Lost Highway (1997)

This is some spooky shit we got here!

Pfoe. Ik ben het nog even allemaal aan het laten bezinken. Waarom ik deze film zo lang heb uitgesteld is me een raadsel, want ondanks dat ik nog weinig van hem gezien heb ben ik groot fan van Lynch. Mulholland Dr. staat al tijden lang op nummer 1 in mijn top 10 en Lost Highway heb ik dan ook vaak getipt gekregen hier.

Ik had expres nooit het plot gelezen, omdat ik wilde dat het allemaal een complete verrassing voor me zou zijn. En dat was het. Er waren dingen die precies zo waren als ik verwacht had, bijvoorbeeld de sfeer, maar omdat ik nog niets gelezen had over de film heeft het verhaal me compleet verrast.

De openingsscene is al erg mooi. Goede soundtrack, mooie beelden en meteen een mysterieus en onheilspellend sfeertje. Briljant hoe die Lynch dat voor elkaar krijgt. Het kleurgebruik is ook erg mooi en draagt erg veel bij aan de sfeer. Ook de muziek is gedurende de gehele film briljant. Geluiden en muziek worden goed gebruikt, op de juiste momenten en ook de stiltes komen op de juiste momenten. Lynch knows what he's doing en dat kan je aan alles zien.

De spanningsopbouw is briljant. Vanaf het moment dat de tape in de film komt, werd het echt boeiend en kwam het eerste mysterie al om de hoek kijken, dat gelijk vragen opriep. Wat betekent de tape? Worden ze gefilmd? Gestalked? etc..Naarmate de film vordert wordt het allemaal nog veel mysterieuzer en komen er meer en meer vragen. Het wordt allemaal gecompliceerder en als je denkt dat het niet gecompliceerder kan worden, dan wordt het dat toch.

De casting is, net als in Mulholland Dr. echt perfect. Van de grote hoofdrollen tot de kleinste bijrolletjes is het helemaal perfect. Het klopt gewoon. De mannen zijn enorm charismatisch en hebben bijna allemaal wel iets waar je je vinger niet op kan leggen, iets aparts, iets mysterieus. De vrouwen zijn stuk voor stuk bééldschoon! Sexy, maar classy en bovenal mysterieus.

Ik heb geen idee hoe de puzzel in elkaar steekt en ik moet de film eerst nog even laten bezinken. Waarschijnlijk heeft deze, net zoals ik dat destijds met Mulholland Dr. had, eerst een tweede kijkbeurt nodig voordat ik mijn mening ga vormen over hoe ik denk dat de vork in de steel zit.

Lynch bewijst met Lost Highway in ieder geval weer waarom hij zo fucking briljant is.
5*

Film is als een hele moeilijke sudoko waar je echt niet uit komt, maar je toch niet loslaat.

Best knap gemaakt.

Dit is wel filmkunst.

Is deze "sudoko" trouwens wel op te lossen?

Dat hangt er vanaf hoe je oplossen definieert.

Zie het als een oplossing van x² = 9. x kan zowel 3 als -3 zijn. Het een is niet minder waar dan het ander.

Dat zou ik niet willen zeggen. De gangbare interpretatie van deze film is ook echt dé gangbare interpretatie. Maar er is heel veel speelruimte als het om de details gaat. Daarom is dit ook geen sudoku.

Supersterke film dit, maar ik ga hem niet meer aanraden bij vrienden. Valt totaal niet in de smaak .

"That's crazy man"....Is de naam Lydia Lunch hier al gevallen? Luister naar haar song Spooky en luister naar het begin en eind van deze scene..

Deze versie is misschien iets overtuigender: Spooky

Melvddonk ik kan merken dat jij ook een echte film liefhebber bent.
De hele logica in de verhaallijn van de film ontgaat mij maar vind de film tegelijkertijd f*cking geniaal!. Het zijn inderdaad de mooie beelden, de geniale beeldovergangen, de karakteristieke mensen met sterke persoonlijkheden, de weergaloze soundtrack, de hele mysterie en vervoering en tot slot creatie van suspensie.
De film is zeer artistiek en een waar meesterwerk als kunststuk!!

