Nederlandse film challenge met John Milton & starbright boy

17 Scootmobiel (2024)

FTv => ****

Bromet onderzoekt de relatie die Nederlanders hebben met hun scootmobiel en start bij een toerrit voor scootmobilisten. De deelnemers zijn erg goed gemutst en genieten duidelijk van de bezigheid en de sociale contacten. Uiteraard schroomt Bromet niet om de mensen naar hun persoonlijke geschiedenis te vragen en ze te laten verwoorden hoe ze denken over het feit ze een scootmobiel hebben. Maar hij spreekt ook met een 39-jarige moeder van twee kinderen die haar weerstand overwon en haar plezier in het rijden met haar scootmobiel zelfs kan delen met haar dochtertjes. Authentiek, onthullend, ontroerend en amusant.

https://www.broadcastmagazine.nl/wp-content/uploads/2024/03/scootmobiel1020.jpg

Spuit elf meldt zich voor de Nederlandse challenge! Rijkelijk laat met nog een paar dagen te gaan, maar alsnog heb ik wel zin om m'n magere Nederlandse kijklijst uit te breiden. Gelijk maar eens beginnen.

1. Cloaca (Film, 2003)

Ik heb hier een beetje gemengde gevoelens over. Vier studievrienden zijn inmiddels op middelbare leeftijd, en proberen elk uit hun eigen crisis te komen. Het is erg praterig, en dat het gebaseerd is op een toneelstuk is ook allesbehalve verbazend. Het zijn regelmatig best vermakelijke en scherpe gesprekken, maar niet altijd even natuurlijk - zowel in de dialogen maar ook in de verwikkelingen over stelen van kunst, formatieperikelen in een huwelijkscrisis, een bipolaire stoornis, vreemdgaan met een zeventienjarige dochter van een ander, enzovoorts. En om eerlijk te zijn vind ik dat de vier vrienden ondanks hun post-studentikoze taalgebruik wel erg lichtgeraakt zijn over elkaars grappen. Maar misschien heb ik zelf over tien jaar ook een midlife crisis en zo'n dunne huid. Hoe dan ook, best vermakelijk om te kijken, maar het kwam me toch wat te gekunsteld over. 3.0*

26. Opname (1979)

Bron: Werkteater

https://i.ibb.co/bWpqXNv/image.png

Bevreemdend en beangstigend, deze film over een man die tijdens een routineonderzoek plots in het ziekenhuis moet blijven. Erg goed gespeeld, en ik snap de gemiddelde hoge waardering zeker.

4,1*

27. Silence of the Tides (2020)

Bron: Pinda, maar staat ook op VOD

https://idfa-core.prod.oberon.dev/image-transforms/f36f9ecc-9f49-473b-95b5-a647a2be3ef1/1280.webp

"Cinematografisch portret gebaseerd op de continue ‘ademhaling’ van de Wadden, tegen een decor van licht, mist, wind, water en land. De film observeert het in- en uitademen van de getijden en de terugkomende cycli en contrasten van de natuur, het licht, het geluid en de mens. De film roept de vraag op of de Waddeneilanden tot het water of het land behoren, maar bovenal geeft het vorm en betekenis aan het bestaan van het Waddengebied en haar inwoners."

Ik mag er zelf dan niet meer wonen, maar ook JM is een Waddenproduct; geboren en getogen op Texel, en pas met het aanbreken van de studietijd het idyllische eilandje (zoals Miss Milton het noemt) achtergelaten. De Wadden nemen een speciaal plekje in in mijn hart, dus deze rustige, prachtig geschoten docu heb ik als een warm bad over me heen laten komen.

Regisseur Pieter-Rim de Kroon won in 2003 voor Hollands Licht een Gouden Kalf, en daar ben ik nu ook wel benieuwd naar.

3,7*

26. De Overval

https://www.moviemeter.nl/images/cover/14000/14641.jpg?cb=1625414775

De tweede wereldoorlog was eerder een tijd genegeerd door de filmwereld in Nederland. We wilden dat juist vergeten. Maar langzaam maar zeker kwamen de verhalen op gang. Niemand minder dan Lou de Jong die in opdracht van de overheid de bezetting onderzocht kwam dit verhaal tijdens zijn onderzoek tegen en zag er een film in. Hij benaderde Bert Haanstra, maar die haakte af en maakte Alleman.

