Amityville II: The Possession (1982)

De plot van dit vervolg is inderdaad een veelkoppig monster, variërend van verstoorde gezinsrelaties (vader is een opvliegende conservatieve zak, moeder een kleinburgerlijke trut en zoon en dochter zijn net iets te lief voor elkaar) tot klopgeesten en een duiveluitdrijving. Een beetje een combo van alles wat destijds populair was, maar Damiani verzuimt een nadruk te leggen waardoor de film soms wat stuurloos oogt. In tegenstelling tot het origineel is de aanpak ook alles behalve subtiel, want al na tien minuten beginnen deuren spontaan te klapperen. Maar ondanks al deze minpunten heeft Amityville II wel iets. Een bevreemdend sfeertje, enkele taboedoorbrenkende scènes en ouderwetse effecten om van te smullen. Wellicht dat dit daarom uitgegroeid is tot een cultfilm.

Vermakelijke film.

3.0*

Deel 1 lang geleden gezien en ik vond die film erg mak. Deze film brengt een aardige creepy sfeer en er zijn spannende momenten. Bepaald akteerwerk is wel enorm zwak, en het einde is regelrecht jatwerk van exorcist. Heb de film op DVD, maar wat een slechte beeldkwaliteit, zeg.

Redelijke griezel uit de "oude doos" maar met nu en dan goede effecten, zoals de gezichtsveranderingen. Al menig maal gezien en nog steeds niet vervelend.

Matig vervolg.

Meestal vind ik films over demonic possession altijd wel te pruimen, maar dit filmpje viel wel een beetje tegen.

Ik vond het vooral erg tegenvallen dat er totaal geen opbouw in de film is. Zodra de film begint gebeurt er gelijk van alles waardoor de spanning er dan voor mij gelijk af is.

Ook zat er geen sfeer in wat juist bij het vorige deel één van de grootste pluspunten was. Het acteerwerk was aardig en het verhaal was wel geinig, maar niks vernieuwends.

2,0* voor het 2e deel.

Bedoeld als prequel op de eerste film. Goed is het niet echt, maar het is zeker meer een horrorfilm dan zijn voorganger. Helaas valt de film te snel met de deur in huis, waardoor de film opbouw en spanning mist. Door te overdrijven op de effecten sloegen de makers de plank volledig mis. Het is een soepje dat ergens tussen een haunted house en een exorcist film hangt maar op alle fronten zwak uit de hoek komt. Op het einde werd het redelijk ranzig maar eigenlijk sloeg die transformatie nergens op, want Sonny komt er na het exorcisme ongeschonden uit .

Een hoop hysterisch geschreeuw, spannend wil ik dat niet direct noemen. Klassieke horror, geloof en demonen die een huis belagen. Iets wat je tegenwoordig niet origineel meer kunt noemen en zeker niet omdat ze allemaal dezelfde ingrediënten bevatten. Een haunted house dat een gezin sloopt, een priester die het gezin komt redden. Rondvliegende voorwerpen, lampen die flikkeren, open/dichtslaande deuren en noem het maar op.

Ikzelf ben niet zo van de horrorfilms met geesten erin, ik vind ze eerder hilarisch dan eng. Nee geef mij maar flinke body horror zoals bijvoorbeeld de Zuid Koreanen en Fransen dat kunnen. Maar is dit tweede deel van Amityville dan slecht? Nou sterk is de prent echt niet te noemen. Het acteerwerk laat een flink deel liggen en de beeldkwaliteit is echt beneden alle peil. Zelfs voor de tijd waarin deze prent geschoten is.

Kortom: niet heel bijzonder te noemen op alle vlakken, er zijn betere gemaakt. Maar ik moet nogmaals zeggen dat dit genre mij meestal weinig angst inboezemt. Je moet het dan van de soundtrack hebben, als je er al van kunt spreken. Al trapt de film snel af, het vervolg is beduidend langzaam te noemen. Het leek alsof de demon zijn vroegpensioen al aan het vieren was.

Kreeg er maar een druiper van, The Amityville Horror (1979) laat ik maar liggen voor nu, al vond ik de versie uit 2005 best te pruimen. Ongetwijfeld heb ik beide oudjes al eerder gezien maar hebben ze geen indruk achtergelaten. Deze prent heeft dat opnieuw voor elkaar gekregen, laatste keer en nooit weer.

Herbekeken en we geven de film een 1/2 ster c.q 1 punt extra. Dus een 6, viel niet tegen, alleen de beeldverhoudingen van vroeger (4:3) zijn we niet zo dol op.

Prequal van de horrorklassieker ;’The Amityville horror (1979) is duidelijk gemaakt in het kielzog van die andere klassieker ‘The exorcist’ (1973). Zeker in de tweede helft van de film maken de makers daar geheim van. Voor de rest is ‘Amityville II: The possession’ een aardig wegkijk filmpje.