Ik zou toch maar eens een gaatje in mij persoonlijke top 10 moeten vinden waar ik deze tussen wil zetten, maar dat gaat zeer moeilijk worden en van "A Clockwork Orange" gaat hij het wat mij betreft net niet winnen. wat vind jij van een A clockwork Orange melvddonk? als ik je een tip mag geven ook een sterke aanrader, voor als je hem nog niet gezien hebt.

Ook al ik de verhaal lijn van lost highway nog niet echt begrijp (misschien nog eens een keer zien) krijg ik wel een sterk vermoeden dat het een analogie is die verwijst naar deze tijd waarin we nu leven. Zo als er in het algemeen gezegd word over deze tijd waarin de overheden en de media corrupt is. Er veel word achter gehouden aan wetenschap voor de gewone burger. waarin er veel criminaliteit heerst, waarin mensen niet in harmonie leven maar hebzuchtig en op zich zelf zijn. Een tijd waarin er nog nooit zoveel oorlog en natuur rampen zijn geweest, kortom waar er veel verwarring chaos heerst en iedereen soms de weg een beetje kwijt is (Lost Highway)

Lynch faalt.

Ik was altijd wel onder de indruk van de beste man. Eraserhead een dikke 5* en Mulholland Dr. een mooie 4* met potentie om uit te groeien tot meer. Het was echter flink slikken toen ik me tegen het einde van de film begon te beseffen dat de laatste anderhalf uur me volledig koud heeft gelaten...bummer.

Eerste half uur is namelijk vol van suspense en met sfeer overgoten. Mysterieus, overtuigend neergezet en met veel gevoel voor tempo. Helaas is de ''switch'' er één die al die factoren deed verdwijnen om ze vervolgens tegen het einde weer te laten schitteren. Als ik me bedenk waarom het zo plots wegviel kan ik geen duidelijk antwoord geven, eigenlijk is het net zo vaag als Lynch weer eens is bij zo'n eerste kijkbeurt.

Soundtrack was de grootste doorn die in mijn oogballen stak. Vreselijk, die Rammstein en Manson CRAP. Flinke klap in de ballen van de meneer genaamd sfeer. Want de rollen blijven wél overtuigen en Lynch tovert continue schitterende dingen op het beeld. Dat is iets wat ik nooit zal ontkennen.

Helaas weet hij het niet naar mijn straatje door te zetten waardoor mijn interesse langzaam vervaagde, terwijl betrokkenheid een flinke must is voor de Lynch-ervaring. Iets wat Mulholland Dr. absoluut wel had. Dat is een film die ik wil herzien, gewoon omdat het me daartoe uitnodigt. Ook Lost Highway poogt dat, echter is dat verlangen mij niet bijgebleven en hang ik op een prachtig uiterlijk met een inhoud die mij koud laat.. jammer.

Had 'm graag goed gevonden maar wie weet is het een kwestie van timing en was dit niet het juiste moment. Niet gegrepen en een duidelijke dader is er gevoelswijs niet. De grootste doorn is er echter wel één waar ik niet omheen kan. Ben er heilig van overtuigd dat iedere vorm van muziek in een bepaalde context goed is, zelfs al houd je er niet van. Echter is dat hier voor mij niet het geval.

Zojuist herzien, maar toch een halfje eraf. Verhaal steekt mooi in elkaar, maar wordt er niet meer door overrompeld en er zitten toch een aantal stukken in die me niet meer zo boeien.

Na de vroegere bioscoopervaringen met 'Blue Velvet' en 'Wild At Heart', en - meer recent - het overdonderende 'Mulholland Drive', behoort David Lynch voor mij tot degenen die waarschijnlijk niet in staat zijn om een film af te leveren die geen indruk maakt. Wat dat betreft stelt ook 'Lost Highway' niet teleur.

