Omoide no Mânî (2014)

When Marnie Was There is voorlopig de laatste Ghibli en mocht het de definitieve afsluiter zijn dan is het ietwat jammer dat het zo'n veilige film is, want deze is namelijk heel typisch voor de studio. Echter, ik heb een grote zwak voor deze studio en ze weten toch weer goed genoeg te variëren om er weer wat leuks van te maken. Datzelfde gold al voor de vorige film van Hiromasa Yonebayashi, Arriety. Dat was eigenlijk ook gewoon een voortzetting van de stijl van Miyazaki en dat is deze grotendeels ook.

Een element waar deze echt op scoort is de hoofdfiguur, Anna. Ze kiezen hier voor een tienermeisje die aan het begin van de film compleet gesloten is. Voor een lange tijd toont ze dan ook nauwelijks emotie en blijft haar gezicht expressieloos, maar evengoed slagen de tekenaars erin via zeer subtiele lichaamstaal onderliggende gevoelens over te brengen. Ik was er zo meteen door geboeid. Dat is altijd al een sterk punt van Ghibli geweest: ondanks de vaak grootse, magische verhaallijnen zijn ze even goed met kleine elementen. Hier werkt de magie ook weer net zo sterk als het alledaagse en worden grootse emotionele scènes (dit is wellicht de meest openlijk sentimentele film van de studio) afgewisseld met erg kalme. Niets nieuws onder de zon, maar het werkt uitstekend. Het sentiment wordt ook verdient, wat ook wel fijn is.

Ondanks het inventieve tijdreisplot onderscheidt When Marnie Was There zich misschien niet genoeg om echt tot de absolute toppers van de studio te behoren, maar voor fans is het toch weer zeker de moeite.
4*

Mooi.

Maar het is duidelijk dat deze film momenteel in een verwachtingspatroon geschoven wordt dat ver boven z'n mogelijkheden ligt. Omoide no Mani zou eigenlijk meer een filler release moeten zijn. Een tussendoortje terwijl de grote kanonnen van Ghibli zich weer opladen. Maar door het nieuws dat Miyazaki en Takahata ermee ophouden én met het bericht van Ghibli dat ze tijdelijk gaan stoppen met feature films is dit plots Ghibli's zwanenzang geworden.

Yonebayashi is duidelijk nog op zoek naar een eigen identiteit. Hij sleutelt links en rechts aan de Ghibli formule, bij Arrietty werkte dat wat beter dan hier. Had bij deze Marnie vooral het gevoel dat het gericht was op jongere meisjes, waardoor ik zeker in het middendeel wat verloren liep en het soms een beetje saaiig werd. Leuk van die play dates tussen twee jonge meisjes enzo, maar het had wat mij betreft net iets pittiger gemogen.

Begin en einde zijn daarentegen wel de moeite. Typische Ghibli opzet (vlucht uit de stad naar het platteland), erg mooie animatie en sterk stemmenwerk. En uiteraard veel kleine details die vaak het verschil maken. Er valt absoluut genoeg te genieten in deze film en ik vermoed ook dat de meeste Ghibli fans niet van een kale reis zullen terugkomen, alleen verwacht je wel iets meer van Ghibli's "laatste" speelfilm.

Yonebayashi is ondertussen weg bij Ghibli, hopelijk vindt hij een nieuwe thuis waar hij z'n stijl verder kan ontwikkelen. Hij heeft volgens mij genoeg te bieden, wat deze film ondanks wat kleine tekortkomingen toch wel laat zien.

Dikke 3.5*

Werkelijk prachtige animaties weer, maar wat is daarover niet gezegd als het om Ghibli. Na Arietti levert deze regisseur opnieuw een prachtige film af. In deze animatie zit wel meer emotie dan in de gemiddelde Ghibli, een Ghibli die zo duidelijk voor het ontroeren gaat zie je niet vaak, meestal zijn de emotionele scènes bij hen juist ingetogen, maar hier gaan ze er duidelijk voor. Het is juist de magie wat hier iets meer ingetogen is, maar ook dat is hier wel aanwezig. Het verhaal is prima en boeit vanaf de eerste minuut. Zoals 90% van de Ghibli's scoort ook deze ver boven de 3,5* bij mij.

Best heel aardig. De animatie blijft wederom schitterend. Was dit gewoon gefilmd, had het niet zo bijzonder geweest, maar juist doordat het allemaal is getekend geeft dat een betoverend uiterlijk. Die typische realistische stijl in de moderne tijd met treinen, reclameborden of koelkasten vol voedsel, dat blijft mooi. Wel is het zo dat die aandacht richting het visuele vaak langzaamaan vervaagt, door de gewenning en aan het eind weet je niet anders. Ergens is dat jammer dat die verwondering vaak maar een halfuurtje aanhoudt.