Er werd daarom toch weer een regisseur uit het buitenland gehaald. Dat was Paul Rotha. Die was opgevallen door een documentaire over Hitler en voornamelijk documentairemaker, al had hij in Engeland ook de misdaadfilm Cat and Mouse gemaakt. Het zorgde ervoor dat De Overval een kale film zonder opsmuk en zonder muziek is. Zonder overdreven heroiek en nadrukkelijk sentiment of spanning. Maar tegelijk is het ook een wat oppervlakkig goed-tegen-slecht verhaal waarbij stiekem echt wel de heroische daad wordt geeerd. Nou ja, stiekem is het niet, de film opent met een korte toespraak van een echte verzetsman, De film was een hit en kreeg zeer goede reacties. Hij werd zelfs de beste Nederlandse film van na de oorlog genoemd. Dat vind ik zeker niet, hoewel het de moeite best waard is.

2. Bezeten - Het Gat in de Muur (Film, 1969)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/42000/42781.jpg?cb=1500192074

Het heeft op momenten wel z'n charme. Met beelden van een Amsterdam in de jaren '60, en een hoop fraaie dames en bijbehorend naakt. De bijbehorende muziek van Bernard Hermann is ook prima.

Maar ik vond het ook maar een warrig sub-Hitchcockiaans verhaal waar ik soms maar weinig logica in kon ontwaren, en echt spannend werd het ook niet. Ook sowieso een rare wirwar van nationaliteiten - weliswaar een Nederlandse film, maar wel in het Engels opgenomen door een mengelmoes van acteurs en accenten, met bijvoorbeeld een duidelijk Duits accent van Geissler. Niet écht een probleem, maar het zorgt er niet voor dat je echt een gevoel krijgt van dat je naar Amsterdam 1968 aan het kijken bent. En, leuk en welbekend feitje, Martin Scorsese heeft hieraan meegeschreven. Er zullen niet veel Nederlandse films zijn die dat kunnen zeggen.

2.5*

3. Minoes (Film, 2001)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/1000/1614.jpg?cb=1522570524

Van Houten en Maassen doen het best leuk hoor, maar ik vond Minoes wel een erg kinderlijk toontje hebben. Met de stemmetjes van de poezen, en de karikaturen die we overal te zien krijgen. Ik vond het toch wat tegenvallen.

2.0*

4. The Unknown Runner (Film, 2013)

Hardlopen vind ik sowieso al wel een interessant onderwerp, en deze docu over Geoffrey Kipsang geeft wel een aardig inzicht in het wereldje - en dan vooral voor hoe het eraan toegaat voor Keniaanse toplopers. Leuk om de combinatie van de Keniaanse loopcultuur en lokale trainingen daar met de Nederlandse begeleiding te zien. Het is verder niet heel diepgaand en ik heb ook niet het idee dat ik nou heel veel opgestoken heb of echt geraakt ben, maar voor een goed uurtje was dit prima vermaak. 3.5*

5. De Wilde Stad (Film, 2018)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/750000/750832.jpg?cb=1595343417

Het idee om een film te maken over de natuur in de stad is best leuk, en eigenlijk zijn een deel van de natuurbeelden én de stadsbeelden best te pruimen. Maar het gaat daarna toch wel bergaf. Ten eerste door een grote focus op niet zo boeiende dieren - katten, ratten, duiven en meeuwen, ze kunnen me allemaal gestolen worden. De andere vogels, padden e.d. en hoe ze overleven in de Amsterdamse stad zijn alweer een stuk interessanter. Maar wat de docu voor mij verpest is het audio-aspect. Met name de schijtlollige voice-over met pratende katten en grappig bedoeld commentaar, maar ook de muziek is best irritant. Met een David Attenborough achtige aanpak had hier best wat leuks ingezeten, maar hier is de uitvoering toch funest.

2.0*

27. De Spooktrein

Geregisseerd door Karel Lamac

https://www.moviemeter.nl/images/cover/24000/24807.jpg?cb=1489331293

Ik heb in deze maand al twee films gezien waarin in de jaren '50 en '60 regisseurs uit het buitenland kwamen, maar in de jaren '30 kwam dat nog veel vaker voor. Vaak regisseurs die op hun vlucht voor de nazi's her en der films maakten waaronder in Nederland. De meesten eindigden in de Verenigde Staten, maar de regisseur van deze film, de Tsjech Karl Lamac eindigde in het Verenigd Koninkrijk. Ook het verhaal was import. Dat was een Brits toneelstuk uit 1919. Er zijn zeker zes verfilmingen van waarvan dit de vierde is.