Ook hier toont Lynch zich weer een meester in het goochelen met hallucinatie, droom, werkelijkheid en tijd, en weet hij weer in die onnavolgbare opbouw van zijn 'verhaal' een onheilspellende sfeer te scheppen die je op het puntje van je stoel houdt, en je af en toe de stuipen op het lijf jaagt.

Het is opnieuw een werkstuk in een filmnoir-achtige setting, met een op het eerste gezicht onschuldige protagonist die een psyche als een moordkuil blijkt te hebben. Het is die combinatie van het sensationele, de constante dreiging van een onnoemelijk kwaad, met een zekere stijlvolle 'coolness' en de totale onvoorspelbaarheid (die nooit zodanig uit de hand loopt dat het lachwekkend zou worden) die ook in deze film weer mateloos fascineert. Waarschijnlijk omdat Lynch de techniek van het verhalen vertellen tot in de puntjes beheerst, is hij in staat om alle regels daarvan los te laten, en zijn eigen regels te stellen.

Een beperking in zijn aanpak vind ik wel dat hij tamelijk zwaar leunt op het pathologische aspect van een in wezen vrij simpele psychologie van verdringing van trauma's, seksuele obsessies en paranoia, jaloezie, verlangens en angsten. Die psychologie krijgt alleen een schijn van diepte door de manipulatie met de verschillende perspectieven in de afwikkeling van het verhaal. Anders gezegd: de kijker bevindt zich voornamelijk in een toestand van desoriëntatie, omdat hij geen informatie heeft over welk perspectief ('objectief', subjectief, 'realiteit', droom) er op welk moment wordt gevolgd, of op welk punt in de chronologie hij zich bevindt.

Natuurlijk is dat pathologische aspect ook een machtig instrument bij het vertellen van een goed verhaal, maar het kan op een ander vlak ook een beetje tegenwerken: geschiedenissen worden al snel ziekte-geschiedenissen, waardoor er een zekere afstand wordt geschapen tot de kijker, die daardoor niet echt geconfronteerd wordt met het eventueel 'griezelige' (of problematische) in zijn eigen psyche. Of nou ja, in ieder geval met het algemeen-menselijke, wat iets minder makkelijk te ontwijken valt dan het evident ziekelijke.

'Lost Highway' slaagt er volgens mij minder in om uit te stijgen boven dat pathologisch-sensationele dan 'Mulholland Drive', waar met name de Hollywood-connectie in mijn ogen een extra dimensie aan het geheel gaf. Toch is ook dit weer een sterke film, en het aanschouwen van 'Inland Empire' staat nu definitief op mijn lijstje. Zal er binnen een jaartje of drie wel van komen, denk ik.

Mooie recensie, Ferdydurke!

Dankjewel. Toch is me intussen het gevoel bekropen dat mijn commentaar de film en zijn maker misschien niet geheel recht doen. En dat ik me ook iets teveel heb laten leiden door de tendens van de theorieën op dit topic (om nog maar te zwijgen van die persoon op die hierboven ergens gelinkte site, die met Jung en Hegel komt aanzetten), die ik niet erg bevredigend of inspirerend vind. Het (die pogingen tot verklaring dus) gaat allemaal zo'n beetje de richting op van schizofrenie en verdringing, de tegenstelling tussen (wens-)droom en realiteit etc.

Maar als ik de film op die manier bekijk, dan zit ik met het probleem dat ik enerzijds met een groot aantal geladen scènes zit, die zwanger zijn van allerlei associaties en die als het ware stuk voor stuk tot nieuwe mogelijke films zouden kunnen uitgroeien, en anderzijds die nogal clichématige theorie, die absoluut niet overtuigend is. Als Lynch een film had willen maken waar dat de hoofdrichting (of het onderliggende idee) van was, dan had ie het denk ik anders aangepakt.