Verrassend sterk. Het is weinig sequels gegund, maar Damiani's The Possession is er één die zowel respectvol de blauwdruk van de eerste film volgt én er voor de laatste acte nog een fijne ''eigen'' draai aan weet te geven. Veel traditioneler dan dit vervolg kun je niet beginnen. Hoewel de gezinsdynamiek al vanaf het startschot zeer opvallend is, met het Italiaanse temperament van de vader en de nogal incestueuze vibe tussen broer en zus, volgt het zeer nauw de opbouw van de originele Amityville. Veel subtiliteit zul je hier echter niet vinden in de bovennatuurlijke events en alles passeert in een versnelling hoger dan gebruikelijk, maar de reden daarvoor is duidelijk. Heerlijk idee om twee klassiekers zo samen te smelten.

Mooie transfer ook, gezien in de prachtige nieuwe Amityville blu-ray set van NSM. Samen met de Vinegar Syndrome set is de gehele serie daarmee bijna compleet opgepoetst te vinden nu! Alleen 'Amityville Curse' mist nog, een rechtenkwestie.

Dit tweede deel is een prequel, omdat het vertelt wat er in het huis gebeurde voordat de Lutzen uit het eerste deel in het huis kwamen wonen. Het is dan ook feitelijk een zeer losse hervertelling van de moorden die ook daadwerkelijk in het huis zijn gepleegd door Ronald DeFeo met een geweer Waarbij hij achtereenvolgens zijn ouders, twee broers en twee zusters heeft doodgeschoten. Echter heet het gezin hier nu dan Montelli omdat het anders juridische problemen gaf.

Helaas was de film niet heel erg goed! Het werd een rommelige brave voorspelbare film. Vanaf het begin valt het gezin al uit elkaar; de vader die de kinderen slaat bij elke kans die hij krijgt en rondloop met geweren, Zus Patricia Montelli (Diane Franklin) die Sonny verleidt om samen te slapen en de gelovige moeder die af en toe tegen haar echtgenoot opstaat, niemand is aardig door het huis...? Om het verhaal kracht bij te zetten, dat het huis op de familie een disfunctionele werking had, lag er zeer dik op. De laatste acte waar de film, de politie, advocaten en het proces, laat zien voelt helemaal gekunsteld.

Het minste van de film is de exorcismesequentie aan het einde, die een aantal volkomen onnodige creature / gore-effecten bevat. Het was het enige effect met shockwaarde ... behalve dan dat het niet heel schokkend was. Gevolgd door een krampachtig dramatische zelfopoffering in Exorcist-stijl die gewoon waardeloos overtrokken was! Tja... voor mij was dit minder dan een middelmatig haunting/possession-filmpje.

Subtieliteit en een goede spanningsopbouw is hetgene wat in deze film ontbreekt en dat is spijtig want het had een heel stuk beter gekund met de juiste aanpak .

Middelmatig spookhuis.

De knapste scene op het vlak van cinematografie krijg je binnen deze film eigenlijk al bij de opening te zien, waar er door middel van aardig camerawerk en sterk locatiegebruik een goede sfeer wordt geschept van het huis. De akelige sfeer spat op die manier al snel van de plek af waardoor je als kijker gelijk geïnteresseerd raakt in het verhaal.

Helaas is wat er volgt niet echt iets dat de eerste scene eer aan doet. Regisseur Damiani raakte bij andere spookhuisfilms waarschijnlijk verveeld door de lange introducties, want het bloed spuit hier al binnen 10 minuten uit de kraan. De registers voor het gespook gaan nagenoeg meteen open, en dat maakt een rommelige indruk, ondanks dat het tempo er wel lekker mee doorschiet.

Acteerwerk is best slecht te noemen en de personages maken weinig indruk. Al vanaf het begin is het bekend dat de meest gewone familie ter wereld hier de zaken gaat regelen, en zelfs onder de invloed van demonische activiteit weten ze geen moment echt goede personages te worden. Meer opvulling van het beeld, maar dat is niet bepaald waar een film voor moet gaan.

Buiten wat indrukwekkende en sfeervolle scenes is Amityville II niet veel meer dan een ordinaire en erg luidruchtige spookhuisfilm die een gemiddeld horrorfan waarschijnlijk niet al te lang zal bijblijven. Ik denk dat dit de typische film is waar iemand bepaalde scenes van herinnert, maar verder nauwelijks voor de geest kan halen waar het eigenlijk überhaupt over ging.

Wat aardige stijloefeningen, een aardig vermakelijk verloop en goed camerawerk. Verder een redelijk banale film met lomp gespook en een groot gebrek aan spanning. Het budget dat in de film is gestopt heeft het waarschijnlijk gered. Een minder deel in de erg lange reeks. Wikipedia zegt dat de film wel 22 delen heeft. Dan heb ik nog aardig wat te gaan.

Ooit in de bioscoop gezien en was toen behoorlijk enthousiast. Bij herziening op dvd viel hij tien helaas flink tegen. Maar wellicht weer eens een kans geven.

Zeker doen. En het derde deel ook.

Herzien

Het mist de subtiele opbouw van het eerste deel en heeft de regie van een botte bijl, maar het is daarom wel een lekker horrorwerkje geworden met wat lekkere gore.

Toch wel fijn.

3,5