Wat opvalt aan De Spooktrein is een hoog tempo. De film duurt net iets meer dan een uur en heeft een verhaal waar in in een hedendaagse film minimaal twee uur besteed zou worden. De film heeft een komische toon, heeft flink uitgesproken karakters, bijna typetjes en ziet er als je door het jammerlijke gebrek aan restauratie heenkijkt erg verzorgd uit. Met soms mooi camerawerk en een knap in beeld brengen van een vrij grote groep karakters. Het verhaal is een beetje een kluchtige, licht mysterieuze film waar allerlei bovennatuurlijks wordt gesuggereerd, terwijl het gewoon wapensmokkelaars blijlen.

De cast is gevuld met ervaring. Tegenwoordig is Fien(tje) de la Mar waarschijnlijk de bekendste naam, deels geholpen door het Amsterdamse theater dat nog steeds haar naam draagt, maar ze heeft maar een kleine rol. In de tijd van de film was Cissy van Bennekom ook een bekende filmverschijning. Maar zijn hield er na de oorlog mee op.

Vermakelijke film.

6. De Veroordeling (Film, 2021)

https://weserv.moviemeter.nl/?url=https://www.moviemeter.nl/images/cover/1126000/1126370.jpg?cb=1655191047

Sterke film over de Deventer moordzaak. Of eigenlijk, niet zozeer écht over de moordzaak zelf, maar meer over hoe het zich uitspeelde in de media, en dan in het bijzonder de (in ieder geval in de film als dubieus gepresenteerde, en daar neig ik met mijn beperkte kennis ook naar) campagne van Maurice de Hond en hoe dit het leven van de mensen die hij beschuldigt verziekt. Zonder daar echt feitelijk bewijs voor te hebben én daadwerkelijke feiten negerend kan De Hond overal in de media z'n theorieën spuien. En dat is het werkelijke onderwerp wat mij betreft, met een frustrerende conclusie - bijna niemand doet z'n huiswerk écht en checkt dit soort beweringen (of de motivaties van De Hond), maar zenden het wel uit zonder oog te hebben voor de consequenties.

En dit wordt allemaal sterk gebracht. Het gaat zeker in het begin een beetje in de richting Spotlight of All The President's Men, maar dan een beetje andersom - de waarheid is vrij duidelijk (in ieder geval, de onschuld van Michael de Jong), maar hoe dit in de praktijk in de media komt is heel anders. Het acteerwerk van Van Wageningen als de onschuldige klusjesman die in de publieke opinie alsnog aan de schandpaal genageld wordt, is erg sterk. Een simpele man die het ook allemaal niet meer weet en er ook niet mee om kan gaan. Over de hele linie een sterke film waar ik écht positief verrast over ben.

4.0*

7. Mijn Vader Is een Vliegtuig (Film, 2021)

Vrij aardige film over een zwaar onderwerp, ondanks de misschien luchtig aandoende titel. Het is vooral een drama met een vleugje mysterie - over de afstandelijke en ook niet zo sympathieke Eva die, als haar moeder overlijdt, gaat graven in haar eigen jeugd en in contact komt met haar vader, die al jaren psychiatrisch patiënt is. En zelf ook steeds meer ontrafelt. Sterk geacteerd door met name Schaap, maar ook Bokma als vader doet het goed. Maar het verhaal sleept toch een beetje op momenten, met niet altijd even interessante bijrollen (die mafketelige hippie-buurvrouw, of Eva's Belgische vriendje). En ook nogal wat ongeloofwaardige ontwikkelingen in de details, wat ondanks dat het details zijn toch wat stoort - de de stagiair die gebruikt wordt voor privéklusjes als een auto geparkeerd op de snelweg met gestoorde vader erin, de buurvrouw die over vrije liefde met haar ouders oreert en gelijk probeert de vader te verleiden als ze hem weer ziet, het maakt het er niet geloofwaardiger op. Desondanks nog steeds wel de moeite waard, maar er had meer ingezeten.