Lynch zegt ergens (ik geloof naar aanleiding van vragen over Mulholland Drive) dat hij uitgaat van een abstract idee, dat niet onder woorden te brengen is, dat hij in beelden probeert om te zetten, en waarvan hij hoopt dat anderen dat idee ook 'zien', maar met hun eigen persoonlijke associaties allemaal anders 'onder woorden' zouden brengen. Of zoiets. Lost Highway en Mulholland Drive zijn natuurlijk bij uitstek films die de menselijke neiging oproepen om bij gebrek aan gegevens dat wat wél gegeven is, aan elkaar te willen breien tot een sluitend verhaal. Maar goede 'verhalen' zijn nooit sluitend. De 'werkelijkheid' is niet sluitend. Gelukkig niet zeg..

Wat al die soms zeer gedetailleerde 'verklaringen' (ook bij MD) suggereren, is dat we hier met puzzels te maken hebben, met mysteries die opgelost moeten worden. Maar dat zou betekenen dat Lynch niet uitgaat van een veelvormige en veel rijkere realiteit onder de oppervlakte van de banale werkelijkheid, die eigenlijk schijn is. Integendeel, dan zou hij ervan uitgaan dat het illusoire echt een illusie is, en dat alles weer teruggebracht kan worden tot die alledaagse, banale werkelijkheid, de enige werkelijkheid die er is. Dat zou de films van Lynch kwalificeren als een leeg spel, waarbij banale zaken vervormd worden tot raadseltjes, die leuk zijn om op te lossen, maar verder geen enkele consequentie hebben voor onze blik op de 'werkelijkheid'.

Behalve mijn ontstane twijfels over de doorslaggevendheid van die 'psychologische' verklaringen, die dus in feite de 'superioriteit' van de alledaagse werkelijkheid bevestigen, moet ik mijzelf op een ander punt misschien ook wat corrigeren: ik denk dat Lynch niet zozeer leunt op het pathologische, maar dat zijn films wel uitgaan van geïsoleerde personages, die niet echt in interactie staan met anderen, behalve dan in het illusoire. De 'anderen' lijken alleen projecties te zijn. Het lijkt erop dat we ons haast uitsluitend bevinden in het eenzame, subjectieve universum van één geest, en dat is waarschijnlijk ook een belangrijke reden waarom zijn films soms zo'n benauwende sfeer uitstralen.

deze film begom zoals eigenlijk alle Lynch films zeer belovend. De spanning wordt zeer goed opgebouwd. Ook de acteurs hebben allemaal iets pakkends waardoor ze je naar het beeldscherm zuigen.

Nadat ik anderhalf uur aan het kijken was dacht ik dat dit wel eens een top 10 notering zou kunnen worden. alles was goed aan de film. Als Lynch dit keer maar de zwaar doormekaar geschudde puzelstukjes teruglegt waar ze horen, zodat het voor de kijker duidelijk word....

Maar ook dit keer past de regisseur hiervoor. Hij maakt de film zo wazig en onbegrijpelijk dat het voor de kijker onmogelijk is de film te begrijpen. Het is voor mij te makkelijk om te roepen dat de op je eigen manier geinterpeteerd kan worden. ik geef de film ondanks het geweldige begin 3.5*

@ Ferdydurke
Ik denk dat er niets mis is met het analyseren (of het pogen tot analyseren) van een film. Uiteindelijk doe je net hetzelfde, wanneer je op het einde van je recensie suggereert dat alles zich in het hoofd van één persoon afspeelt. Trouwens, best ook een aardige theorie, waarmee je heel wat onbegrijpelijke gebeurtenissen in de film uit de wind zet. In mijn verklaring in het spoilertopic (op basis van schizofrenie, wensdroom en het geloof in een terugkeer in de tijd) waag ik me iets dieper, in een poging om nog steeds niet op tegenstrijdigheden te botsen. Een menselijke neiging om te willen breien tot een sluitend verhaal, zo verwoord je het treffend.

