Block-Heads (1938)

Die Klotzköpfe?!?!

Vooral de scene met de rolstoel is top! Elke film (tot aan 1942)van L en H kent een hoogtepunt. 4,5 sterren.

Inderdaad de opvallendste scene is die met die rolstoel, dat Stan zo in Hardy z 'n armen springt. Terwijl hij niks mankeert.
4* Had ik er al aan gegeven en daar blijft het ook bij.

Block - Heads *** 1/2

Slapstick uit de jaren 30-40 met werelds bekendste komische duo. Erg genietbaar , de ene grap is al wat geslaagder dan de andere. Het verhaal opzich is al fantastisch

De vele confrontaties tussen de twee lolbroeken zorgen voor leuke momenten en de scène met de rolstoel is inderdaad hilarisch..

Dit lijkt sterk op hun 1e korte geluidsfilm uit 1929.

Volgende zaterdag op één

Leuk Laurel en Hardy filmpje, viel toch een beetje tegen, 3.0*

Normaal gezien ben ik nou niet echt een lacher, maar Laurel & Hardy krijgen het toch elke keer weer voor elkaar om mij te laten lachen. Ook tijdens deze film weer meerdere keren in een deuk gelegen. Hopelijk zendt één nog meer Laurel & Hardy-films uit, want dat is echt klassewerk. Prachtig hoe Ollie zich kan ergeren als Stan weer eens een dommigheid heeft begaan. Zou wel graag een dvd-box met hun films willen hebben.

Op en top amusement.4.

Jammergenoeg alleen 't laatste halve uur gezien, maar al meer gelachen dan in de huidige komedies.

Ik ben niet zo'n fan van Laurel & Hardy, maar dit was toch wel een erg leuke film. Samen met Way Out West en de kortfilm Big Business hun beste werk. 3,5*

Zitten hele leuke stukken tussen, die rolstoel scene is echt lol.

Ik denk dat ik vroeger wel bijna alle films van Laurel & Hardy heb gezien. Of toch in elk geval een groot deel. Welke films ik precies heb gezien en zeker niet welke er dan leuker waren dan een ander, weet ik echt niet meer. En dus werd het tijd voor een hernieuwde kennismaking met ze. En aangezien een beetje complete filmcollectie niet zonder in elk geval een handjevol van hun films kan en die films echt niet veel meer kosten, is het moment na 15-20 jaar daar.

Block-heads is een echte diesel. Duurde wel effe voor ie op gang kwam, ik vreesde zelfs even na zo’n 15 minuten (toch meer dan een kwart van de film). Maar hij werd leuker en leuker. De scenes in het trappenhuis (die in feite een groot deel van de film in beslag nemen) zijn echt geweldig. Op naar Way out west, Flying Deuces en meer. Solide 3,5 sterren.

[edit] hoor iedereen over de, inderdaad wel leuke, rolstoelscene, maar de scenes in het trappenhuis vormen toch echt het hoogtepunt!

Die scene was ook inderdaad zeer hilarisch, maar ook die scene met de parkeergarage was ook leuk.

Misschien wel één van de beste film van het geweldige komische duo Stan Laurel en Oliver Hardy. Het verhaal was buitengewoon komisch en zat ook leuk in elkaar. Het was gewoon heerlijk en hilarisch hoe onbewust Stan Laurel deed of hij maar één been had en Oliver Hardy trapte er met alle zijn goede bedoelingen onbewust in. Het gedoe in het trappenhuis met dat kind en de bal is legendarisch en misschien wel het hoogtepunt van de film. Ik heb echt in een deuk van het lachen gelegen bij die scene. De vrouw (Minna Gombell) van Oliver Hardy was ook geweldig opdreef en het was geweldig om te zien hoe zij hem kleineerde en hoe hij ze over de kloten kreeg (de vrouwen van Stan Laurel en vooral Oliver Hardy waren altijd enorme bitches in de films)

Mijn tweede film (hier voor Way Out West ) met Stan Laurel en Oliver Hardy centraal, en voorlopig de laatste.

De twee lijken mij maar niet aan het lachen te krijgen. Vind de humor niet zo sterk en alles is over het algemeen te gedateerd, daar waar de grappen van een Chaplin en/of een Keaton schijnbaar de jaren goed lijken door te komen.

