van de afhaperingen in het tempo en verhaal. Toch 4 sterren

Een toch vrij serieus bedoelde film, met een aardig traditioneel clan-wraak-verhaal. Humor heb ik niet kunnen bespeuren, wat ook weleens goed is om te zien als Chan erin speelt. Springt uit boven vele andere van zijn films uit die periode, waarin in het nadeelis dat diens karakters vaak te sullig zijn en eerst een gehele training moet ondergaan (vaak de films met minder tempo). Yan Yee Kwan begint zo'n beetje mijn favoriete 'slechterik' van Hong Kong te worden. Meende ook hier weer bestaande score van Goldsmith terug te horen. 3.5 sterren

Wei Lo die claimde Bruce Lee en Jackie Chan te hebben groot gemaakt lag tijdens het maken in de clinch met Chan, die een contract had lopen met het productiebedrijf van de filmmaker. Chan streefde al tijden naar het zoveel mogelijk zelf kunnen choreograferen van zijn gevechten en had ook nog andere ideeën. Wei Lo had toch wat andere plannen met hem. Geadviseerd door een producent Willie Chan, die hem hielp bij het ontwikkelen van zijn carrière, besloot de acteur tijdens het filmen nog te vertrekken naar Golden Harvest. Dit eindigde in een hoop verwikkelingen, maar Chan mocht zijn contract ontbinden en vertrok definitief naar Golden Harvest. Wei Lo zat nu echter nog met een onafgemaakte film. Hij besloot om meer materiaal te schieten met stuntmannen om de film deels voltooien. Er was echter nog geen volwaardige film, dus besloot men om materiaal van eerdere films opnieuw te gebruiken. Dit waren ongebruikte takes van deel 1 en materiaal uit de definitieve versie van datzelfde eerste deel. Hiervoor moest hij weer met verschillende partijen, waaronder Chan die co-regisseerde, om de tafel gaan zitten. De introductie van Chan is weer geleend van Wei Lo's Spiritual Kung Fu.

Men zou verwachten dat het samensmeden van materiaal van een paar films (inclusief het nog wel voltooide) een rommelige film tot gevolg zou hebben, maar dat valt alleszins mee. De film is, zeker naar Hong Kong maatstaven, een solide kijkervaring. Jackie Chan schittert in wat leuk gechoreografeerde vechtpartijen en de humor is onderhoudend. Bovendien is het een wereld van verschil in vergelijking met het uitermate matige deel 1.

Jet Li in een rol die je kunt vergelijken met Jackie Chan's Rumble in the Bronx. Hark Tsui maakt er een behoorlijke rommel met semi-flauwe boeven, al heb ik er bij dit soort Hong Kong films vaak toch wel een zwak voor. De actiescènes zijn niet van hoogstaand niveau, maar op zekere hoogte nog wel acceptabel. Voor magistrale actie zijn Tsui's Once Upon a Time In China films grote aanraders. Alleen zijn die dan weer vrij saai, ondanks alle pracht en praal.

Lord of the Flies heeft een uitstekend gegeven wat voor sterke dramatische verwikkelingen kan zorgen, maar toch is het niet helemaal bevredigend gedaan. Soms had ik het gevoel dat er een veel sterke intensiteit en beklemmende sfeer gecreëerd had kunnen worden. Je kunt hier onder andere denken aan een betere cast, want dit is toch wel het grote minpunt van deze versie. Niets dan lof voor de muziek die spanning verhogend werkt en prachtig gebruik maakt van een kinderkoor (Trinity Boy Choir).

Ik weet nog wel dat ik deze film vroeger heel vaak geboeid heb zitten kijken, hoewel ik het verhaal al niet zo goed vond. Maar de manier waarop het gebracht wordt met de nodige spanning zorgt door voor wel een aardige film.David keith is erg geloofwaardig in zijn rol.Daarnaast zijn er leuke rolletjes van Bill Paxton, Judge Reinhold. 3 sterren

Verfilming naar het verhaal van Henry James. Het gegeven van deze film is totaal niet nieuw,maar wordt gelukkig vaak wel fijn uitgewerkt. Het oude huis oogt sfeervol, alsmede de muzikale bijdrages van Daniele Amfitheatrof. Mooie lang uitgesponnen melodieen vol romantiek, harstochelijk groots, mysterieus. En dan nog het het uiterst onorthodoxe koor op het eind, wat erg indrukwekkend klonk. Hayworth was sterk. 3 sterren