Ik ben serious "man"

Ik heb duidelijk een andere ervaring bij deze film dan jij en mijn mening ventileer ik dan op mijn manier.Maar ik zal mijn mening volgende keer aanpassen aan die van jouw om "serieus"over te komen

Daar heb je natuurlijk gelijk in, maar dat is niet helemaal mijn punt. Het gaat mij om de manier waarop. In jouw verklaring zitten natuurlijk elementen die op zichzelf plausibel zijn, alleen vind ik het persoonlijk niet zo interessant om langs die lijn te analyseren, dwz. proberen iets raadselachtigs terug te brengen tot iets wat volkomen verklaarbaar is. Je zou je net zo goed kunnen uitputten in theorieën over hoe het in godsnaam mogelijk is dat de zeven geitjes levend uit de buik van de boze wolf tevoorschijn komen. Je blijft onvermijdelijk struikelen over een aantal absurditeiten.

Ik moet mijzelf trouwens alweer corrigeren. Ik deed in mijn vorige bericht een beetje schamper over de man die Jung en Hegel erbij haalde (ik kan de link in de gauwigheid helaas niet terugvinden), maar wat Jung betreft wil ik dat wel terugnemen. Ik weet dus niet precies meer wat hij over Jung te melden had, maar aan de hand van Jungs ideeën over de vier elementen van de persoonlijkheid (elementen die gedeeltelijk onbewust zijn en gedeeltelijk in absolute tegenstelling met elkaar staan, en - als ze onbewust zijn - zich als personen voordoen aan, of op personen worden geprojecteerd door, het bewustzijn), en symbolen uit het onbewuste als 'de schaduw' en met name de 'anima', zouden er denk ik wel interessante dingen over de film gezegd kunnen worden, waarbij je je niet hoeft te verliezen in 'letterlijke' verklaringen die nooit zullen overtuigen. Misschien dat ik me ooit in het spoiler-topic eens aan zo'n schets ga wagen; al ben ik bang dat ik daar wel heel erge koppijn van zal krijgen .

Symbolen moet je alleen gebruiken als je geen andere manier hebt om iets uit te drukken, zonder de essentie ervan te verliezen. Als de gebeurtenissen in deze film de projecties zijn van de gemoedsbewegingen van één geest, (waarbij de lotgevallen van Madison en Dayton niet twee, maar qua structuur zelfs maar één kant van dezelfde medaille zijn) dan zijn die gebeurtenissen symbolisch op te vatten. Maar als die symbolische beelden gewoon terug-vertaald kunnen worden in een rationele verklaring, dan roept dat bij mij de vraag op waarom überhaupt al die moeite is gedaan.

Maar ik kan me niet voorstellen dat Lynch bijvoorbeeld het inspreken “Dick Laurent is dead” aan de deurbel (zowel bij begin als op het einde van de film) zomaar in het scenario heeft ingevoegd om wat raadselachtig te doen, en zonder een verklaring in gedachten te hebben. Of dat Dayton hoofdpijn krijgt bij het horen van jazzmuziek op de radio . En zo kan ik nog tal van scènes opsommen, die volgens mij wel degelijk met verklaringen kunnen onderbouwd worden.
Ik kan je volgen dat bepaald symboolgebruik (bijv. die highway met gele strepen ; het brandende huis) abstract bedoeld is, en dat de kijker daar een eigen interpretatie in moet vinden (of net niet), maar het lijkt me toch wel de bedoeling om in het verhaal grote lijnen te ontdekken, die op een zekere rationaliteit gebaseerd zijn.

Hier ben ik het in zekere zin volledig mee eens, alleen vrees ik dat wij met 'het verhaal', de 'grote lijnen' en 'een zekere rationaliteit' verschillende dingen bedoelen. Laat ik toch maar even uitwijken naar het spoiler-topic.

W T F???? wat een onzin zeg! totaal geen spanning en geen touw aan vast te knopen...

En dat noemt zich een filmfreak....