3.0*

28. Rotterdam aan den Slag

Geregisseerd door Herman van der Horst

https://www.moviemeter.nl/images/cover/1145000/1145488.jpg?cb=1646564624

Ik heb al vaker opgemerkt dat in internationale cinefiele kringen Nederland veel meer aanzien heeft als documentaireland dan als speelfilmland. Dat het IDFA als grootste ducumentairefestival ter wereld Nederlands is lijkt geen toeval. In de jaren na de oorlog was dat verschil nog groter. In het spoor van Joris Ivens kwamen er meerdere makers op wiens documentaires internationale prijzen kregen en hoog werden aangeslagen. Een van hen was Herman van der Horst.

Deze film staat niet als een van zijn beste bekend en is vooral een opdrachtfilm die tot doel heeft om Nederlanders in het algemeen en Rotterdammers in het bijzonder een hart onder de riem te steken. De stad en haven die zoveel geleden hadden in de oorlog worden binnen weken na de oorlog weer herbouwd.

Rotterdam is al 13 jaar mijn woonplaats. Daardoor heb ik wel wat meer interesse in films over Rotterdam en de beelden van verwoesting zijn altijd indrukwekkend, maar de filmische finesse zou ik pas vinden in een latere film van van der Horst. Ook over Rotterdam.

29. Houen Zo!

Geregisseerd door Herman van der Horst

https://www.moviemeter.nl/images/cover/1134000/1134471.jpg?cb=1605438098

Een paar jaar later is Houen Zo! een artistieke versie van dezelfde thema's die ook naar voren kwamen in Rotterdam aan den Slag. Een prachtige ode aan Rotterdam en de wederopbouw. Een film die bruist van het optimisme. De stad die kapot was en waar in delen niets meer overeind stond leeft weer. Er worden huizen gebouwd, er is weer industrie. Een oude man kijkt toe hoe de toekomst in de vorm van ondeugde kinderen die op straat zwerven en spelen er weer is.

De haven is weer actief en boten komen van heinde en verre hun waar brengen. De tram en zelfs de trein rijdt weer. Arbeiders fietsen weer naar hun werk. In Rotterdam aan den Slag zat nog sentimentele muziek. Houen zo! is vooral stadsgeluiden en af en toe een kreet van de mensen die te zien zijn (zoals de titel) en dat klinkt als een symfonie.

Van der Horst is onder meer door deze film internationaal geprezen. Een van zijn weinige lange films, Faja Lobbi, gaat over Suriname en is het bekendste wat hij ooit maakte.

30. De Marathon

Geregisseerd door Diederick Koopal

https://www.moviemeter.nl/images/cover/84000/84742.jpg?cb=1362769779

Ik ben een oude lul. Ik had het idee om een relatief recente film te gaan kijken. Blijkt dit ook alweer twaalf jaar geleden te zijn. De acteur die de baby speelde zit nu potdorie op de middelbare school Maar goed. Vandaag een Rotterdamdagje gedaan en geëindigd met een Nederlandse hit die ik nog niet zag. Rotterdam is tegenwoordig zowat vaker het toneel voor films als Amsterdam. Niet eens altijd nadrukkelijk. Ik zag ook al bekende plekken in Vet Hard. Maar dit is in alles een Rotterdamse film. Het gaat over de marathon. Iets waar ik nooit naar toe ga en waar ik zelden meer van zie dan een samenvatting, maar dat altijd moet blijven. De sfeer is cliche-Rotterdam. De typetjes zijn dat ook. Lee Towers al helemaal.

De Marathon is een film met een lach en een traan. Eentje die voorspelbaarheid niet uit de weg gaat. Met ruwe bolsters met kleine hartjes. Vooral het eerste half uur was behoorlijk leuk. De humor best lollig. Het daadwerkelijke verhaal erna was wat minder. Maar al met al blijft er een film over die best te doen is.

Morgen geen tijd en zondag de laatste film.