Een typische BBC sociaal drama; twee culturen die botsen en twee mensen van verschillende culturen die op elkaar vallen. Niet erg slecht, maar dit soort films zijn er al in overvloed. 3 sterren

En Love Actually raakte mij weer wel. Ik had precies hetzelfde gevoel als bij Notting Hill.Hoewel wel vond dat er af en toe voor de makkelijke weg gekozen wordt met humor (in het begin van de film tenminste). Rickman en Thompson is weer vuurwerk. 4 sterren

De vele Herbie films kon ik op jonge leeftijd maar geen genoeg van krijgen. Gek genoeg had ik nog nooit deze eerste gezien. Vind het een leuke jaren 60' fantasievolle avontuur uitstraling hebben ala Absent Minded Professor. 3 sterren

Vooral een erg lieve, sympathie film. Wie Die Höhle des Gelben Hundes niet zo vond, geniet hier misschein wat meer van. Komt vooral door de luchtigheid ervan. 3.5 sterren

De film die ze zaten te kijken had trouwens score van Michael Kamen's What Dreams May Come eronder geplakt. Regelmatig voorkomend iets bij Aziatische films; het hergebruik van muziek van Westerse filmcomponisten.

Een vrij bijzonder werk van Johan van der Keuken. De supersnelle montage, het glijden van werk naar werk, Lucebert's gedichten tussendoor vormen een mooi poetisch geheel. Het laatste stuk is vooral een eerbetoon aan hem, waarbij steeds het bekende''Als je weet, waar ben, zoek mij dan' herhaald wordt. Dat is niet echt het beste, wat het is vooral de werkelijke vaak knotsgekke ervaring die aan dit laatste stuk voorafgaat. Willem Breuker deed de muziek, geschreven voor onder andere (bariton) sax en slagwerk. Heerlijke chaotische, experimentele composities kwamen daaruit voort! (perfect passend bij die grote ervaring). 3.5 sterren

Leuk om ook weer eens een film op 16mm te zien. Dit wordt ook vertoond in het Stedelijk Museum in Schiedam, waar nu een tentoonstelling van heel veel werk van hem is.

Een film zonder een echt verhaal maar meer leunend op de verveling van een stel werklozen met praktisch geen doel. Dat loopt allemaal nogal traag met zo hier en daar prima momenten. Een van die unieke momenten is Jose thuiskomt en zijn vrouw op het punt staat hem te vertellen dat ze hem verlaat. Hij gaat tegen haar aanliggen en verteld over de kroegmaat die was verlaten door zijn vrouw en nu door een ongeluk naar beneden was gevallen. Ze gooit het deken over de tas met haar spullen naast de bank en kan haar tranen niet ophouden. Hier valt niet alleen Bardem wederom weer op, maar ook mijn ontdekking van Luis Tosar, die Jose speelt. Hij speelt een beetje een zelfde soort tragisch type als in Te Doy Mis Ojos, alleen meer ingetogen, maar nog steeds erg goed. 3 sterren

Op zich al grappig genoeg dat je eerst nog twijfelt of ze inwezen, al is het maar 1 scene, niet in een studio hebben gefilmd. Daar lijkt het wel een beetje op, maar met een beetje goed opletten kom je die echt wel tegen. Goed hoe dan ook: kijk ook langs de niet aanwezige Nederlandse taal (geen eens 1 keer geroep op de achtergrond zoals in The Girl With the Pearl Earring). Douglas is facinerend in zijn rol en lijkt niet enkel qua uiterlijk op van Gogh, maar ook qua emoties, tenminste dat aan de hand van wat ik voor kennis heb uit verschillende boeken, musea etc. Zijn frustraties zijn enorm sterk en Minelli trachte echt om dit psychologisch sterk te laten zien. Dat is gelukt als je het mij vraagt. Ook

de kalme stukken met steeds het schilderen, het tonen van het eindresultaat zelf los van de film zelf zijn erg goed op het scherm gebracht. 4 sterren