Er zit een bepaalde structuur in die L & H-films, en natuurlijk zitten er nog wel duidelijk verschillen in maar voor buitenstaanders lijken ze allemaal op elkaar, hetzelfde bij Fred & Ginger, James Bond en ga nog maar even door. Zie dan maar de betere eruit te halen.

Na toch een meevaller bij Saps at Sea, nou deze ook nog maar weer eens bekeken. Maar toch weer een stuk minder, dat geldt ook voor de visuele grappen. Zolang geleden maar het lijkt als de dag van gisteren, alleen dan nu niet meer zo leuk. Er zitten een aantal goeie grappen in, die je echter al mijlenver ziet aankomen. Soms ook terugkerende details uit andere films zoals die spijker in de band. Volgens mij zijn die oudere shorties toch veel leuker, die zal ik binnenkort maar weer eens bekijken. Het gedeelte met die zandvrachtwagen blijft leuk, die als Stan een pijp opsteekt ook, maar verder .... Het kan ermee door. Kan blijven staan op 3.0

Die grap met de garage EN Finlayson!

Als je veel L&H films achter elkaar ziet gaan ze wel veel op elkaar lijken. Drie thema's zitten er bijna altijd wel in. Het leger, de gevangenis en boze vrouwen. In deze film zitten er twee van die thema's in. En verder gaat er uiteraard weer heel veel kapot. Maar het blijft ook erg leuk.

Dan heb je het denk ik vooral over de lange films want in de shorts zijn het leger en de gevangenis niet echt veel terugkerende thema's.

Ja, dat zou kunnen. De dvd's met de talkies moet ik nog bekijken. Die zijn volgens mij ook het leukst van allemaal.

Aardige Laurel & Hardy film met leuke grappen.

De leukste L&H film, waarvan een gedeelte gebaseerd is op hun eerste talkie "unaccustomed as we are". De grappen volgen elkaar in rap tempo op en er wordt niet door derden gezongen. Helaas zingt Hardy niet in deze film, want hij had een geweldige zangstem.

Natuurlijk zijn er dwaze en te voorspellen fratsen maar er zijn ook grandioos komische scènes en alleen maar het gegeven van de vergeten soldaat is hilarisch en kan alleen maar onze "Stanley" overkomen.

Knap is dat de gekende karakters van beide "vedetten" sterk worden onderlijnd : Oliver als de edelmoedige, zelfbewuste, opschepperige maar laffe dikzak en Stan, de wel goedmenende maar echt toch steeds alles verknoeiende vriend.

Eén van de betere "dikke-en-de-dunne"'s.

Typische dat deze filmpjes, die eigenlijk nogal kort zijn, geen echt einde-verhaal-slot hebben maar doorgaans eindigen in een situatie waarbij ons paar aardig in de penarie is geraakt en dat kan in hun films meestal ten alle tijde.

Gisteren ook naar die film zitten kijken op ARTE TV Movsin?

Ja, Brix, en in strijd met de meeste Amerikaanse films die in het Frans gedubd worden (dikwijls onuitstaanbaar) viel het deze keer echt best mee. Te meer daar het Frans dat de dikke er dan meestal op nahoudt er ééntje is met een zwaar Amerikaanse accent.

Ik herinner me in een vroegere film van beide heren, in het Frans "gedoubleerd" het volgende gesprekje uitgesproken met sterk Amerikaans accent :

Stan : "Où est le bébe ?"

Laurel : "Je l'ai mis dans le frigo."

Stan : "Est-ce-qu'il n'aura pas froid ?"

Laurel : "Non, j'ai bien fermé la porte."

Echt lollig.

Je wist dat Laurel & Hardy die films zelf gedubd hebben neem ik aan?

Dat deden ze in diverse talen, met grappig resultaat.

Dat voorbeeldje is inderdaad heel grappig.

Neen, wist ik niet. Knappe gasten.

Nee, dat wist ik ook niet.

Hoewel op de features 4 dvd staat: Begin jaren dertig, toen ondertiteling en nasynchronisatie nog niet mogelijk waren, moesten Laurel en Hardy voor de buitenlandse markt hun werk overdoen in vreemde talen