8. Knor (Film, 2022)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/1143000/1143195.jpg?cb=1657460367

Charmante stop-motion-film met een leuk verhaal, leuke karakters en vermakelijk genoeg voor alle leeftijden. Fraai geanimeerd met oog voor detail, met een echt aandoend dorps gevoel waar het hele verhaal zich afspeelt. En ook de personages zijn vermakelijk, licht karikaturaal maar niet op een vervelende manier. Prima mee vermaakt. 4.0*

17. Îles Flottantes (2001)

Aardig debuut van Leopold, die me beter beviel dan Wolfsbergen, de enige andere film die ik van haar zag. De drie actrices vond ik wel prima spelen, hoewel ze me als vriendenclubje niet heel erg bij elkaar vond passen. Grappig in de bijrollen verschillende acteurs te zien die ik onlangs in recenter werk zag, zoals Derwig. De film gaat over relatieproblemen, volwassen worden, je plek vinden, opboksen tegen verwachtingen, herkenbare thema's kortom, niet echt heel opzienbarend. Het wordt een beetje speels gebracht waarbij de verhaallijn met de gewelddadige (ex)vriend dan nogal uit de toon valt. Iles Flottantes geeft een leuk tijdsbeeld van de vroege jaren 2000, een tijd die gevoelsmatig niet zo ver achter ons ligt maar er is toch best wat veranderd in die 20 jaar. Verfrissend dat het zich voor de verandering eens niet in Amsterdam afspeelt.

3 *

18. Rent-a-Friend (2000)

Opnieuw een film met als decor Rotterdam, geheel toevallig. Zou ik eigenlijk nog De Marathon moeten kijken om de Rotterdamse trilogie compleet te krijgen.

Rent-a-Friend is echt een leuke komedie, sowieso een heel leuk idee maar ook in de uitvoering goed gedaan. Van Uchelen is weer perfect als likeable loser en verder zijn er tal van geslaagde bijrollen, van Löw en Mascini tot Huub "zijn dat nou iepen?" Stapel. Leuke rollen ook van de dames Lodeizen, Hubscher en Lakerveld, aan vrouwelijk schoon geen gebrek. Ook geslaagd waren die soap-stukjes ertussendoor. Niet alles was goed, zo vond ik de theoretische friend-lessen best flauw, maar ik heb toch wel met een grote glimlach gekeken.

Terstall was in zijn beginjaren echt wel een leuke regisseur, eerder ook met Hufters en Hofdames. Vreemd genoeg vind ik zijn best ontvangen film Simon dan weer een stuk minder maar dat komt mede omdat ik Cees Geel een beetje irritant vond. Misschien moet ik die nog eens herzien. Na Simon ben ik Terstall een beetje uit het oog verloren, hij ging ook een beetje de politieke toer op met dat Vrij Links (dat nog steeds blijkt te bestaan), maar ik zal recenter werk toch nog eens de kans geven.

4 *

27. Witte Wieven (2024)

https://images.mubicdn.net/images/film/399102/cache-931918-1703179819/image-w1280.jpg

Ik hoorde hier en daar al dat een van de betere films uit de Koolhoven presenteert reeks was, zo niet dé beste. En aangezien ik graag Folk horror zie, was ik dus extra benieuwd. Ik kende het fenomeen Witte wieven alleen uit een Suske en Wiske van mijn kindertijd, maar dat maakte destijds wel indruk. Het spreekt ook tot de verbeelding, want het internet staat vol met allerlei verhalen over deze verschijningen in witte gewaden.

Regisseur Didier Konings kende ik ook reeds, want ik heb zijn korte film Uncario (2021) zelf toegevoegd op de site. Hoewel ik er niks bijgeschreven heb, beviel die zeker met 3,5*. Een vakkundig gemaakte short. Datzelfde vakmanschap toon hij ook hier weer, in deze The Vvitch ademende middellange film. Het niveau van Eggers haalt hij wellicht niet, maar dat is nauwelijks een schande en die had ook ècht veel tijd in zijn debuut zitten.

3,7*

28. Die Middag (2023)

https://m.media-amazon.com/images/M/MV5BMzc2MWNlZTAtN2ZiNy00MGVjLWE2OTYtMWU0YjkxOWQ0YjE1XkEyXkFqcGdeQXVyMTg2NjAxNDc@._V1_.jpg

"De Iraanse Roya vlucht uit een asielzoekerscentrum om uitzetting te voorkomen. Ze heeft het adres van Nassim, een vrouw die vluchtelingen in deze situatie helpt. Maar als ze arriveert bij de woning van Nassim is alleen haar broer thuis. Omdat hij Roya niet wil binnenlaten, besluit ze in de gang op Nassim te wachten. Al snel raakt ze met de broer in gesprek, waardoor we veel te weten komen over de verschillende zienswijzen van deze twee mensen: zij heeft een frisse, idealistische en optimistische geest; hij is verbitterd, op zijn hoede, en draagt een zware last op zijn schouders."