Het verhaal is aardig, zij het wat braaf allemaal. Maar Anna was een fijn personage en ik kon me daar best in herkennen. Niet zo extreem als haar ben ik, maar ik trek me ook het liefst terug alleen en vermaak me dan prima. Of vreemde mensen die mij ineens aanspreken, ook niet altijd even fijn. Het stemmenwerk verder is ook prima, fijn rustig gesproken.

Het tweede deel van de film is iets minder, als de nadruk meer op de relatie tussen Anna en Marnie komt te liggen en de grens tussen droom en werkelijkheid steeds meer vervaagt. Daar heb ik niet zoveel mee. En dat is wel vaker bij de films van Ghibli. Bij Spirited Away werd dit mooi opgelost door Chihiro echt een fantasiewereld in te sturen, hier werkt dat wat minder. 3,5*.

Animatie is gewoon weer schitterend, wat zijn ze daar toch goed in.

Verhaal is dit keer inderdaad wat mager. Minder magie en wat gewoontjes.,Laatste kwartier ook wat te veel uitleggering aangezien de clue voor de meesten van ons allang duidelijk is. Hadden ze van dit verhaal een "normale"speelfilm gemaakt, dan zou deze waarschijnlijk weinig aandacht hebben getrokken.

Maar de animatie is weer zo overdonderend en van topklasse, dan men hen dit makkelijk kan vergeven.

Derhalve absoluut een aanrader.

Een mooie animatie/drama/familie/mysterie film...

Een mooi en ontroerend verhaal..

Een mooi gemaakte animatie film...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Heel goed!

De zwanenzang van Ghibli, maar ook weer niet, want Miyazaki schijnt toch weer aan een nieuwe film begonnen te zijn. Alleen maar goed, want ook al is dit geen slechte film, het mist de brille van de betere Ghibli films.

Het hoofdpersonage Anna mag wel één van de complexere en meer realistische Ghibli personages genoemd worden. Geen standaard Ghibli heldin die in alle opzichten bewonderenswaardig is, maar iemand die soms echt onvriendelijk is, erg in zichzelf gekeerd is en enigszins wrokkig is als anderen contact proberen te maken. Het voelt zeker niet onlogisch aan voor een kind dat geadopteerd is.

Ook technisch zit het allemaal goed, maar toch vond ik het niet altijd makkelijk om de aandacht erbij te houden. Er gebeurt gewoon erg weinig. Een boottochtje hier, een feestje daar. Dat hoeft allemaal niet erg te zijn, want in de betere Ghibli films gebeurt er soms eigenlijk ook weinig, maar daar hebben de desbetreffende scènes toch altijd iets magisch, wat wellicht met tempo en compositie te maken heeft. Ik kan er niet helemaal mijn vinger op leggen.

Ghibli zal zelden door de ondergrens zakken en dat is ook hier niet het geval. Maar toch duidelijk een van de mindere films uit die studio. 3*.

Voorlopig (?) de laatste film uit de Studio Ghibli stal. Een studio die voor een serieus tegengewicht zorgde tegenover Disney. De lat ligt dan ook hoog, al zijn de animatiefilms zo goed als allemaal vlot over die lat geraakt. Deze 'When Marnie was there' is zeker een mooie film geworden, al is het nipt over die lat geraakt.

De film is mooi gemaakt met een boeiend verhaal, heerlijke personages en vooral een frisse en tijdloze animatie. Dit is een typische Ghibli-film en zal de fans zeker niet teleurstellen. Maar daarmee is dat 'typische' ook tegelijk een vloek natuurlijk. Ik werd niet bepaald verrast of overdonderd. Ik miste dat ietsje meer om er bovenuit te springen. Het is dus een hele goeie film geworden, maar zal niet bij het eerste lijstje van films zitten als ik films van Ghibli opnoem. Eens te jammer dan ook dat dit net de laatste Ghibli zou zijn. Hopelijk krijgt de studio binnenkort toch een nieuwe start zodat we nog meer pareltjes te zien krijgen.

Mooie film die vooral de eerste helft lekker rustgevend is en gewoon fijn om te volgen. Een van de redenen dat ik hou van Japanse animaties zoals deze is dat ze geen flitsend verhaal nodig hebben maar veel meer op sfeer leunen.

Tegen het einde daarentegen gaat het 'hoe zal het zitten'-element iets teveel een rol spelen naar mijn smaak, met wat veel bijna-overdramatische scènes en gejammer, iets wat ook wel vaker voorkomt in dit soort animaties en waar ik wat minder mee heb. Net als met droom en werkelijkheid dat door elkaar loopt en dat soort dingen, dat is iets wat je voor deze film wel moet weten te waarderen.

