Block-Heads (1938)

Ik denk dat ik vroeger wel bijna alle films van Laurel & Hardy heb gezien. Of toch in elk geval een groot deel. Welke films ik precies heb gezien en zeker niet welke er dan leuker waren dan een ander, weet ik echt niet meer. En dus werd het tijd voor een hernieuwde kennismaking met ze. En aangezien een beetje complete filmcollectie niet zonder in elk geval een handjevol van hun films kan en die films echt niet veel meer kosten, is het moment na 15-20 jaar daar.

Block-heads is een echte diesel. Duurde wel effe voor ie op gang kwam, ik vreesde zelfs even na zo’n 15 minuten (toch meer dan een kwart van de film). Maar hij werd leuker en leuker. De scenes in het trappenhuis (die in feite een groot deel van de film in beslag nemen) zijn echt geweldig. Op naar Way out west, Flying Deuces en meer. Solide 3,5 sterren.

[edit] hoor iedereen over de, inderdaad wel leuke, rolstoelscene, maar de scenes in het trappenhuis vormen toch echt het hoogtepunt!

Misschien wel één van de beste film van het geweldige komische duo Stan Laurel en Oliver Hardy. Het verhaal was buitengewoon komisch en zat ook leuk in elkaar. Het was gewoon heerlijk en hilarisch hoe onbewust Stan Laurel deed of hij maar één been had en Oliver Hardy trapte er met alle zijn goede bedoelingen onbewust in. Het gedoe in het trappenhuis met dat kind en de bal is legendarisch en misschien wel het hoogtepunt van de film. Ik heb echt in een deuk van het lachen gelegen bij die scene. De vrouw (Minna Gombell) van Oliver Hardy was ook geweldig opdreef en het was geweldig om te zien hoe zij hem kleineerde en hoe hij ze over de kloten kreeg (de vrouwen van Stan Laurel en vooral Oliver Hardy waren altijd enorme bitches in de films)

Natuurlijk zijn er dwaze en te voorspellen fratsen maar er zijn ook grandioos komische scènes en alleen maar het gegeven van de vergeten soldaat is hilarisch en kan alleen maar onze "Stanley" overkomen.

Knap is dat de gekende karakters van beide "vedetten" sterk worden onderlijnd : Oliver als de edelmoedige, zelfbewuste, opschepperige maar laffe dikzak en Stan, de wel goedmenende maar echt toch steeds alles verknoeiende vriend.

Eén van de betere "dikke-en-de-dunne"'s.

Typische dat deze filmpjes, die eigenlijk nogal kort zijn, geen echt einde-verhaal-slot hebben maar doorgaans eindigen in een situatie waarbij ons paar aardig in de penarie is geraakt en dat kan in hun films meestal ten alle tijde.

"Light of my love…" Eigenlijk bestaan de eerste 23 minuten uit slechts drie grappen : Stans vasthoudendheid aan het laatste commando, Oliver die denkt dat Stans been geamputeerd is, en de leeggekieperde zandbak van de oplegger (hoewel ik eigenlijk ook de hoogte van Olivers toelage niet over het hoofd mag zien), maar het heerlijke tempo en de prachtige uitwerking zorgen er toch voor dat ik me geen seconde verveel. En dan moeten James Finlayson (bijna net zo'n grote komische persoonlijkheid als L&H en zo een waardige opponent - merk op hoe magnifiek hij met zijn wandelstok tussen de hoofden van Stan en Ollie agressief heen en weer tikt) en Stans bokstechniek nog komen… Een genot van begin tot eind. (Mooiste moment: de totaalopname van de berg zand bovenop de auto waar alleen Olivers hoofd met bolhoed bovenuit steekt, en dan de gelaatsuitdrukking op zijn gezicht. . .)

Niet echt de beste Laurel & Hardy film, al is het ook niet slecht. Maar sommige dingen waren al beter gedaan. Anderzijds zijn er wel legendarische scènes. Denk aan de trappenhal. En vooral op het einde als alles gewoon compleet uit de hand loopt. Het is hier net als hun vele kortfilms genieten. Het verhaal is dan van minder belang. Laurel & Hardy zijn meestal wel geweldig samen en ook hier werkt het duo wel. Maar zoals gezegd: er zijn betere films en vooral kortfilms.

Wat heerste er toch een heerlijke chemie tussen deze twee 'blokhoofden'. Ik zie ze doorgaans eigenlijk zelfs liever dan een Charlie Chaplin en/of Buster Keaton, al is een vergelijking met (een van) hen misschien niet een hele logische/terechte. Hoe het ook zij, Stan Laurel en Oliver Hardy maakten een behoorlijke goede overstap van de stille film naar de geluidsfilm en dit is een erg goede komedie uit die laatste categorie. Waar ik in eerste instantie - bij het zien van de WO I beelden - nog eventjes dacht dat deze film (voor hun doen) nog wel eens wat meer verhaal zou kunnen hebben dan gemiddeld, bleek één krantenkop voldoende om een uur lang heerlijk vermaak op het witte doek (dan wel laptopscherm) te toveren.

Na het zien van de onlangs verschenen biopic Stan & Ollie (2018) heb ik mij voorgenomen mijn verzameling “de Dikke en de Dunne”-films geleidelijk aan weer eens af te stoffen.

Niet alle films van dit onsterfelijke duo zijn even goed, maar er zitten toch diverse tijdloze pareltjes aan het filmfirmament bij. “Block-Heads” met o.a. zijn inmiddels klassieke loopgraafscène is er daar een van. ”Any beans?”.

Puur genieten.