Deze stond vanaf de trailer op mijn lijstje, en hij stelt toch een klein beetje teleur; ik had op een overtuigende 4* gehoopt en dat maakt Die middag voor mij niet waar. Hoda Niku speelt goed (en is een prachtige verschijning), maar ik raakte er niet zo bij betrokken als ik hoopte.

3,5*

Op mijn manier toch ook meegedaan. 4 NL films gekeken deze maand, terwijl ik al maanden niets van eigen bodem had gezien.

Ik Omhels Je met 1000 Armen (Film, 2006) Grootste tegenvaller. Ontstijgt het niveau van Costa soms niet. Ik vind Cloaca een meesterwerk en had gehoopt op een mooie zwanenzang van Willem van de Sande Bakhuyzen. Helaas overtuigt de film nergens.

De Grot (Film, 2001)

Lichte tegenvaller. Vind Koolhoven een redelijke regisseur, maar een meesterwerk(je) maakte hij voor mij nooit en ook nu niet. Verder zie mijn bericht aldaar.

Knor (Film, 2022)

Leuk, maar ook hier had ik meer van verwacht. De makers zeiden dat ze kinderfilms te braaf vinden, maar Knor vond ik nu niet bepaald minder braaf dan de gemiddelde Aardman. Koning Worst is in een kwart van de tijd eigenlijk net zo effectief.

Riphagen (Film, 2016)

Zag ik ooit al eens grotendeels, maar nooit helemaal. Nu de tv-serie gezien. Het eerste deel is ijzersterk, maar daarna zakt het toch wat in. Maar verder weer eens een sterke nl oorlogsfilm. Toch een genre waarin we er bijna elk jaar één prima film van maken.

Oh ja, min of meer toevallig kocht ik deze maand ook weer een Nederlandse film of 5 erbij. De to see stapel wordt er wat dat betreft niet minder op.

En mijn laatste film is:

31. Opname (Film, 1979)

Geregisseerd door Erik van Zuylen en Marja Kok

https://www.moviemeter.nl/images/cover/15000/15280.jpg?cb=1628166738

Voor het eerst dat ik werkteater-film zie. En na deze film zit je je af te vragen waarom hun manier van werken niet meer navolging kreeg als het zulke mooie dingen kon opleveren. Het werkteater (inclusief toen moderne spelling zonder h) werd in 1969 opgezet en kwam voort uit de protesten tegen vastgeroest theater en uit een soort collectiviteitsideaal. Uiteindelijk ging het werkteater ook films maken vanuit dezelfde principes. Eerst naar aanleiding van hun stukken, later ook weleens los daarvan.

Opname is gebaseerd op een tweetal verwante, succesvolle theaterstukken. Je Moet Ermee Leven en Als de Dood, Net als bij de ontwikkeling van theaterstukken kwam men al improviserend tot een heel nieuw stuk. En dat werd de film. Een film van het werkteater is van hen. Erik van Zuylen werd ingehuurd om de regie te doen. Maar wel met nadruk de regie zoals het werkteater het goed vond. Een van de leden, Marja Kok, was co-regisseur.

Opname is een film die zich niet helemaal laat vangen in woorden. Een bescheiden, werkelijk prachtig geacteerde existentialistische film over menselijk contact, angst voor het leven en angst om te sterven. Een film die soms grappig is , soms eng is en soms aangrijpend maar die tegelijk in zijn vorm en maakproces ook weer eigenzinnig aanvoelt dat het jammer is dat het niet meer geprobeerd is na het stoppen van het originele werkteater in de jaren '80.

Dat waren ze dan alle 31. Ik heb het erg leuk gevonden en ga het even laten bezinken en het morgen onmogelijke doen: een lijstje maken. In november doe ik mijn vierde film noir maandje en volgend jaar maart wellicht een tweede maandje Nederlands. Niet dat ik in de tussentijd niks uit Nederland kijk. Dat zal ik zeker gaan doen. Maar ik heb nog zoveel te ontdekken. Al helemaal op documentairegebied waaraan ik voor mijn gevoel nog maar een beetje heb gesnuffeld. Met alles wat ik te ontdekken heb kan ik nog vele maanden vullen.