Als je je als echte 'filmfreak' nou eens een beetje inleest in het verhaal (zo mogelijk eens het spoilertopic) of in de regisseur Lynch, dan valt er heus wel iets van te maken. Zo niet dan niet, maar hou je onzinnige berichtjes dan ook voor je aub.

nou, ieder zijn eigen mening lijkt me zo. Vond het een zeer saaie film en kon het geheel totaal niet waarderen...

Vorig weekend een derde keer gezien en de film wórdt inderdaad telkens beter. Dit keer bekeken op Blu-ray en visueel mag Lost Highway er overigens toch ook wel echt wezen. Net als de soundtrack trouwens. Ik ga naar 4* en het zou me niks verwonderen als daar de volgende keer nog een halfje bij komt.

Ik ben geen échte Lynch-kenner, ik heb alleen Inland Empire, Blue Velvet en Wild at Heart gezien, maar ben wel een fan aan het worden!

Eigenlijk weet je niet goed wat er alllemaal écht in deze film is, en dat maakt het voor mij geniaal! Je moet in de films van Lynch veel aan je eigen fantasie overlaten en alles gewoon nemen zoals het komt, daar hou ik wel van! Lees bij andere berichtjes dat de film naar meerdere kijkbeurten nog beter wordt, ik ga zeker nog een paar keer kijken!

Ik was ook zeer onder de indruk van de soundtrack, vooral de grote diversiteit aan muziekstijlen spreken mij enorm aan! In het begin David Bowie, later Rammstein, Jazzy saxofoonmuziek, heel divers!

Zeer goede film!

Dit moet zowat de beste film zijn die ik in lange tijd heb gezien. Na afloop was ik zodanig overdonderd dat ik nog uren lang heb liggen piekeren over hoe het verhaal nu juist in elkaar kon zitten. Uiteraard ben ik er niet uitgekomen, maar dat vind ik persoonlijk helemaal niet zo erg. Lost Highway is boeiend om zo veel andere redenen. De personages ( die Mystery Man ), dat onheilspellende sfeertje, Rammstein en Bowie, om er maar een paar te noemen. Nadien alles eens rustig gelezen, en het is me allemaal al wat duidelijker. Desalniettemin blijft deze film een groot mysterie waar ik enorm van heb genoten.

5* en meteen hoog mijn top 10 in!!

Ieder zijn mening inderdaad. Ik vind dit ook een meesterwerk, maar er zijn helaas weinig mensen die ik persoonlijk ken die deze film vet vinden.

Volgens mij is deze film gewoon niet te snappen omdat er totaal geen lijn in zit, laat staan enige logica. Ik ben er zeker van dat de regisseur er ook geen bal van snapt of weet wat hij eigenlijk bedoelde met deze film. De film had beter 'losse flodders' of 'los zand' geheten ofzo... Niettegenstaande zaten er wel enkele scènes in, die op zich best meevielen en de soundtrack vond ik ook wel te pruimen. Daarom dat deze film bij mij nog NET een voldoende meekrijgt. De cast deed het trouwens ook niet slecht. (hen treft geen schuld )

Maar, het is toch niet omdat een film niet te snappen is, dat hij daarom slechter is dan een film waarbij alle puzzelstukjes op zijn plaats vallen? Of is dat niet de voornaamste reden waarom je de film een 2.5* geeft?

Ik heb hem nog een plaatsje moeten verhogen in mijn top 10. Lost Highway wil me maar niet loslaten. Binnenkort sowieso nogmaals bekijken!!

Film wist de spanning aardig op te bouwen maar halverwege zijn persoonlijkheids switch in de gevangenis was de spanning helemaal weg, pas tegen het eind kwam het terug. Die fading scenewissels aah zo lekker outdated, telefoons die zelfs in '97 al passé waren en wat een foute gsm, leuk draagt toe aan een zekere sfeer. Zeker en vast geen onaardige film, maar toch meer geblaat dan wol wat bij betreft. Voldoende films die dit paadje bewandelden. Enige verschil is dat je de 'clou' niet op een dienblaadje toegereikt krijgt, althans toch niet sluitend.