Zeer stom is wel dat ik pas bij de daadwerkelijke ontknoping doorhad dat Marnie haar oma was geweest. Geen idee of de film dat gewoon slim gedaan heeft of dat ik heel de film lang een blinde vlek had (zal dat laatste wel zijn).

Maakt het toch uiteindelijk nog wel erg mooi (zou 'm eigenlijk nog eens moeten zien met die kennis, denk dat hij dan meteen beter valt) en qua animatie ook weer prachtig om te zien.

net 4*

Omoide no Mânî

Mooie film weer van studio Ghibli. Omoide no Mânî is een kleinschalige en persoonlijke film, maar uiteindelijk zitten er ook weer genoeg fantasierijke elementen in. De band tussen Marnie en Anna is mooi uitgewerkt, en de strubbelingen en (tiener)problemen waar Anna mee kampt zijn denk ik voor iedereen wel herkenbaar.

Bepaalde twists tegen het einde van de film zie je wel aankomen, maar doordat je op dat momenten al helemaal meeleeft met Anna en Marnie stoorde dat geen moment. Vooral de flashbacks naar het leven van Marnie zijn indrukwekkend, en hetzelfde geldt uiteraard weer voor de geweldige animatiebeelden en de muziek.

Het fijne aan Ghibli is dat ze een fijne variatie hebben in de films die getoond worden. Een film kan heel leuk zijn voor de kleintjes (Ponyo, Kiki's Delivery Service, Arrietty etc) , er zijn grote fantasieverhalen (Princess Mononoke, Spirited Away, Howl's Moving Castle) en je hebt films die meer binnen het serieuze genre vallen (Only Yesterday). Ik schaar When Marnie was There ook onder die laatste categorie. Het leuke verhaal van een verlegen meisje dat zich langzamerhand van dat juk weet te ontdoen ( aan de hand van een geest, die later haar oma blijkt te zijn) is niet bijster bijzonder, maar wel ontroerend en effectief uitgewerkt. Nergens ontpopt deze film zich als een Ghibli klassieker, maar de dromerige sfeer, de mooi geanimeerde landschappen en de aandoenlijke peronages maken ook van dit late Ghibli werkje een must see om te kijken.

3,5*

Zeer fijne Ghibli die je meeneemt naar een wereld vol nostalgische natuurpracht met veel fauna en flora. De natuurelementen zijn erg fijn en mooi weergegeven. Een ideale plaats voor Anna om te herstellen en te herbronnen.

Ook het plot is een pluspunt waarbij de realiteit droomwereld van Anna door elkaar gehaspeld worden. In dat opzicht wat mysterieus met het karakteristieke landhuis aan het water. Het karakter Annie wordt fijn uitgewerkt en de ontstane vriendschap met Marnie is mooi.

De twist op het einde zag je misschien wel aankomen, maar wordt knap uit de doeken gedaan.

Visueel sowieso een pareltje met zijn prachtige achtergronden. Een animatiefilm met een verhaal en met diepte die me bovendien geraakt heeft. Mooi!

Een prachtig verhaal van een gebroken meisje dat weer heel wordt door een spirituele ontmoeting met haar overleden grootmoeder.

Kijkt goed weg, maar ik heb wel betere Ghibli's gezien die me meer raakten dan deze. Ik vond het een beetje rommelig worden in het middenstuk en ondanks een best sterk slot deed het me toen niet zo heel veel meer. Wel weer prachtig geanimeerd en met veel liefde gemaakt, dat zie je wel. Overigens complimenten aan Netflix dat ze al een paar jaar al deze films erop hebben, zo af en toe heb ik zin er eentje op te zetten. Heb er nog wel een paar te gaan.

3*

De 12-jarige Anna [Sara Takatsuki] kampt met een depressie die onder anderen verband houdt met het feit dat haar biologische moeder haar heeft laten adopteren. Haar pleegmoeder [Nanako Matsushima] besluit Anna een tijdje te laten logeren bij haar zus [Toshie Negishi] die in een rustige omgeving woont die rijk is aan natuur. Anna ontdekt een huis aan de rand van een moeras. Daar ontmoet ze leeftijdsgenoot Marnie [Kasumi Arimura] die zowel qua uiterlijk als persoonlijkheid Anna’s tegenpool is. Desondanks raken ze bevriend, maar wie let op Anna’s ogen ziet meteen dat er iets bijzonders aan de hand is met Marnie en het huis aan het moeras. Ondanks de serieuze benadering van Anna’s jeugddepressie is dit goed toegankelijk voor jonge kijkers, zeker ook door de goed uitgewerkte en innemende personages en het fantasierijke verhaal. Tot aan de ontknoping is de animatie wel wat aan de sobere kant.