2. New Kids Turbo (Film, 2010) - MovieMeter.nl

https://media.pathe.nl/nocropthumb/1600x590/gfx_content/stills/NewKids02.jpg

Deze challenge was bij mij al weer een beetje in de vergetelheid geraakt, daarom registreer ik hem nu pas.

Deze moest ik toch maar een keer kijken. Lekker lomp, af en toe geinig, paar leuke cameo´s van cabaretiers Hans Teeuwen, Theo Maasen en Henry van Loon.

2.5*

29. Diep (2005)

https://www.simonevandusseldorp.com/wp-content/uploads/2015/04/diep2.jpg

Aanrader voor wie een seksuele coming-of-age uit Nederland wil zien, en in het bijzonder voor degenen die Melody Klaver graag zien. Speelt erg goed voor haar leeftijd, en wat een lef.

3,5*

30. New Kids Turbo (2010)

https://image.tmdb.org/t/p/w780/uysnRWibeZovp02q3sywZV8dGgL.jpg

"Ja, maar jij bent wereldvreemd"... Het is niet de meest vleiende karakteriseringen om te horen, maar het overkomt me soms toch vanuit de mond van broer Milton. Maar als je géén tv kijkt mis je een hoop. En ik luister ook geen radio, alles is VOD en streaming. Dan loop je het risico dat culturele fenomenen compleet langs je heen gaan, vooral als het algoritme denkt dat je een ander soort kijker bent.

De hype is natuurlijk al ruim een decennium voorbij, en dan is het ongeveer tijd voor John Milton om het te kijken. En ik vind het moeilijk om er een waardeoordeel aan te verbinden. Ik vind het deels erg simpel, herhalend en irritant, maar tegelijkertijd werd ik ook af en toe weer naar binnen gezogen en moest ik lachen. Vooruit dan maar.

3,1*

31. Eos (2022)

https://www.filmacademie.ahk.nl/media/nfa/pics/eindexamenfestival_2022/Bachelor_films/Eos01.jpg

Ik had vandaag de Nederlandse filmchallenge af willen sluiten met een bejubelde docu die ik van kappeuter heb gekregen, maar het lot wilde anders. Beebiedreumes Milton viel met zijn neus op de bedrand (drama) en verlepte pappamilton kon nadat die situatie weer onder controle was, niet meer bedenken waar de blu-rayspeler uberhaupt was. Ik gok dat die nog steeds in een onuitgepakte doos in de garage staat.

Dan moet je wat, als je op tijd de challenge wilt afsluiten, en dan kom je op een parel als Eos (2022) uit. 1,33 op MovieMeter vind ik wel erg laag, maar ik ga er ook niet ver boven zitten; daarvoor stelt het toch echt te weinig voor.

@Kapp - ik ben het niet vergeten hoor. #hetkomt

2,1*

15 jaar geleden (de tijd vliegt...) was ik nogal kritisch op de Nederlandse film in dit topic, en werd toen al snel van repliek gediend. Ik denk dat ik toen amper 20 Nederlandse films gezien had. Dat zijn er nu nog steeds niet heel veel, maar deze challenge heeft wel weer aardig bijgedragen: ik ben tot 18 films gekomen, meer dan waar ik op had gerekend. Niet dat ik nu wél veel zinnigs kan zeggen over dé Nederlandse film, alleen dat er ook hier veel moois is uitgebracht.

Mijn toppers waren, in willekeurige volgorde:

Moeder Dao, de Schildpadgelijkende (1995)

Rent-a-Friend (2000)

Zee van Tijd (2022)

Crazy (1999)

Van de 18 films die ik zag vond ik alleen Boefje echt wel matig, maar die film had ik sowieso wel een keer willen zien, al had ik er lage verwachtingen van.

Ik heb niet alles gezien wat ik wilde zien. Amsterdam Global Village (1996) en De Johnsons (1992) bleken niet te vinden. Mocht de pakketdienst ooit weer nieuw leven worden ingeblazen houd ik me aanbevolen. Verder stonden ook o.a. Bumperkleef, De Marathon, AmnesiA, Lek en een film van van Gogh op de longlist, dus die schuiven door. Naast de films die ik via deze challenge heb 'ontdekt'.